《ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM)》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“มึงเตือนอะไร! มึงไม่มีสิทธิ์มาขู่...” บรูคตะคอกกลับด้วยความยโส แต่มันยังพูดไม่ทันจบประโยค ในจังหวะที่มันชะล่าใจลดปืนออกจากหัวของอลิซเพื่อจะเล็งขู่มาร์ตินแทน เปรี้ยง! ปืนไรเฟิลจากสไนเปอร์ของมาร์ตินแผดก้อง กระสุนเจาะเข้าที่ข้อมือของบรูคอย่างแม่นยำจนกระดูกแตกละเอียด ปืนในมือของมันกระเด็นหลุดไปไกล พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “อ๊ากก!!” วินาทีเดียวกัน ลูกน้องอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังก็ถูกยิงเข้ากลางแสกหน้าจนล้มตึงไปทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ร้องสักแววเดียว “อลิซ! มานี่!” มาร์ตินตะโกนสุดเสียงพร้อมกับสับเท้าวิ่งออกไปหาหญิงสาวที่เป็นดวงใจ อลิซรีบวิ่งหนีออกมาจากซากศพและดึงเชือกออกจากปาก แล้วส่งเสียงกรีดร้อง “มาร์ติน!” เธอวิ่งสุดกำลังมุ่งหน้าไปหาอ้อมกอดที่ปลอดภัยที่สุด แต่บรูคที่กุมข้อมือชุ่มเลือดกลับตาขวางด้วยความอาฆาต มันเห็นว่าสไนเปอร์ของมันอีกคนยังซ่อนอยู่อีกมุมหนึ่งที่คนของมาร์ตินยังหาไม่เจอ “ยิงอลิซ! ยิงอีนี่เดี๋ยวนี้!” บรูคตะโกนลั่นสั่งการทิ้งทวน จู่ๆ จุดเลเซอร์สีแดงเข้มที่แฝงอยู่พุ่งวาบขึ้นมาทาบทับที่กลางหลังของอลิซ มาร์ตินที่วิ่งเข้ามาใกล้จนเกือบจะถึงตัวเธอเห็นจุ

ในห้องผ่าตัด... “คุณหมอคะ! คนไข้ชายชีพจรตกค่ะ!” เสียงพยาบาลดังทะลุความเงียบราวกับสัญญาณเตือนภัย แพทย์ศัลยกรรมเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างขณะก้าวเข้าประชิดเตียง “เหลือเท่าไหร่!” “สี่สิบแปด... ไม่ค่ะ สี่สิบห้าแล้ว! ความดันร่วงเร็วมาก!”บนหน้าจอเครื่องวัด เส้นกราฟที่เคยขยับสม่ำเสมอเริ่มเต้นแผ่วลง คล้ายหัวใจที่กำลังถอดใจจะก้าวต่อ ติ๊ด... ติ๊ด...ห้วงความฝัน... ในโลกที่แสงสว่างเริ่มเลือนหาย มาร์ตินหันหลังเดินเข้าสู่เงามืดที่หนาวเหน็บ หยดน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครรินไหลออกมาเป็นสาย เขาเลือกที่จะเดินจากโลกของเธอไปเพียงลำพังเพื่อให้อลิซได้มีชีวิตอยู่ต่อ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด...หมับ! อ้อมแขนเล็กคู่หนึ่งพุ่งเข้าสวมกอดเขาจากด้านหลัง รั้งร่างสูงใหญ่ไว้แน่นจนมาร์ตินชะงักกึกไปทั้งตัว ก่อนจะได้ยินเสียงที่เขาคุ้นเคยที่สุดสั่นพร่าอยู่ข้างหู“อลิซไม่ไปไหนทั้งนั้น! อลิซไปไม่ได้... ถ้าไม่มีคุณ” มาร์ตินค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาที่เคยมืดสนิทสั่นไหวทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้ายืนร้องไห้จนตัวโยน มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะจางหายไปในพริบตา

@ห้องพักฟื้นพิเศษ (ยามดึก) ราตรีมาเยือนพร้อมความเงียบสงัด ไฟในห้องพักถูกหรี่ลงเหลือเพียงแสงสลัวสีอุ่น อลิซนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ข้อศอกวางเกยบนที่พักแขนพลางเท้าคางมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนิ่งสงบเธอเอียงหน้าพิจารณาเค้าโครงที่คุ้นเคย... ทั้งคิ้วเข้ม สันจมูกโด่งคม และริมฝีปากหยักที่เธอมักแอบมองบ่อยๆ มือเล็กเอื้อมไปกุมมือหนาของเขาไว้ นิ้วเรียวเขี่ยเล่นกับปลายนิ้วแกร่งของเขาช้าๆ อย่างถะนุถนอม “คุณรู้ไหมคะ...ตอนที่คุณไม่อยู่... อลิซกลัวมากเลยนะ” อลิซเปรยขึ้นแผ่วเบา นิ้วโป้งของเธอลูบหลังมือเขาไปมาคล้ายกำลังปลุก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “คิกๆ... อลิซไม่ชอบเตียงโรงพยาบาลเลยค่ะ ทั้งแข็ง ทั้งเย็น แถมไม่มีคุณให้นอนกอดอยู่ข้างๆ ด้วย” “.....” “เฮ้อ... เมื่อไหร่จะฟื้นคะ?” เสียงหวานเริ่มติดงอแง เธอโน้มตัวเข้าไปจนหน้าผากเกือบจะแตะหลังมือเขา “อลิซคิดถึงคุณจะแย่แล้วนะ... ฮึก…” สุดท้ายหยาดน้ำตาก็รินไหล อลิซเงยหน้าขึ้นมองคนบนเตียง พยายามฝืนยิ้มผ่านม่านน้ำตา “ตื่นมาดุอลิซหน่อยสิคะ... จะบ่นว่าอลิซดื้อก็ได้ ขอแค่คุณพูดกับอลิซ... อะไรก็ได้…” เธอเม้มริมฝีปากแน่นพยายามกลั

หลังจากจัดการธุระในห้องน้ำเสร็จ อลิซก้าวเท้าออกมาด้วยความตั้งใจจะมานั่งเฝ้าคนป่วยที่เตียง ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมีเพียงความว่างเปล่า “หะ..หายไปไหนนะ!” หัวใจเธอหล่นวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้องพักกว้างขวาง จนกระทั่งเห็นร่างสูงโปร่งในชุดคนไข้สีอ่อนยืนพิงขอบระเบียงอยู่ด้านนอกเธอรีบเดินตามออกไป ลมเย็นๆ ปะทะเข้าที่ใบหน้า แผ่นหลังกว้างของเขายังคงดูสง่างามและน่าเกรงขามแม้ในยามบาดเจ็บ "มาร์ติน... คุณมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ? คุณยังไม่หายดีนะ" "ทำไม...ห้ามมายืนรับลมหรือไง?" มาร์ตินเอ่ยโดยไม่หันมามอง อลิซเดินเข้าไปหยุดยืนข้างกายเขา เธอเงยหน้ามองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับถูกสลักเสลามาอย่างบรรจง เส้นผมของเขาไสวไปตามแรงลมยามค่ำคืน ใบหน้าคมคายจนดูมีเสน่ห์ลึกลับ อลิซมองภาพนั้นจนเผลอตัวพูดสิ่งที่คิดในใจออกมา "ไม่ว่าคุณจะอยู่ในชุดไหน... จะป่วยหรือไม่ป่วย คุณก็ยังดูหล่อมากเลยนะคะ" มาร์ตินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอโดยตรง เขากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนอลิซสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ "ถ้าเธอชอบ... ฉันอนุญาตให้เธอจ้องหน้ามองฉันใกล้ๆ แบบนี้ได้ตลอดไป

ปัจจุบัน... อลิซตื่นจากภวังค์แห่งอดีตที่แสนดุดัน เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สัมผัสที่ริมฝีปากในวันนั้นยังคงตราตรึงเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่“นั่นคือความจริงใช่ไหมคะ...” อลิซพึมพำ “…..” “คุณจูบอลิซท่ามกลางคนตายพวกนั้น แล้วคุณก็พรากอลิซมาจากชีวิตธรรมดา...คุณเริ่มคลั่งรักอลิซตั้งแต่วินาทีนั้นเลยหรือเปล่า?” “หึๆ เธอพูดถูก ” มาร์ตินที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ กระตุกยิ้มบางเบาให้กับเด็กสาวที่เจื้อยแจ้วด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่เขาจะขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ จนแผ่นหลังของอลิซพิงเข้ากับขอบระเบียง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กที่สั่นเทาของเธอไว้ แล้วยกขึ้นมาจุมพิตที่หลังมืออย่างทะนุถนอม “ฉันไม่ได้แค่เริ่มคลั่งรักเธอหรอกอลิซ...” มาร์ตินสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “แต่วินาทีที่ฉันเห็นเธอท่ามกลางเขม่าปืนพวกนั้น ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าโลกที่มืดบอดของฉัน... มันจะไม่ยอมปล่อยให้แสงสว่างอย่างเธอหลุดมือไปเด็ดขาด” “…..” เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เล็กน้อยตามสไตล์ “ส่วนเรื่องจูบ... ถ้าเธอคิดว่าจูบวันนั้นมันลึกซึ้งแล้วละก็ ฉันว่าเราควรมาทบทวน ‘ความทรงจำ’ กันใหม่ตอนนี้หน่อยไหม