“เป็นอะไรของเขาล่ะนี่”ห้องนอนของคีตกาปิดไฟสนิท และยังมีกลิ่นหอมละมุนลอยจางๆ แตะจมูก ซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นกลิ่นประจำตัวเธอ...ชายหนุ่มเดินตรงไปที่เตียง พร้อมเอื้อมมือเปิดไฟที่หัวเตียง ทุกอย่างในห้องยังคงเหมือนเดิม ยกเว้นก็แต่ไม่มีเจ้าของห้องภวิศทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างหมดแรง เขาลูบไล้ฝ่ามือลงบนผ้าปูที่นอนที่ยังคงเรียบตึง ความเย็นเยียบของมันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก ยิ่งเห็นความทรงจำร้ายกาจที่เขาเคยทำกับเธอในคืนเข้าหอในห้องนี้ ภาพวันที่เขาเคยสาดถ้อยคำใจร้ายใส่เธอ วันที่เขาเคยทอดทิ้งให้เธอนอนป่วยเพื่อไปหาผู้หญิงอีกคน มันยิ่งย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจจนเจ็บแปลบเกินกว่าจะให้อภัยในวันนั้นเขาแสนจะเกลียดเธอ แต่มาวันนี้เขากลับอยากพบเธอเป็นที่สุด พบ...เพื่อจะได้ขอโทษในสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มก้มมองใบหย่าในมือด้วยสายตาสับสนใบหย่าที่เขาร้องขอมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เข้าหอ หย่าแล้วแทนที่จะดีใจ แต่ทำไมเขากลับไม่รู้สึกดีใจอย่างที่คิด ตรงกันข้ามในอกมันโหวงเหวง เหมือนอะไรบางอย่างหายไป ตอนที่เขาเลิกรากับสรารัญก็ยังไม่มีความรู้สึกเช่นนี้เกิดขึ้นแต่กับคีตกา ผู้หญิงที่น่าชังคนนี้
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
