ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว) のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

“ขอโทษนะ คุณคงจำคนผิดแล้ว ผมไม่รู้จักคุณสักนิด” อาการหมางเมินนั่นทำให้สรารัญถึงกับเสียเซลฟ์ หน้าถอดสี แอบเสียดายคนรักเก่าที่ตอนนี้ดูดีกว่าคนที่เธอควงมาชนิดเทียบไม่ติดฝุ่น ดูเหมือนว่าเขาจะกลับบ้านคืนสู่ฐานะร่ำรวยตามเดิมแล้วด้วย น่าเสียดายชะมัด ถ้ารู้แบบนี้เธอคงไม่คิดสั้นตีตัวออกห่างเขาในวันนั้น ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ“อ้าว! ตกลงจำคนผิดเหรอ งั้นเราก็ไปเถอะอาหนูซอง”สรารัญแอบถอนหายใจ รังเกียจไอ้เสี่ยวัยดึกข้างกาย ถ้าไม่จำเป็นต้องหาที่เกาะ เธอคงไม่แลหรอก ทั้งแก่ ทั้งเหี่ยว ทั้งหื่น แถมงก อยู่ใกล้แล้วไม่ช่วยส่งเสริมไม่ว่า ยังทำเธอดูแย่ แล้วก็เปลืองเนื้อเปลืองตัวสุดๆ อีกต่างหาก อยากทิ้งมันจะแย่ แต่ยังหาที่เกาะใหม่ดีกว่านี้ไม่ได้ก็ต้องเอาไว้ก่อน กำขี้ดีกว่ากำตดพอมาเจอภวิศ แวบแรกเธอก็แอบมีความหวัง แต่พอเห็นท่าทีหมางเมินเย็นชาของเขาก็ทำใจฝ่อ ไม่น่าเลย หากเธอทนอีกสักนิดป่านนี้ก็คงยังคบกันอยู่ ก็ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ล่ะพอคล้อยหลังทั้งสองไป กรกฤตก็แกล้งหันมาสัพยอกเพื่อน“ดูท่าของเก่าเขาจะเสียดายมึงอยู่นะนั่น มองมึงตาเยิ้มไม่วางตาเลย ไม่ใจอ่อนบ้างเหรอวะ ถ้าเขาอยากรีเทิร์นกลับมาล่ะ มึงจะรับไว้ไห

ระหว่างเขากับสรารัญคงจบสิ้นกันเท่านี้ไม่เหลือเยื่อใยอีกตลอดไปทว่าชายหนุ่มหารู้ไม่ว่าหลังจากที่เขาออกไปไม่นาน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนเข้ามา หญิงวัยกลางคนในชุดสีแดงเพลิงกวาดตามองเพียงไม่นานก็พบเป้าหมายที่ต้องการ จึงเดินก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปที่โซฟาซึ่งมีชายหญิงต่างวัยกำลังนัวเนียอย่างได้ที่“ไอ้แก่ แอบมากกอีหนูอยู่นี่เอง” ปากว่าผัว แต่มือกลับจิกหัวอีหนูวัยคราวลูกกระชากออกจนล้มหงายหลังไปกองกับพื้น ไม่ทันตั้งตัว“ไอ้หยา เมียจ๋า มาได้ยังไง”ผัวะ!อาเสี่ยถูกตบหน้าหันจนล้มทั้งยืน ไม่กล้าหือเพราะกลัวบารมีเมีย“ไอ้ผัวเฮงซวย คุกเข่ารอตรงนั้นเลยนะ ห้ามหนีไปไหน ห้ามเข้ามายุ่ง ไม่งั้นมึงซี้แหงแก๋แน่ หึ”คนพูดขึ้นคร่อมร่างสรารัญไว้ แล้วลงมือตบไม่ยั้ง จนหญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด“กรี๊ดดดด”ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!“นังร่าน มายุ่งกับผัวกู นี่แน่ะ”“ช่วยด้วย กรี๊ดดดด อย่านะ อีแก่ อย่าทำฉัน ปล่อยนะ อีแก่บ้า อย่า...”“ปากดีนะมึง ว่าใครอีแก่ ปากอย่างนี้ต้องโดนตบด้วยไอ้นี่” คนพูดแสยะยิ้มร้าย ก่อนถอดส้นสูงออกแล้วหวดเข้าที่ใบหน้าสวยดังผลัวะจนหน้าหัน เลือดกบปาก ผิวหน้าสวยๆ แตกยับเป็นแผลเ

ภวิศหมายมั่นในใจลึกๆ ก่อนที่จะหลับตาลงกะว่าจะพักสายตาสักหน่อย แต่สุดท้ายกลับหลับไป โดยไม่รู้เลยว่าคนที่เขาหมายหัวกลับลืมตาขึ้นมองเขาแทนดวงตาคู่งามมองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าสามีนิ่ง ความรู้สึกต่างๆ ประดังเข้ามาในหัวใจที่เคยคิดว่าแกร่ง เธอไม่ควรมีความรู้สึกอื่นใดให้กับผู้ชายตรงหน้านอกจากความเกลียดชังที่เขาเป็นต้นเหตุให้เธอสูญเสียครอบครัวอันเป็นที่รักไปตลอดกาล แต่ตอนนี้คนตรงหน้ากลับเป็นพ่อของลูกในท้อง‘คนของเรารายงานว่าคุณสรารัญถูกภรรยาของเสี่ยไก่บุกไปทำร้ายที่ผับจนบาดเจ็บสาหัสครับ แล้วตอนนี้เธอก็โดนคนพวกนั้นลากตัวออกไปแล้ว แต่คนของเราคลาดกับรถคันนั้น ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าคุณสรารัญจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง แต่ว่า...มีเรื่องหนึ่งที่ผิดพลาด นั่นคือผมยังไม่ทันได้ส่งรูปหลักฐานให้ภรรยาของเสี่ยไก่ตามที่คุณสั่ง คาดว่าฝ่ายนั้นจะจ้างคนสะกดรอยตามสามีตัวเองเหมือนกัน...’คีตกาควรรู้สึกสะใจที่ผู้หญิงคนนั้นถูกกรรมเล่นงานปางตาย โดยที่เธอไม่ทันได้ลงมือเองเสียด้วยซ้ำ หากเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะสรารัญทำตัวเองทั้งนั้นแต่ทว่า...‘อ้อ มีอีกเรื่องครับ คนของเราเห็นสามีของคุณอยู่ที่ผับนั่นด้วย แต่โชคดี

ยังไม่ทันพูดจบ คนพูดก็ถูกจุมพิตอุ่นร้อนนาบลงมาปิดทับริมฝีปากเอาไว้จนแน่นหนา คีตกาตกใจ เบิกตากว้าง พยายามจะดันคนตัวโตให้ออกห่าง แต่เขากลับไม่ยอมง่ายๆ จากที่คิดเพียงจะปราบคนปากดี กลับกลายเป็นเลยเถิด คิดแค่จะแกล้งจูบให้เธอกลัวเล่นๆ แต่ความรู้สึกบางอย่างภายในกลับดึงดูดภวิศให้รุกคืบต่อเพื่อเอาชนะ“ไม่! อย่า...ปากคุณสกปรก” หญิงสาวขัดขืนเมื่อคิดขึ้นได้ว่าที่ผ่านมาเขาไปอยู่กับผู้หญิงอื่นเป็นเดือนๆ เธอไม่สะดวกใจที่จะใช้ผู้ชายร่วมกับใคร ต่อให้เขาคนนั้นได้ชื่อว่าเป็นสามีหรือเคยมีอะไรกันมาก่อนก็เถอะ“ปากสกปรก?”“ใช่! อย่าเอาปากที่จูบคนอื่นมาจูบฉัน มันน่าขยะแขยง”“ฉันไม่เคยจูบใคร นอกจากเธอ” ภวิศโพล่งออกไปโดยไม่ต้องคิด หากทำให้คนฟังผงะ ไม่อยากจะเชื่อหู“คิดว่าฉันโง่หรือไง ใครจะเชื่อ”“ฉันไม่เคยมีอะไรกับใครนอกจากเธอ พอใจหรือยัง”คีตกาผงะ สบตาเขาอย่างไม่ไว้ใจ“แล้วที่ไปอยู่กับยัยวิกซอลนั่นเป็นเดือนๆ ล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่เคย...สักครั้ง”“ก็มันเพราะใครล่ะที่ไม่ยอมหย่า ตอนนั้นฉันไม่อยากให้ซอลได้ชื่อว่าเป็นชู้ หรือเปิดช่องให้ใครฟ้องชู้ได้ไง เลยไม่ได้มีอะไรกัน อีกอย่าง...” เขาเอ่ยค้างเท่านั้น“อีกอย่างอะไร”

“หนูขอโทษนะคะที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่ผิดหวัง”“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะลูก พ่อกับแม่ต่างหากที่ทำให้หนูลำบาก ต้องมาอยู่กับคนที่ไม่ได้รัก งั้นลูกก็หย่าให้น้องเถอะนะตาวิศ ออกจากโรงพยาบาลวันไหนก็ไปหย่ากันวันนั้นเลย”“ใช่! เดี๋ยวฉันกับแม่แกจะไปเซ็นเป็นพยานให้เองด้วย”ภวิศงงเป็นไก่ตาแตก ตอนแรกก็คิดว่าพ่อกับแม่รู้ว่าแม่ตัวดีนอกใจไปมีคนอื่นจะโมโหลูกสะใภ้คนโปรดแล้วยึดทรัพย์สินแบบที่เคยทำกับเขา ที่ไหนได้กลับจะไปเซ็นเป็นพยานการหย่าให้เสียนี่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน“เอาตามนี้แหละ” คุณวิเศษตัดบท“เดี๋ยวสิพ่อ แล้วลูกในท้องเธอล่ะ พ่อจะให้คนอื่นชุบมือเปิบหรือไงครับ ยังไม่รู้เลยว่าลูกใคร”“จะยากอะไร จะลูกใครก็คือหลานฉันทั้งนั้น แกไม่รับเป็นพ่อก็ช่างเถอะ หนูเป้ยจะแต่งงานใหม่เราก็ไม่ขัดขวาง บ้านเรือนหอนั่นฉันยกให้หนูเป้ยแล้ว ไม่เป็นลูกสะใภ้ก็เปลี่ยนเป็นลูกสาวแทนก็ได้ ไม่เห็นมีปัญหาตรงไหนเลย ดีเสียอีกบ้านเราจะได้คึกคักจริงไหมคุณมน”“จริงที่สุดค่ะคุณพี่ เดี๋ยวหย่าเสร็จ เราก็เตรียมจัดงานแต่งให้หนูเป้ยต่อเลยก็ได้ ลูกเรามันตาถั่วไร้วาสนา งั้นเราก็ควรส่งเสริมให้หนูเป้ยได้สามีดีๆ เป็นการปลอบใจเสียเลย”ใช่แต่ลูกแท้ๆ ขนา