All Chapters of ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM): Chapter 31 - Chapter 40

“คุณมาร์ติน... ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหมคะ” อลิซหายใจติดขัด เธอรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ก้าวเข้าหา มือเล็กสั่นเทายกขึ้นแตะลงบนแก้มสากแผ่วเบา ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาดุดันของเขาอย่างอ้อนวอน“อลิซไม่รู้จักเขาจริงๆ เขาไม่ใช่ชู้ของอลิซนะคะ” “แล้วทำไมถึงต้องคุยกับมัน!” เขายังคงคำรามถามไม่ลดละ ติ้ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับบานประตูลิฟต์ที่แยกออกจากกัน เผยให้เห็นกลุ่มพนักงานที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างออกรส ทว่า สียงหัวเราะเหล่านั้นกลับถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีที่ภาพเบื้องหน้าปรากฏชัด... ภาพของท่านประธานหนุ่มที่กำลังวางท่าทางคุกคาม กักร่างบอบบางของพนักงานฝึกงานไว้ใต้พันธนาการของวงแขนแกร่งในท่วงท่าที่ชวนให้จินตนาการไปไกล “อ๊ะ!” อลิซสะดุ้งสุดตัว ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นสู่ใบหน้าจนแดงจัดเมื่อต้องปะทะกับสายตาหลายคู่ที่เบิกกว้างด้วยความช็อก เธอรีบซุกหน้าเข้ากับแผ่นอกกว้างของมาร์ตินทันทีเพื่อกำบังความอับอายที่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ในขณะที่หญิงสาวพยายามหาที่ซ่อน มาร์ตินกลับทำเพียงแค่ขยับเอียงใบหน้าเล็กน้อยพลางตวัดสายตาที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกมองไปยังกลุ่มผู้มาเยือน บรรยากาศรอบด้า

“ขังอลิซไว้ในอ้อมกอดคุณสิคะ... เอาให้ขาอลิซสั่นจนก้าวออกจากห้องนี้ไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ถ้าคุณทำได้... อลิซจะยอมเป็น 'ทาส' ของคุณคนเดียวตลอดไปเลยค่ะ” “เธอสัญญาแล้วนะอลิซ” มาร์ตินยกยิ้มร้ายที่มุมปาก แววตาของนักล่าที่เจอเหยื่อถูกใจฉายชัดออกมา มือหนาเริ่มลูบไล้ขาอ่อนเนียนละเอียดอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น เขาจับเรียวขาสวยให้แยกออกก่อนจะยกขึ้นพาดบ่าแกร่งทีละข้าง จากนั้นจึงก้มลงพรหมจูบไปตามปลีน่องและเรียวขาขาวผ่องอย่างแสนรัก ทว่าดวงตาคมกริบกลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานของเธอแม้แต่วินาทีเดียว“อ๊ะ...อ๊าา...”อลิซรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ความสยิวซาบซ่านจู่โจมจนเธอต้องบิดกายเร่าอยู่บนโต๊ะทำงานหนา แผ่นหลังบางเสียดสีกับไม้เนื้อดีจนรู้สึกวาบหวิว เธอปรือตามองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มปนรัญจวนใจ “อื้ออ...อลิซเสียวจังเลยค่ะ...”ในขณะที่อารมณ์ของเธอกำลังพุ่งสูงขึ้น มาร์ตินก็ขยับใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้จุดอ่อนไหวกลางกายสาวมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากหยักร้อนฉ่ามาหยุดกะเกณฑ์อยู่หน้าจุดกึ่งกลางดอกไม้งามที่มีเพียงแพนตี้ลูกไม้ตัวบางกั้นกลางไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำเอาอ

เขาโน้มใบหน้าลงไปฝังจูบลงบนแผ่นหลังขาวเนียนที่เริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ ลากลิ้นสากชิมรสชาติความหวานสลับกับการขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบไปทั่วแผ่นหลังบอบบาง กลิ่นหอมกรุ่นของกายสาวผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบของมาเฟียหนุ่มให้ลุกโชน อลิซที่เริ่มจะคุมเกมได้อีกครั้ง ไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำเพียงอย่างเดียว เธอใช้มือที่ยันกระจกไว้เป็นจุดหมุน จงใจร่อนสะโพกมนวนกลับไปบดเบียดเข้าหาตัวตนที่ยักษ์ยาวของเขาอย่างจงใจและเน้นย้ำ จังหวะการร่อนวนที่ช่ำชองยั่วยวนทำเอาทางรักที่คับแน่นยิ่งตอดรัดรุนแรง “ซี้ดดด... อลิซ! อย่าร่อนแบบนั้น...อืมมม” มาร์ตินถึงกับร้องครวญครางออกมาเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว ความอุ่นนุ่มที่บีบรัดและจังหวะการหมุนวนสะโพกของเธอมันช่างร้ายกาจเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว เขาทำได้เพียงกระแทกกระทั้นกายตอบรับความร้อนแรงนั้นอย่างบ้าคลั่ง มือหนาบีบเค้นหน้าอกเธอแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะลุจุดเดือด “อ๊ะ... อ๊าาา! ชอบไหมคะ... มาร์ติน... อื้อ... คุณจะทนอลิซได้นานแค่ไหนกันเชียว...” อลิซจงใจกระซิบถามด้วยน้ำเสียงพร่ายั่วเย้า ขณะที่ยังคงร่อนสะโพกบดเบียดเข้าห

“คะ!? คุณมาร์ติน! คุณมาที่นี่ทำไมคะ!” “กลับบ้าน! ออกมา!” มาร์ตินสั่งสั้นๆ แต่เฉียบขาด “ตะ... แต่คุณตกลงให้อลิซค้างกับคุณแม่คืนนี้นะคะ อลิซขอ—” “แต่เธอปล่อยให้ฉันโทรหาอยู่นาน” น้ำเสียงเรียบเย็นตัดบททันควัน ไม่เปิดช่องว่างให้โต้แย้ง ราวกับความอดทนของเขาขาดสะบั้นลงแล้ว “เราตกลงกันว่ายังไง?”“……” “โทรไปต้องรับ ไม่ว่าจะกี่สาย... แต่เธอเป็นฝ่ายผิดคำพูดก่อนเองนะอลิซ” “...อลิซขอโทษค่ะ...” เธอพึมพำเสียงแผ่วอย่างยอมจำนน “ออกมา หรือจะให้ฉันเดินเข้าไปรับถึงในบ้าน?” “...!!” “เพราะความจริง... ฉันก็อยากจะเข้าไปสวัสดีเปิดตัวกับแม่เธออยู่เหมือนกัน” “จะ... ใจเย็นนะคะ!” อลิซกระอึกกระอัก วิงวอน ทั้งที่รู้ดีว่าคำขอของเธอไม่เคยเปลี่ยนใจจอมบงการคนนี้ได้เลย “...เดี๋ยวอลิซออกไปค่ะ” ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะตัดสายลงเหมือนเรื่องทุกอย่างจบเรียบร้อยแล้ว “เฮ้อ... อลิซต้องยอมคุณทุกเรื่องเลยหรือไงนะ!” เธอบ่นอุบอิบสะบัดหน้าอย่างขัดใจ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าขึ้นสะพาย อกน้อยๆ กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจพลางกระทืบเท้าเดินปังๆ ตรงไปที่ประตูบ้านด้วยความหงุดหงิด “ไอ้คนจอมเผด็จการ... อลิซอยากจะตะบันหน้าค

@ห้องประชุมชั้นบนสุด ผนังกระจกใสเผยให้เห็นวิวเมืองกว้างไกล แสงไฟสลัวสะท้อนหน้าจอโปรเจกเตอร์ที่ฉายกราฟตัวเลขขยับขึ้นลงตามรายงานการเงินประจำไตรมาส เสียงเหล่าผู้บริหารผลัดกันเสนอแผนงานและวิเคราะห์ตัวเลข สลับกับเสียงกดปากกาและเสียงพลิกกระดาษที่เป็นจังหวะน่าอึดอัด มาร์ตินนั่งนิ่งอยู่หัวโต๊ะ แผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมทอดมองหน้าจออย่างใช้ความคิด... ทว่าภาพในหัวกลับซ้อนทับด้วยเรื่องอื่น ใบหน้าเรียบเฉยของอลิซ สายตาที่มองเมินไปข้างหน้า ท่าทางที่สงบเสงี่ยมจนผิดวิสัย “บอสครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากปลายโต๊ะ “ในประเด็นนี้ บอสมีความเห็นเพิ่มเติมไหมครับ?” มาร์ตินยังคงจ้องหน้าจอเขม็งเหมือนกำลังอ่านตัวเลข แต่สมองกลับติดหล่มอยู่กับประโยคที่ตัวเองเคยลั่นวาจาไว้... 'ฉันสั่งอะไร เธอก็ทำตาม' ความเงียบเริ่มลากยาวจนผู้บริหารบางคนเริ่มหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พอร์ชที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังสังเกตอาการเจ้านายออกทันที เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือสะกิดขอบเก้าอี้เบาๆ เพื่อเรียกสติ “อืม” มาร์ตินหันไปมองพอร์ช ก่อนจะรับรู้ว่าทุกคนกำลังรอคำตอบจากเขา “เอาตามนั้นแหละ ปิดการประชุม” เสียงทุ้มเอ่ยตัดบทอย่างเด็ดขาดก