ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว) のすべてのチャプター: チャプター 171 - チャプター 180

“ว่าไงนะ ถึงขั้นหัวแตกเลยหรือ”คุณวิเศษเงยหน้ามองภรรยาด้วยสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินวีรกรรมของเจ้าลูกชายตัวดีที่กลับมาอยู่ที่บ้านแต่กลับไม่ยอมโผล่หัวมาให้พ่อเห็นหน้า ก็ยอมรับหรอกว่ายังเคืองความอวดดีของมันไม่หาย แต่อีกใจก็ยังคงอยากรู้ความเป็นไปของลูกชายคนเดียวของตน“ใช่ค่ะ ก็ลูกเราดันพูดไม่เข้าหูเลยโดนหนูเป้ยขว้างของใส่หัวแตกด้วย”“สมน้ำหน้า”“เอ๊ะ! ทำไมคุณพี่พูดแบบนั้นล่ะคะ”“ก็เรื่องจริง ลูกชายคุณมันทำตัวเองทั้งนั้น มีเพชรอยู่ในมือดีๆ แต่ดันไปคว้าก้อนกรวดเห็นดีเห็นงาม ก็ควรโดนเมียเอาคืนเสียบ้าง จะได้สำนึก” คนเป็นพ่อหัวเราะชอบใจ แต่ลึกๆ ก็รู้สึกโล่งอกที่ลูกชายเลิกรากับผู้หญิงอย่างสรารัญเสียได้ ถือว่าบุญหัวมันยังมีอยู่“แล้วนี่เรื่องหย่ามันจะเอายังไง”“ตาวิศบอกว่าไม่หย่าแล้วค่ะ”“หา! ไม่หย่าแล้วเนี่ยนะ หนูเป้ยจะยอมหรือ”“ก็ไม่ยอมเลยทะเลาะกันบ้านแทบแตกนี่ไงคะ”“ก็น่าอยู่หรอก หายหัวไปอยู่กับคนอื่นเป็นเดือนๆ พอถูกทิ้งก็รีบแจ้นกลับมาหาเมีย ถ้าผมเป็นหนูเป้ยก็คงไม่รับคืนง่ายๆ หรอก”“นี่คุณพี่อย่าบอกนะว่ายังโกรธลูกอยู่”“ก็สมควรให้โกรธไหม ทุกอย่างที่ตาวิศทำกับเรากับหนูเป้ยไว้ เห็นคนอื่นดีกว่า

เพล้ง!ถาดอาหารในมือเขาถูกปัดออกจนชามข้าวต้มและแก้วน้ำเปล่าตกแตกกระจาย ภวิศมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ ใบหน้าเขายังมีคราบนมสดหยดติ๋งๆ“คุณแกล้งทำดีให้ใครดูเหรอ ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่ยัยวิกซอลนั่น อย่ามาเสแสร้ง”“ฉันเปล่า ก็แค่เป็นหวังดี เป็นห่วงลูกในท้องเธอ...”“ห่วงลูกงั้นหรือว่าห่วงตัวเองกันแน่ ทำไมล่ะ หรือว่าทนความลำบากเพื่อพิสูจน์รักแท้ไม่ได้แล้วเลยซมซานกลับมา เอาลูกมาอ้างนั่นอ้างนี่ ทางที่ดีคุณรีบกลับไปหายัยวิกซอลหวานใจคุณดีกว่า”ภวิศนิ่งงัน ทุกคำของเธอราวกับเข็มแหลมนับพันแทงทะลุหัวใจ จนหน้าร้อนผ่าวๆ“เขาไม่ใช่หวานใจฉันแล้ว”“อ้อ ไม่ใช่แล้ว...เพราะโดนเขาเขี่ยทิ้งมาล่ะสิ ถึงพูดแบบนี้ คิดว่าฉันโง่มองไม่ออกหรือไง” หญิงสาวตอกกลับ“คนเรามันก็ผิดพลาดกันได้นี่”คีตกาหันขวับไปมองคนพูดอย่างแปลกใจ หากเป็นเมื่อก่อนตาบ้านี่คงด่าเธอเปิงไปแล้ว หรือว่าเขาสำนึกได้แล้วจริงๆ ไม่หรอกน่า เขาก็แค่เสแสร้งเท่านั้น“แล้วไง...”“ก็ไม่แล้วไง”“งั้นเรื่องหย่าล่ะ คุณจะไปหย่ากับฉันได้เมื่อไหร่”“ไม่หย่าแล้ว” หญิงสาวฉุนกึก หันขวับ นั่นไง เธอนึกแล้วไม่ผิด คนแบบนี้หรือจะสำนึกอะไรได้“ไม่หย่า!”“ใช่ ไม่หย่าแล้ว”“อย่ามากวน

ภวิศไม่เคยรู้สึกว่าเวลาเดินช้าขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ช้าจนน่าหงุดหงิด หลังจากที่เขาพาภรรยาตัวร้ายมาส่งโรงพยาบาล เธอก็ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อตรวจร่างกายโดยละเอียดกินเวลาไปนานเป็นชั่วโมง ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาหน้าห้องด้วยความร้อนรนกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และไม่เคยคิดด้วยว่าความรู้สึกประหลาดนี้จะเกิดกับผู้หญิงที่เขาไม่คิดจะรักอย่างคีตกาภาพที่เธอล้มลง มีเลือดไหลซึมมาตามเรียวขานั่นยังคงติดตาเขาไม่หาย แม้ที่ผ่านมาระหว่างเขากับเธอจะอยู่อย่างคู่กัดมากกว่าจะเป็นคู่รักได้ แต่เมื่อเกิดเหตุขึ้นต่อหน้า เขาก็อดคิดในแง่ร้ายขึ้นไม่ได้หากเกิดความสูญเสียขึ้นมาล่ะ ต่อให้ไม่รักกัน แต่เขาไม่ได้อยากเห็นใครมาตายตรงหน้า โดยเฉพาะลูกในท้องที่ไม่มีความผิดใด จะต้องมาจบชีวิตตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกเพราะพ่ออย่างเขา แค่คิดก็ปวดร้าวราวกับถูกกระชากหัวใจอย่างแรงลูกพ่อ...อย่าเป็นอะไรนะ อย่าทำให้พ่อต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้สายใยประหลาดค่อยๆ ถักทอขึ้นในหัวใจด้วยคำว่าลูกและคำว่าพ่อตอนที่เขาพูดจาร้ายๆ ตัดความสัมพันธ์กับพ่อ พ่อจะรู้สึกเหมือนเขาตอนนี้ไหมนะ รู้สึกเหมือนใจจะขาด หายใจเข้าก็เจ็บ หายใจออกก็ห่ว

หลังจากทุกคนกลับไป ทิ้งเขาไว้ตามลำพังกับคนป่วยที่ยังนอนนิ่งไม่ได้สติ ภวิศเดินไปที่ข้างเตียง ก้มมองใบหน้าซีดเผือดของภรรยาผู้เป็นไม้เบื่อไม้เมาของตน ที่ตอนหลับก็ดูสงบนิ่งไร้พิษสงดีอยู่หรอก แต่พอตื่นขึ้นมาดวงตาคู่นั้นไม่เคยมองเขาอย่างญาติดีสักครั้ง ถ้าไม่เย็นชาใส่ ก็เมินเฉยหมางเมิน หรือไม่ก็เกรี้ยวกราดใส่ราวกับเป็นเจ้ากรรมนายเวรกันมาแต่ชาติปางไหนจนบางทีเขาก็นึกสงสัยว่าชาตินี้เขาและเธอจะมีวันญาติดีกันได้ไหม ว่าไปแล้วก็น่าแปลก เขาเกลียดเธอแต่แรกพบเพราะรักคนอื่นอยู่ก่อนแล้วแต่ถูกบังคับให้มาแต่งกับคนที่ไม่ได้รัก ก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกโกรธและไม่ชอบหน้าเป็นธรรมดาแต่เธอล่ะ รู้ทั้งรู้ทุกอย่างแต่ทำไมถึงยอมแต่งงานกับเขาทั้งที่ไม่ได้รัก แถมยังอยากมีลูกกับเขาทั้งๆ ที่ตัวเองต้องแพ้ท้องลำบากลำบนอีก สายตาที่มองมาบางครั้งมันเจือประกายบางอย่างที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร นอกจากเรื่องเงินทองสมบัติที่เธอเสนอแลกกับใบหย่าแล้ว ทุกอย่างที่ทำ ทุกครั้งที่เขาโดนเธอเล่นงานหนักๆ มันมีอะไรมากกว่านั้นไหมนอกจากไม่รัก ยังมีอะไรที่ซ่อนอยู่อีกหรือเปล่าภวิศทอดสายตามองคนตรงหน้า พลางเลื่อนสายตาลงไปที่หน้าท้อง พร้อมกับยื่นม

“ก็เช่นพูดว่า...เป้ย-รัก-พี่-โปรด ไง”คีตกาใจหายวาบรีบลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง อาการมีพิรุธนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มยิ่งปักใจว่าชื่อนั้นคือคนสำคัญที่อยู่ในใจของเธอ แทนที่จะไม่รู้สึกอะไร แต่ทำไมในใจกลับร้อนรุ่มและหงุดหงิดขึ้นมาติดหมัด“ไอ้หมอนั่นเป็นใคร เป็นคนรักของเธองั้นหรือ”“ถามทำไม”“ในฐานะสามีเธอ ฉันมีสิทธิ์ถามไม่ใช่หรือ”คีตกานิ่งอึ้ง เมื่อถูกอีกฝ่ายใช้สิทธิ์ที่เขาไม่เคยต้องการมาง้างปาก“ใช่! เขาคือคนที่ฉันรัก รักมากที่สุด” เธอตอบรับหน้าตาเฉย มุมปากแต้มรอยยิ้ม“รักมากแล้วมาแต่งงานกับผู้ชายอื่นอีกทำไม” ภวิศเม้มริมฝีปากแน่น งุนงงกับตรรกะของผู้หญิงตรงหน้า“แปลกตรงไหน คุณก็รักคนอื่นยังยอมแต่งกับฉันเลยนี่”“เคยขึ้นเตียงกับมันมากี่ครั้งแล้วล่ะ” ดวงตาแข็งกร้าวจ้องสบตาเธอ ในใจเดือดพล่าน“ทีฉันยังไม่เคยถามคุณเลยว่าขึ้นเตียงกับยัยวิกซอลนั่นมากี่ครั้ง ทำท่าไหนบ้าง”“แล้วลูกในท้องนั่นล่ะ ของใครกันแน่ ของฉันหรือของใคร”“คุณคิดว่ายังไงล่ะ” หญิงสาวกวนประสาทกลับ“เป้ย!”“ไม่ใช่ลูกคุณ จะเดือดร้อนทำไม เดี๋ยวเราก็หย่าแล้ว”นั่นหมายความว่าเธอคบชู้ ลูกในท้องก็เป็นลูกชู้สินะภวิศกำหมัดแน่น โกรธจนห