All Chapters of ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM): Chapter 51 - Chapter 60

“.....” ลมหายใจของเธอสะดุดกึก เสียงตอบกลับแผ่วลงอย่างลืมตัว “หมายความว่ายังไงคะ...”“แค่เปิดประตูออกมา... แล้วดูว่าใครกันแน่ที่คิดถึงมากกว่ากัน”“คุณมาร์ติน?” เธอตั้งท่าจะซักต่อ แต่ปลายสายกลับตัดไปเสียแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันกับตัวเลข 23:00 ที่วนเวียนอยู่ในหัว“อะไรของเขานะ...” อลิซยืนนิ่งอย่างสับสนและปนประหลาดใจ แต่เธอก็ไม่ได้กดโทรกลับไป มือบางวางโทรศัพท์ลงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ หวังให้สายน้ำอุ่นช่วยชะล้างความวุ่นวายใจและกล่อมให้หัวใจดวงน้อยสงบลงบ้างเวลาต่อมา... อลิซเดินลงบันไดมาด้วยอารมณ์เบิกบาน มุมปากยกยิ้มเองโดยธรรมชาติ ทันทีที่เห็นแม่พิมพ์ใจนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือโทรศัพท์พลางเลื่อนหน้าจออย่างคล่องแคล่ว อลิซก็พุ่งเข้าไปกอดจากด้านหลังทันที “แม่! ทำอะไรอยู่คะ” “ว้าย! อลิซ ลงมาทำไมเนี่ย แม่ตกใจหมด!” พิมพ์ใจสะดุ้งเฮือก รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงแนบตัวราวกับซ่อนของล้ำค่า “คิก... คุยกับใครอยู่คะแม่ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย” อลิซหัวเราะร่า กอดเอวแม่แน่นขึ้นพลางชะโงกหน้าไปมองอย่างอยากรู้อยากเห็น “ผู้ใหญ่เขาก็ต้องมีโลกส่วนตัวกันบ้างสิยะ” พิมพ์ใจพยายามทำหน้านิ่ง แต่อลิซกลับ

อลิซเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างอึ้งๆ ปากของเธอถูกพันธนาการจนไม่อาจเถียงได้แม้แต่คำเดียว กลิ่นกายชายที่ดุดันและขนาดที่โอฬารทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนต้องสูดลมหายใจลึกผ่านทางจมูกเพื่อประคองสติ“ฉันอุตส่าห์ปีนระเบียงมาหา... แค่จะนอนข้างเธอ มันเรื่องเล็ก”เขายกยิ้มบางอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวของเธอ ก่อนจะเริ่มขยับเอวสอบเน้นย้ำความต้องการ บังคับให้เธอต้องปรนเปรอความแข็งขืนนั้น สวบ..สวบ..สวบ.. เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลี่ยงและพ่ายแพ้ต่อสายตาเว้าวอนกึ่งบังคับนั้น อลิซจึงค่อยๆ หลับตาลงอย่างจำนน เธอเริ่มเรียนรู้ที่จะปรนเปรอเขาด้วยปากตามสัญชาตญาณ มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นกุมท่อนขาแกร่งไว้เป็นหลักยึด ก่อนจะเริ่มขยับโพรงปากอุ่นนุ่มเข้าออกอย่างเชื่องช้าในตอนแรก อ่อก..อ่อก..อ่อก... “อืมมม...อย่างนั้นแหละอลิซ...เด็กดี” มาร์ตินครางต่ำในลำคอด้วยความพึงใจ มือหนาสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมสลวยของเธอเพื่อบังคับทิศทาง ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เมื่อลิ้นเล็กเริ่มซุกซนลากไล้ไปตามส่วนหัวที่สั่นระริกและความยาวที่ร้อนระอุ อลิซปรนนิบัติเขาอย่างตั้งใจจนเกิดเสียงชื้นแฉะที่น่าอายก้องไปทั่วห้องที่เ

@สวนหลังบ้าน “วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นคะ เรื่องทั้งหมดนี่คืออะไร... แล้ว อย่าบอกนะว่าแม่รู้เรื่องเมื่อคืน!” อลิซเดินตามมาร์ตินออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดกึก เธอรีบโพล่งถามด้วยความร้อนรนใจ “รู้... ฉันบอกแม่เธอเอง” มาร์ตินหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งบ่งบอกว่าตัดสินใจทุกอย่างมาดีแล้ว “อะไรนะคะ! บอกเมื่อไหร่ ตั้งแต่ตอนไหน... ทำไมคุณไม่บอกอลิซก่อน!” คำถามพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้เขาด้วยความสับสนปนตกใจ จนมาร์ตินต้องยกมือขึ้นจับแขนเรียวไว้แล้วพาไปนั่งลงที่ม้านั่งไม้ใต้ร่มไม้ใหญ่“ค่อยๆพูด” เขานั่งลงก่อนจะรั้งแขนเธอเข้าหาตัวเบาๆ จนอลิซเสียหลักลอยมานั่งแปะอยู่บนหน้าตักกว้างโดยอัตโนมัติ วงแขนแกร่งตวัดโอบเอวคอดไว้หลวมๆ มาร์ตินก้มมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีจัดจากอาการตระหนก นิ้วมือลูบไล้ที่เอวเธอแผ่วเบาราวกับจะปลอบให้เลิกฟุ้งซ่าน “ฟังฉันก่อน... แม่เธอถาม ฉันก็แค่ตอบไปตรงๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” “ตะ... ตรงแค่ไหนคะ” “ตรงในแบบที่ผู้ใหญ่เขาคุยกัน ฉันบอกว่าฉันดูแลเธออยู่ เราอยู่ด้วยกัน และฉันจริงจัง” “ละ... แล้วแม่ว่ายังไงบ้างคะ” “แม่เธอถามว่าฉันวางแผนอนาคตไว้ยังไง ฉั

“แล้วมันมาจากอะไรคะ!”“รีบจังเลยนะ ไม่สั่งน้ำสักแก้วก่อนเหรอ?” “อลิซมีเวลาไม่มากค่ะ ช่วยตอบให้ตรงคำถามด้วย” เธอก็จ้องมองเขาตรงๆ อย่างไม่ยอมแพ้ “หึๆ ก็ได้...” บรูคหัวเราะในลำคออย่างพอใจในความเด็ดเดี่ยวของเธอ ก่อนที่เขาจะเริ่มเปิดปากเล่าเรื่องราวที่ทำให้โลกทั้งใบของอลิซสั่นคลอน “ฉันจะบอกให้ว่า... ความฝันของเธอน่ะ มันคือความจริงที่เคยเกิดขึ้น”“.....” “เธอจำเหตุการณ์วันนั้นไม่ได้เลยสินะ” “ใช่ค่ะ อลิซจำไม่ได้... คุณควรเล่ามาให้หมด” เสียงของเธอสั่นพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้ “โอเค... ฉันจะเล่าให้ฟัง คืนนั้น... เธอได้รับภารกิจไปช่วยคนเจ็บฉุกเฉิน แต่เพื่อนเธอไม่ได้บอกใช่ไหมว่าคนเจ็บที่ต้องไปรับ คือลูกน้องมาเฟีย” อลิซนิ่งงัน มือที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่น ภาพลางๆ เริ่มวาบขึ้นในหัว... โกดังร้าง... เสียงสะท้อนของฝีเท้า... ความมืดที่ปกคลุมไปทั่ว ขณะที่บรูคยังคงเล่าต่อด้วยเสียงเรียบเย็น “เธอกับเพื่อนผู้แสนดีไปถึงโกดังนั่น... แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น ทุกอย่างตะลุมบอนกันเละเทะไปหมด” “.....” “แล้วฉัน...” เขาเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “เป็นคนอุ้มเธอออกมาจากขุมนรกนั่น... เธอจำฉันได้ไหม

@มหาวิทยาลัยฯบรรยากาศภายในห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเสียงขีดเขียนสมุดและเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดเบาๆ อลิซพยายามจดจ่ออยู่กับเนื้อหาบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ แต่แล้วแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงก็ทำให้เธอเสียสมาธิเธอแอบหยิบมันขึ้นมาวางบนตัก แสงสว่างจากหน้าจอวาบขึ้นพร้อมชื่อที่ทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ'Brooke' ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อลิซพยายามเว้นระยะห่าง เธอแทบไม่กดอ่านและไม่ตอบโต้ใดๆ เพราะไม่อยากให้มาร์ตินต้องรู้ แต่ข้อความล่าสุดที่ปรากฏบนแถบการแจ้งเตือนกลับทำให้ปลายนิ้วเธอสั่น ดวงตาเบิกกว้างจนต้องรีบกดเข้าไปดู“ฉันรอเธออยู่ที่หน้าห้องเรียน ออกมาคุยกันหน่อยอลิซ” “อลิซยังเรียนอยู่ค่ะ อลิซออกไปไม่ได้จริงๆ บรูคกลับไปก่อนเถอะนะ” เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความลนลาน “ถ้าเธอไม่ออกมา...ฉันจะเดินเข้าไปหาเธอข้างในเอง เลือกเอา” “บ้าไปแล้ว...” อลิซพึมพำเสียงแผ่ว ไม่ถึงเสี้ยววินาที ข้อความนี้แฝงไปด้วยการคุกคาม และถ้าเขาเดินพรวดพราดเข้ามาในห้องตอนนี้ เรื่องต้องบานปลายไปถึงหูมาร์ตินแน่ๆ อลิซเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล สายตามองอาจารย์ที่กำลังบรรยายสลับกับประตูทางเข้าหน้าห้องที่ปิดสนิท เธอหันไปหา แ