All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 191 - Chapter 200

“มึงมาดูเองดีกว่าว่ะ นี่กูกำลังจะออกไป เห็นตำรวจบอกว่าอาการหนักอยู่ เป็นตายเท่ากัน มึงรีบมาเถอะ”ภวิศหลับตาลงแน่น มือที่จับโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย ภาพของคนเคยรักในอดีตยังจำได้ไม่ลืม สรารัญทำเขาเจ็บแสบ เธอทิ้งเขาในวันที่เขาพบอุบัติเหตุหนักปางตายต้องการเธอเป็นที่สุด แต่เธอก็ไม่เคยมาเยี่ยมกันกลับไปมีคนอื่น แต่ในวันนี้เธอเกิดเรื่องขึ้นบ้างเพราะความหลายใจและเห็นแก่ตัว อาการเป็นตายเท่ากัน โอกาสรอดริบหรี่ เขาควรจะทำแบบเดียวกับเธอบ้าง หรือยื่นมือเข้าช่วยเหลือเพื่อเห็นแก่มนุษยธรรมดีล่ะ พลันคำพูดของคนเป็นแม่ก็ดังแว่วมาในหู‘ถ้ารักกันไม่ได้ งั้นลูกก็ปล่อยให้น้องไปเจอคนที่ดีกว่า ต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกัน’ชายหนุ่มหัวใจกระตุกวูบเมื่อคิดถึงคนที่ไม่เคยคิดจะรัก ในยามที่เขาบาดเจ็บคีตกาคอยดูแลเขา ทำแผลให้ กระทั่งพ่อแม่เขา เธอก็ดูแลปรนนิบัติอย่างดีจนพวกท่านรักเธอเสียยิ่งกว่าเขาที่เป็นลูกแท้ๆ‘งั้นลูกก็หย่าให้น้องเถอะนะตาวิศ ออกจากโรงพยาบาลวันไหนก็ไปหย่ากันวันนั้นเลย’คนหนึ่งก็อดีตคนเคยรัก แต่อีกคนภรรยาแต่งที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาอีก แล้วนี่เขาควรเลือกทางไหนดีล่ะ ภวิศกุมขมับอย่างคิดหนัก แต่สุดท้ายเขาก็เลือกท

บรรยากาศรอบกายเย็นเฉียบจนคนใจร้อนหนาวสันหลังวาบ ไม่กล้าบุ่มบ่ามพูดอะไรอีก ได้แต่มองหมอหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าฮึดฮัด เปล่าเลย เขาไม่ได้กลัวเมีย หรือหึงใครสักนิด ก็แค่ไม่อยากให้เธอโมโหจนกระทบกระเทือนลูกในท้องก็เท่านั้น“เป้ยขอโทษนะคะพี่นนท์ เจ็บไหมคะ” ทีกับผู้ชายอื่นล่ะถามเสียงอ่อนเสียงหวาน ทีกับผัวละเสียงแข็งใส่ ขู่ได้ขู่เอาเหมือนไม่ใช่ผัว ดูลูกตาดุๆ คู่นั้นสิมองมาแต่ละทีเหมือนจะกินหัวกัน ถ้าลูกออกมาคงโหดได้แม่อย่างไม่ต้องสงสัย“ไปขอโทษมันทำไม”“ตาวิศพูดจาดีๆ หน่อย” คนเป็นแม่ต้องรีบปราม “ขอโทษด้วยนะคะคุณหมอ”“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือสา” คุณหมอหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ดูอบอุ่นแสนดีเหลือเกิน แต่กลับขัดหูขัดตาญาติคนไข้ที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอย่างบอกไม่ถูก“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมตาวิศ”“ทำไมแม่ไม่ดุลูกสะใภ้แม่บ้างล่ะครับคุณภคมนหมั่นไส้ลูกชายตัวดีที่ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง พร้อมกับลอบประเมินคุณหมอตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าจะชอบลูกสะใภ้ของเธออย่างปิดไม่มิดหล่อเหลา สะอาดสะอ้าน ดูดี ภูมิฐาน ใจเย็น อ่อนโยน แสนดี สายตายามมองคีตกามันละมุนไปหมด เรียกว่านิสัยขั้วตรงข้ามกับลูกชายเธอทุกประการ ดูท่าว่าภวิศ

พอออกจากห้องตรวจ ภวิศก็เดินหน้าหงิกพร้อมกับแย่งเข็นรถให้ภรรยาเสียเอง คีตกาและคุณภคมนไม่ได้ทักท้วง แต่ก็ไม่ได้สนใจคนพาลพาโล“แหม...โชคดีจริงๆ นะที่วันนี้หนูเป้ยได้ตรวจกับคุณหมอนนท์”“โชคร้ายสิไม่ว่า” คุณภคมนค้อนใส่ลูกชายอย่างหมั่นไส้“แล้วนี่หนูเป้ยรู้จักเขามานานแล้วหรือจ๊ะ”“ใช่ค่ะคุณแม่ พี่นนท์เคยเป็นเพื่อนบ้านของเป้ย แล้วก็ยังเป็นเพื่อนรักของพี่โปรดด้วย เรียกว่าสนิทมากๆ เลย แต่น่าเสียดาย...” คำนั้นทำให้คนฟังหน้าหงิก ไม่สบอารมณ์เพิ่มขึ้น“เสียดายอะไรอีกล่ะ เสียดายที่เลือกไม่ได้ว่าจะรักใคร หรือเสียดายที่ต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักกันแน่”“เอ๊...ตาวิศนี่ ถ้าพูดดีไม่เป็นก็อยู่เงียบๆ ได้ไหม หนูเป้ยอย่าไปสนใจพี่เขาเลยนะลูกนะ”“ค่ะคุณแม่” คีตกาลอบยิ้มเย็น ไม่ต้องบอกเธอก็ไม่สนใจหรอก อีกไม่นานก็หย่าแล้ว พูดถึงเรื่องหย่าก็คิดขึ้นได้“พรุ่งนี้คุณว่างกี่โมงคะ”“ถามทำไม”“เราจะได้ไปทำเรื่องหย่าที่เขตเสียทีไงคะ” รถคนไข้ที่เข็นมาดีๆ หยุดกึก“รีบขนาดนั้นเลยหรือ”“ใช่ค่ะ”“นั่นสินะ มีคนใหม่มารอเซ้งต่อแล้วนี่ ตั้งสองคน เธอจะเลือกใครล่ะ หรือเก็บไว้ทั้งสองคนดี”“ตาวิศ!” คนเป็นแม่หวดที่ต้นแขนลูกชายตั

“พูดเหมือนหึงนะมึงนี่”“หึงกับผีสิ มีอะไรให้น่าหึง”“เออๆ ไม่หึงก็ไม่หึง จะว่าไปเมียมึงนี่เสน่ห์แรงเหมือนกันนะ งั้นก็ดีสิ มึงจะได้หลุดพ้นง่ายๆ ในเมื่อเขามีคนอื่นพร้อมรับช่วงต่อ แล้วมึงเองก็ไม่ได้รักเขา ทุกอย่างก็ลงตัวดีนี่ เรื่องลูก ถ้าตรวจแล้วเป็นลูกมึง ก็แค่ขอสิทธิ์เลี้ยงดูในฐานะพ่อก็ได้ กูว่าเมียมึงก็คงไม่ใจดำห้ามมึงเจอลูกเขาหรอกมั้ง”“ก็ไม่แน่ ก่อนมาเขายังขู่กูว่าถ้ากูไปฟ้องศาล เขาจะไม่ยอมให้กูเจอลูกอีกตลอดชีวิต ใจร้ายชิบหาย”กรกฤตมองหน้าเพื่อนอย่างกังขา ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง อีกฝ่ายก็หาเหตุผลมาหักล้างเสียหมด ปากบอกไม่รัก แต่กลับไม่อยากหย่า ไอ้หมาหวงก้างนี่ ปากไม่ตรงกับใจเลย“แล้วน้องซอลล่ะ มึงจะเอายังไงต่อ อย่าบอกนะว่ามีรีเทิร์น”“รีเทิร์นห่าอะไร เอาอะไร กูเลิกกับเขาแล้ว เลิกเด็ดขาดถาวร ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันอีก ที่กูมานี่ก็เพราะเห็นแก่ชีวิตเพื่อนมนุษย์หรอก แล้วก็ไม่อยากเห็นใครต้องตายต่อหน้าแค่นั้น ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย”“ให้มันจริงเหอะวะ” ทีอย่างนี้มันตัดขาดไม่เหลือเยื่อใย “กูจะคอยดูแล้วกันว่าสุดท้ายมึงจะลงเอยยังไงไอ้วิศ”“แล้วเรื่องที่กูฝากมึงไปสืบได้ความว่ายังไงบ้าง”“ได้ความห่

ในขณะที่ชายหนุ่มคิดไม่ตกอยู่นั่นเอง จู่ๆ ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก พร้อมกับคุณหมอที่เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและอ่อนล้า“ญาติคุณสรารัญครับ”สองหนุ่มหันไปสบตากัน ก่อนจะตรงเข้าไปหาคุณหมอเพื่อฟังผล“การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดีนะครับ ตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่อาการยังคงทรงตัว ต้องรอดูว่ามีผลข้างเคียงจากการรักษาอื่นหรือไม่ อีกอย่างเธอมีบาดแผลฉกรรจ์หลายจุดที่น่าเป็นห่วง คงต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสักระยะนะครับ”ภวิศถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยอีกฝ่ายก็รอดตายมาได้ แม้สภาพจะไม่เหมือนเดิม แต่ก็ยังมีลมหายใจอยู่เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว“แล้วเราจะเข้าไปเยี่ยมดูอาการได้เมื่อไหร่ครับ”“ตอนนี้ยังไม่อนุญาตให้เยี่ยมครับ แต่ญาติสามารถดูคนไข้ผ่านหน้าต่างกระจกด้านนอกได้ เดี๋ยวผมจะให้คุณพยาบาลพาพวกคุณไปแล้วกัน” พูดจบคุณหมอก็เดินผละไป“มึงไปดูคนเดียวแล้วกัน”“อ้าว แล้วมึงล่ะไอ้วิศ ไม่ไปเหรอ”“ไม่ล่ะ กูไม่อยากเห็นเขาในสภาพนั้น”“ทำใจไม่ได้งี้”“ไม่มีอะไรให้ต้องทำใจ จบแล้วก็คือจบ”“หรือกลัวว่าเห็นสภาพน้องซอลแล้วมึงจะสงสารจนถ่านไฟเก่าคุขึ้นมาอีกเหรอ” กรกฤตแซวเพื่อน ทีกับสรารัญคนตรงหน้ากลับตัดได้เด็ดข