All Chapters of ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM): Chapter 41 - Chapter 50

คำรับปากสั้นๆ ทำให้อลิซฉีกยิ้มจาตาหยี เธอกระชับมือที่กุมไว้ให้แน่นขึ้นแล้วลากเขาเดินตรงไปยังคิวเครื่องเล่นทันทีเมื่อถึงคิว มาร์ตินเดินตามอลิซขึ้นไปท่าทางขัดเขินอย่างเห็นได้ชัด อลิซเลือกม้าไม้ตัวใหญ่สีชมพูสด เธอปีนขึ้นไปนั่งบนหลังม้าอย่างคล่องแคล่วพลางหันมามองเขา “คุณมาร์ตินขึ้นมาสิคะ นั่งตัวหลังอลิซก็ได้” มาร์ตินลอบถอนหายใจยาวพลางก้าวเข้าไปหาม้าหมุนสีชมพูที่อยู่ถัดจากเธอ เครื่องเล่นเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ เสียงดนตรีคลาสสิกเริ่มดังขึ้นพร้อมกับวงล้อม้าหมุนที่ค่อยๆ หมุนวนไป อลิซหัวเราะร่าพลางโยกตัวไปตามจังหวะม้าหมุนที่ขึ้นลงช้าๆ ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองคนด้านหลัง “สนุกไหมคะ?” มาร์ตินที่กำลังนั่งเกร็งหน้าดุใส่เด็กน้อยที่มองมาอย่างสงสัยรีบปรับสีหน้าทันควัน เขาเหลือบตามองคนตัวเล็กที่กำลังส่งยิ้มสดใสมาให้... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของมาเฟียจอมโหดเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง “...อืม” เขาตอบกลับสั้นๆ ทว่าริมฝีปากหนากลับฉีกยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว และเป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อนอลิซชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นยิ้มที่ไม่คาดคิดจากใบหน้าเคร่งขรึมนั้น เธอเผลอสบตาคมกริบที่บัด

@โรงพยาบาลมาร์ตินยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเตียง สายตาคมทอดมองใบหน้าที่หลับใหลอย่างนิ่งงัน ริมฝีปากที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียว ขนตางอนยาวทอดเงาลงบนแก้มเนียน ภาพตรงหน้าดึงเอาความรู้สึกสับสนหลายอย่างให้ตีรวนขึ้นมาในอก“ได้ตัวมันหรือยัง” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำโดยไม่ละสายตาจากร่างบางแม้แต่วินาทีเดียว “ยังครับ ยังไม่มีรายงานกลับมา เดี๋ยวผมจะออกไปเร่งพวกนั้นเพิ่มเองครับ” พอร์ชรายงานเสียงเรียบ “อืม” พอร์ชถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบที่สุด เมื่อประตูปิดลง ความเงียบงันก็กลับเข้าปกคลุมห้องพักฟื้นอีกครั้ง“เฮ้อ...” มาร์ตินถอนหายใจยาวก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มือใหญ่เอื้อมออกไปอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วสัมผัสหลังมือเล็กที่วางนิ่งอยู่บนผ้าห่มอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากลงแรงมากกว่านี้เธอจะแตกสลายไป “ตื่นได้แล้วอลิซ...” เขาเขี่ยหลังมือเธอเบาๆ ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในใบหน้าของคนหลับ “เธอไม่ควรมานอนอยู่ที่นี่...”“.....”“บรูคกล้าแตะต้องความทรงจำของเธอ... ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้จบเอง” มาร์ตินย้ำคำสัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาขยับสอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วเล็กของเธอ กุมไว้หลวมๆ อย่างทะนุถนอม ก่อนจะยกขึ้นจู

อลิซเงียบไป นึกถึงหน้าคมกับดวงตาสีเทาเข้มผุดลอยขึ้นมาในความคิด เธอหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงแผ่ว “พี่เอล…ช่วงนี้อลิซฝันบ่อยมากเลยค่ะ” “ฝันแบบไหน” “ฝันถี่ขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ เหมือนเขายังอยู่ใกล้ๆ ทั้งที่ควรจะหายไปแล้ว... เสียงปืน ดวงตาสีเทา แล้วก็...” (จูบ) เธอเม้มปากแน่นได้แต่พูดในใจ “แล้วก็อะไร” เสียงถามเร่งเบา ๆ “ละ...แล้วก็ผู้ชายคนหนึ่งค่ะพี่เอล เขาสัมผัสได้ชัดขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเขาไม่ได้อยู่แค่ในฝันอีกต่อไป” เอลลี่เงียบไป เพื่อใช้ความคิดและทบทวนเหตุการณ์เก่า ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ช้าลง เหมือนกำลังเรียบเรียงความคิด “อลิซ...พี่ว่าผู้ชายในฝันของแกต้องมีตัวตนอยู่จริง ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแกจริงๆ แกถูกส่งเข้าโรงพยาบาลอย่างดี ทุกอย่างเพียบพร้อมเกินไปเหมือนมีคนจัดการไว้หมด แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนพามา” “แล้วพอตื่นมา อลิซก็จำอะไรไม่ได้...” “ใช่ มันแปลกมาก เหมือนเรื่องบางอย่างถูกจงใจปิดไว้ และตอนนี้มันกำลังค่อยๆ เปิดออก” เอลลี่บีบมือน้องสาวแน่น “และมาร์ติน... คนที่อยู่ข้างแกตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องทั้งหมดมากกว่าที่เขาแสดงออกนะ” คว

คำตอบนั้นทำให้มือที่เพิ่งผูกเชือกเสร็จหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มาร์ตินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ สายตานิ่งลึกกำลังทบทวนบางสิ่งในใจ ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปวางผ้าขนหนูลงข้างเตียง“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเจ็บ แค่นั้นเอง” “…..” “เธอเจ็บหนึ่งครั้ง คนที่ทำ...เจ็บทั้งชีวิต” “อลิซ...ก็ไม่ได้เจ็บแล้วนี่คะ” เธอฉีกยิ้มหวาน ดวงตาเปล่งประกายบางอย่างที่เขาไม่อาจมองข้ามได้ ดวงตาคมของมาร์ตินนิ่งค้าง เผลอจ้องรอยยิ้มนั้นเนิ่นนานความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น เขายกมือขึ้น เกลี่ยปลายนิ้วเบา ๆ ที่แก้มนวล ใบหน้าคมคายโน้มเข้าใกล้ จนลมหายใจแทบผสานกัน มุมปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เสียงทุ้มลดต่ำลงเป็นเพียงกระซิบข้างริมฝีปาก ทำเอาอลิซขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ถ้าไม่เจ็บแล้ว... ฉันขอทำนะ” “…..” คำขอที่ตรงไปตรงมานั้นทำให้อลิซเม้มริมฝีปากแน่น มือบางยกขึ้นจับปลายเสื้อคนไข้ไว้ราวกับเป็นเกราะกำบังสุดท้ายที่เธอมี ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อต้องประสานกับนัยน์ตาคมกริบที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ ใจหนึ่งเธออยากจะถอยหนี แต่อีกใจกลับสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มาร์ติน... อลิซไม่ค่อยแน่ใจ” “มองหน้าฉัน...ถ้าเธอไม่อยาก ฉันจะหยุดทันที” เส

เธอทำได้เพียงแอ่นสะโพกรับสัมผัสป่าเถื่อนที่มาร์ตินมอบให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับเป็นตุ๊กตาที่มีชีวิตซึ่งยอมให้เขากระทำชำเราได้ตามใจชอบ โดยมีเพียงพนักพิงโซฟาตัวหรูเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวไม่ให้ร่างทั้งร่างทรุดลงไปกองกับพื้น ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! มาร์ตินสวนสะโพกอัดเข้าใส่ร่องรักที่ชุ่มโชกไม่ยั้งแรง ยิ่งเห็นเธอพยายามเบียดกระดกสะโพกเข้าหาเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งคึกคะนองมากขึ้นเท่านั้น “ซี๊ดด...ข้างในร่องตอดเอ็นฉันไม่หยุดเลยนะ อลิซ...ร่านดีนักนะ!” เขาคำรามออกมาอย่างหยาบโลนพลางกระแทกเน้นย้ำที่จุดกระสันลึกสุด ความเสียวซ่านบีบคั้นจนมาร์ตินต้องขบกรามจนแน่น ส่วนอลิซก็ได้แต่ร้องครางระงมพยายามไขว่คว้าหาอากาศหายใจ ท่ามกลางพายุสวาทที่มาร์ตินจงใจสาดซัดเข้าใส่เธออย่างไม่มีคำว่าปรานี “อ๊ะๆๆ.. อ๊าา.. บะ.. เบาๆ นะคะ... อ๊าาา” ภายในเนื้อนุ่มที่ร้อนจัดของอลิซบีบรัดตัวตนแข็งจัดของเขาไว้อย่างบ้าคลั่งราวกับจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป จนร่างกำยำสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มือหน้าจับยึดเอดคอดกิ่วจนแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนเกินจะรับไหว “อลิซ... อลิซ!” “อื้ออ! อลิซไม่ไหวแล้ว อ๊ายยยย!!!”