Lahat ng Kabanata ng ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM): Kabanata 11 - Kabanata 20

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...เสียงนาฬิกาปลุกดังย้ำเตือนอย่างน่ารำคาญ อลิซขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะควานมือไปกดปัดมันอย่างงัวเงีย เธอพยายามจะบิดกายพลิกตัว ทว่าความเมื่อยขบกลับแล่นพล่านไปทั่วทั้งหัวไหล่ลามลงไปถึงแผ่นหลัง ราวกับว่าเมื่อคืนเธอนอนผิดท่ามาตลอดทั้งคืน “เอ๊ะ…!?”เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับเปิด ภาพเพดานห้องที่คุ้นเคยเริ่มชัดเจนขึ้น แต่สิ่งที่กระแทกเข้าสู่ประสาทสัมผัสเป็นอันดับแรกไม่ใช่แสงตะวันยามเช้า หากแต่เป็นกลิ่น ควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมที่ไม่ใช่ของเธอ “เหมือนกลิ่นบุหรี่...กลิ่นน้ำหอมเหรอ…” อลิซขยับตัวซุกหน้าลงกับหมอนตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ปลายจมูกสัมผัสกับเนื้อผ้า กลิ่นนั้นก็ชัดเจนขึ้นจนเธอสะดุ้งสุดตัวผงะลุกขึ้นนั่งทันที “กลิ่นใคร...?” เสียงหวานหลุดออกมาอย่างงุนงง หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไร้สาเหตุ “แล้วทำไม... ถึงรู้สึกเมื่อยตัวขนาดนี้เนี่ย” อลิซก้มลงสำรวจร่างกายตัวเอง มือเล็กไล่สำรวจตามแขน ขา และลำตัว ทุกอย่างยังดูปกติ ไม่มีร่องรอยแต่เมื่อสายตาเลื่อนลงไปหยุดอยู่ที่ชุดนอน... ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตระหนก ‘กระดุมเม็ดบนสุด... หายไป!’“มันไม่ได้ขาด... แต่มันห

@ห้องประชุมชั้นสูงสุดบรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดทว่ามาร์ตินกลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างผ่อนคลาย ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายที่มุมปากขณะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ แววตาคมกริบวาววับราวกับกำลังเพลิดเพลินกับ 'เหยื่อ' ที่หลงเข้ามาในกับดัก มาร์โคและดีแลนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบสบตากันอย่างมีนัย ก่อนที่มาร์โคจะทนความสงสัยไม่ไหว ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันแล้วเอ่ยถามน้องชายเสียงห้วน “มึงยิ้มอะไรนักหนาวะ มาร์ติน?” มาร์ตินละสายตาจากหน้าจอทันที รอยยิ้มจางๆ หายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เสือก!” “เอ้าไอ้นี่! กูถามดีๆ นะโว้ย” มาร์โคสวนกลับอย่างหงุดหงิดกับท่าทียโสของน้องชาย แต่มาร์ตินเพียงแค่ยักไหล่ให้อย่างไม่สะทกสะท้าน เมินเฉยต่ออารมณ์ของพี่ชายราวกับมันไร้ค่าเกินกว่าจะใส่ใจ แต่ดีแลนที่นั่งสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ กลับกระตุกยิ้มบางๆ ราวกับจับสังเกตบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าตายด้านนั้นได้“กูว่า... กูพอจะเดาอาการของมึงออกนะ” ดีแลนเอ่ยขึ้นช้าๆ อย่างรู้ทัน มาร์ตินเหลือบตามองดีแลน ดวงตาคมปะทะกับสายตาพิจารณาที่จ้องกลับมาอย่างท้าทาย “มึงกำลังเจอ... ‘เหย

“ปะ...เปล่านะคะ! อลิซไม่ได้หนี!” เธอรีบปฏิเสธลิ้นรัว หัวใจดวงน้ยเต้นโครมครามจนแทบกระดอนออกมา “อะ..อลิซแค่...แค่ยุ่งกับงานแผนกขายมากไปหน่อย เลยยังไม่มีเวลาขึ้นไปหาบอสไงคะ” “ยุ่ง?” มาร์ตินทวนคำพลางกระตุกยิ้มร้าย นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ“ยุ่งจนลืมไปแล้วเหรอ...ว่า ‘รสชาติ’ ของฉันมันติดอยู่ที่ปากเธอขนาดไหน หรืออยากจะให้ฉันช่วยรื้อฟื้นความจำให้ ‘กลางลิฟต์’ นี่เลยดีไหม?” “ระ..รสชาติอะไรคะ? อลิซไม่เห็นรู้เรื่องเลย…” เธอถามกลับเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าคำพูดนั้นกลับเหมือนการเติมเชื้อไฟลงในกองเพลิง มาร์ตินกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นในทันที “จำไม่ได้งั้นเหรอ? งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้...จนเธอสำลักมันตายไปเลย!” สิ้นคำราม มาร์ตินก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากอลิซอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังจ๊วบ! เป็นจูบที่ไม่อ่อนโยนเพราะมันคือจูบที่เป็นเหมือนการลงโทษที่ป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ “อื้อออ!” อลิซเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบ มือบางพยายามผลักอกแกร่งออกสุดแรงเกิด ทว่ามาร์ตินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว ก่อนจะตรึงไว้กับผนังลิฟต์จนเธอขยับไม่ไ

ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าอกอวบใหญ่สองก้อนสีขาวกลมที่มันกระเพื่อมตามการหอบหายใจของเธอ กับยอดปทุมถันสีชมพูที่มันกำลังจะแข็งเป็นไตด้วยปลายลิ้นของเขา “อย่าแตะมัน!” “ทำไมจะแตะไม่ได้ ในเมื่อมันเป็นของฉัน” “กรี๊ดดดด” อลิซกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกในพายุฝน เธอพยายามบิดกายหลบริมฝีปากหนาที่กำลังกลืนกินเธออย่างหิวกระหาย ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดดูดดึงหยอกเข้ากับยอดอกสีสวย พร้อมกับมือหนาที่บีบเคล้นเต้าอวบใหญ่อย่างหน่ำใจ และไม่นานเขาก็ผละลำตัวออกแล้วสบสายตาเข้ากับดวงตาหวาน พร้อมเอ่ยเสียงแหบพร่า “อ้าส์...หวาน...แต่ฉันคิดว่าน้ำจากร่องข้างล่างของเธอคงจะหวานกว่านี้มาก…” “อึก..โรคจิต!” แควก! “กรี๊ดดดด!” หัวใจดวงน้อยกระตุกแทบหยุดเต้นอีกครั้ง เมื่อมือหนาจัดการ กระชากกางเกงชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วให้ขาดติดมือ ในคราวเดียว! เขาใช้เข่าหนาแทรกกลางบดเบียด แยกเรียวขาสวยให้กว้างออกจนดอกไม้งามที่หยาดเยิ้มเผยความลับต่อสายตาเขาอย่างหมดเปลือก “น้ำหวานมันเยิ้มรอตั้งแต่ในลิฟต์แล้วเหรอ หึ... สะกิดเม็ดไม่นานก็ไหลเยิ้มขนาดนี้เลยนะอลิซ” มาร์ตินพึมพำเสียงพร่า แววตาที่จ้องมองจุดอ่อนไหวที่กำลั

มาร์ตินค่อยๆ ถอนแก่นกายใหญ่ออกช้าๆ ความรู้สึกวูบโหวงมาพร้อมกับน้ำรักสีขาวขุ่นผสมเลือดจางๆ ที่ไหลย้อนออกมาตามง่ามขาขาวผ่อง เขาจ้องมองผลงานที่รุนแรงและป่าเถื่อนของตัวเองด้วยแววตาหวงแหนแบบคนโรคจิต ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกุญแจมือออกให้เธอเป็นอิสระทั้งสองข้าง “ฮึก..” อลิซนอนหอบหายใจรวยริน ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ช่วงเวลาแห่งความทรมานที่ปนเปไปกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่รุนแรงจนตั้งตัวไม่ติดเพิ่งจะสิ้นสุดลง แต่มันกลับพรากเรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอไปจนหมดสิ้น “เธอทำฉันเสร็จแล้วอลิซ...แต่รู้ไหมว่ามันยังไม่หายแข็งเลยว่ะ” มาร์ตินไม่ได้ถอยห่างไปไหน เขาขยับกายล้มนอนตะแคงข้างกายสาวบนโต๊ะทำงานกว้าง แขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างบางที่ไร้ทางสู้เข้าหาอกอุ่น แววตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตานั้นด้วยความพิศวาทอย่างลึกซึ้ง แววตาของเขาไม่ได้ลดความกระหายลงเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับยิ่งวาวโรจน์ขึ้นเมื่อเห็นร่องรอยสีแดงช้ำตามเนื้อตัวที่ยืนยันว่าเธอ ‘ตกเป็นของเขา’ อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว “สงสัยวันนี้...เธอคงไม่ได้พักง่ายๆ แล้วล่ะ” “มะ..หมายความยังไง..”