All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 201 - Chapter 210

ไม่สิ! เธอแทบไม่ได้มองเขาเลยด้วยซ้ำ แต่สายตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น กลับทำให้เขาหนาวเยือก หัวใจบีบรัดอย่างแรงกรกฤตมองภรรยาของเพื่อนที่เขาเพิ่งได้พบเอาในวันหย่าอย่างตกตะลึง คีตกาที่เขาเคยจินตนาการไว้ตามคำบอกเล่าของเพื่อนช่างแตกต่างจากผู้หญิงตรงหน้าลิบลับ สิ่งที่เขาคิดคือผู้หญิงหน้าตาไม่สวย หรือหากสวยก็คงไม่มากพอที่จะทำให้เพื่อนของเขาใจอ่อนเปิดใจรักได้แต่ทว่าผู้หญิงตรงหน้าเขากลับเกินกว่าคำว่าสวยไปไกลมาก ทั้งสวยทั้งดูแพงขนาดนี้ไอ้วิศยังบอกไม่สวยแถมยังไม่รัก แล้วมันจะไปรักนางสวรรค์วิมานอะไร หากเทียบกับสรารัญแล้ว เขาว่าคีตกานั้นยังสวยกว่ามากจนเทียบกันไม่ติดฝุ่นเลยด้วยซ้ำ“ไอ้วิศ ไหนมึงบอกว่าเมียมึงไม่สวยไงวะ มึงนี่มันตาถั่วจริงๆ” ภวิศได้ฟังก็นึกหงุดหงิดจนอยากเตะปากคนพูดขึ้นมาติดหมัด“ไอ้เพื่อนเวร เลิกมองเมียกูสักที”“เดี๋ยวหย่าเสร็จก็ไม่ใช่เมียมึงแล้ว” กรกฤตแกล้งแหย่คนปากแข็งอย่างนึกสนุก “สวัสดีครับคุณเป้ย ผมชื่อกรกฤต เป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าวิศ วันที่พวกคุณแต่งงานกันผมอยู่เมืองนอกมาไม่ได้ แต่ในที่สุดก็ได้พบตัวจริงคุณสักทีนะครับ”คีตกาหันไปมองคนพูด ก่อนส่งยิ้มบางๆ ให้“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”รอ

แต่มันก็ทำไม่ได้เมื่อหญิงสาวเลื่อนใบหย่ามาตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยคำบาดใจ“รีบเซ็นสิคะ” ชายหนุ่มจ้องมองลายเซ็นของเธอในกระดาษแผ่นนั้นราวกับจะฉีกให้มันขาดทะลุไปเสียเลย แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อปากกาถูกยัดใส่มือพร้อมกับสายตาของทุกคนที่มองมาเหมือนกดดันจากรอบด้านมือหนารู้สึกสั่นนิดๆ ในยามที่จรดปากกาลงบนแผ่นกระดาษ อยากจะยื้อเวลาออกไปให้นานที่สุด แต่ยื้อทำไม ยื้อเพื่ออะไร เขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน เธอก็บอกปาวๆ ว่าไม่รักเขา ส่วนเขาก็อยากหย่าใจจะขาดมาตลอด มันก็ควรจะรู้สึกดีใจที่จะได้แยกย้ายเสียที แต่มันก็ไม่ดีใจเอาเสียเลยไม่อยากเซ็น แต่สุดท้ายก็ต้องเซ็นจนเสร็จ โดยมีคุณภคมนและกรกฤตเซ็นเป็นพยานให้ ก่อนที่เสียงประทับตราลงบนใบสำคัญการหย่าดังสนั่นในความรู้สึกของภวิศเป็นขั้นตอนสุดท้ายก็เป็นอันเสร็จสิ้นชายหนุ่มมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างใจหาย บัดนี้เขากับคีตกาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กันทางกฎหมายอีกต่อไป สิ้นสุดสถานะสามีภรรยากัน แต่ยังดีที่มีสถานะเป็นพ่อแม่ของลูกอยู่ตามสัญญาการหย่า“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ” คีตกาหันมาบอกเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา “ต่อจากนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ขอให้คุณทำตามสัญญาด

“เป้ยไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย”เสียงอบอุ่นอ่อนโยนทำให้หญิงสาวสะดุ้งหันขวับทันที“พี่นนท์...” คีตการีบปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของตน “มาได้ยังไงคะ”นนทพัทธ์ก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาที่มักจะดูนิ่งขรึมตามแบบฉบับคุณหมอ บัดนี้กลับอ่อนแสงฉายความรู้สึกที่เก็บซ่อนมาเนิ่นนานที่ล้นออกมาอย่างปิดไม่มิด ในมือของเขาถือช่อดอกคาร์เนชั่นสีขาวสะอาดตา“วันนี้วันครบรอบวันที่เจ้าโปรดจากไป พี่มาหามันทุกปีอยู่แล้ว” ชายหนุ่มไม่ได้บอกอีกเหตุผล นอกจากมาหาเพื่อนรักแล้ว เขายังมารอคอยน้องสาวของเพื่อนอีก หวังเพียงได้พบเธอสักครั้ง และเขาสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปจากสายตาอีกแล้ว นับจากวันที่เธอหายไป แต่ก็ไม่เคยโชคดีได้พบกันเลยสักครั้ง จนกระทั่งวันนี้ ได้พบเธอในวันที่สายไปนนทพัทธ์มองรูปเพื่อนรักที่ติดอยู่บนช่องเก็บอัฐิ ก่อนจะเลื่อนสายตามามองใบหย่าในมือหญิงสาวด้วยสายตาที่ทอประกาย เขาไม่ควรดีใจที่เห็นชีวิตคู่ของใครจบลงด้วยคำว่าหย่า แต่คราวนี้กลับห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้“หย่าแล้วจริงๆ ใช่ไหม แล้วเป้ยเป็นยังไงบ้าง”คีตกาพยักหน้าช้าๆ ความเข้มแข็งที่พยายามประคองมาทั้งวันพังทลายลงทันทีเมื่อเจอคำ

“เธอหมายความว่ายังไง”“ใช้สมองคิดให้ดี อย่าคิดเอาลูกมาบีบฉัน เพราะมันไม่ได้ผล หรือถ้าไม่เชื่อ อยากลองดีก็เอา แต่อย่ามานั่งเสียใจทีหลังแล้วกัน ไปกันเถอะค่ะพี่นนท์” ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินผละไปโดยไม่เหลียวหลัง“อย่าคิดว่าจะชนะฉันได้นะ ถึงจะหย่าแล้ว แต่ในท้องเธอก็เป็นลูกฉันอยู่ดี แล้วนายก็ไม่ใช่คนเดียวที่เธอรักด้วย ยังมีไอ้เจ้าโปรดอะไรนั่นอีกคน”นนทพัทธ์ชะงักเท้า รอให้คีตกาเดินนำไปไกลสักหน่อย ก่อนจะหันไปมองคนพูดกึ่งขำกึ่งเวทนา“เรื่องนั้นผมรู้แล้ว และไม่ได้คิดจะแข่งกับเจ้าหมอนั่นด้วย เพราะแข่งยังไง ทั้งคุณและผมก็ไม่มีวันจะชนะเขาได้หรอก”“ว่าไงนะ...”“ถ้าคุณไม่เชื่อก็ลองไปถามเขาสิว่าเพราะอะไร” คุณหมอหนุ่มมองไปทางช่องเก็บอัฐิที่มีช่อดอกไม้วางอยู่ ก่อนเดินตามหลังคีตกาไป ทิ้งให้ภวิศงุนงงภวิศขมวดคิ้วแน่น ในใจเดือดปุดๆ ไอ้เวรนั่นมันมีดีอะไรขนาดนั้นกัน ด้วยความสงสัยเขาจึงก้าวเข้าไปหยุดยืนที่หน้าช่องเก็บอัฐิ พลันสายตาเขาก็สะดุดเข้ากับรูปถ่ายของชายหนุ่มที่ติดหน้าช่อง ชายหนุ่มหน้าคมคายที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ที่ทำให้เขาเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางหัว นั่นคือตัวอักษรที่สลักไว้ใต้รูปนายคีตะ เปรมวิวัฒน์ (พี่โ

เขาเลยคิดว่าจะกลับมาตั้งหลักที่บ้านก่อน คิดในแง่ดีว่าคีตกาอาจจะกลับมาที่บ้านแล้ว แต่พอได้ยินคำตอบจากมารดาก็ทำเอาใจแป้ว“เป็นอะไรไปอีกล่ะ” คุณวิเศษที่นั่งนิ่งมานาน ได้เห็นหน้าเจ้าลูกชายหัวดื้อหงอยเป็นหมาเหงาก็อดปากไม่ได้“พ่อรู้ไหมครับว่าวันนี้ผมไปเจออะไรมา”สองสามีภรรยาหันไปสบตากันอย่างแปลกใจ“เจออะไรล่ะ โดนหนูเป้ยด่ามาอีกหรือไง”“ผมเจอผู้ชายที่ชื่อโปรดคนนั้นครับ คนที่เป้ยเคยละเมอบอกว่ารัก ที่จริงเขาไม่ใช่คนรักของเธอ แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ ต่างหาก และเขาก็เสียไปแล้ว พ่อรู้ไหมครับว่าเป็นเพราะอะไร” น้ำเสียงคนถามอ่อนล้าชวนให้คนเป็นพ่อแม่ใจหาย“ต้นเหตุเพราะผมเอง...”“ว่าไงนะ!”คุณวิเศษอุทาน ข้อมูลครอบครัวของลูกสะใภ้เขาเองก็รู้มาบ้าง แต่ก็รู้เท่าที่อีกฝ่ายบอก ไม่ได้ขุดคุ้ยอะไรมากมาย หรือกระทั่งสาเหตุที่ทำให้พี่ชายของอีกฝ่ายเสียไป“ที่เป้ยยอมแต่งงานกับผมทั้งที่ไม่รัก ก็เพราะต้องการเอาคืนผมกับซอลแทนพี่ชายของเธอ และตอนนี้เธอก็ทำสำเร็จแล้ว”“นี่มันเรื่องอะไรกันตาวิศ แม่งงไปหมดแล้ว” คุณภคมนหันไปมองหน้าสามีก็เห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งอึ้งไป“มันเป็นความผิดของผมเองครับแม่ ผมไม่เคยรู้เลยว่าซอลเขาเคยเป็นคนรักขอ