All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 221 - Chapter 230

ภวิศถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเรื่องราวจากปากอดีตภรรยาสาว ชะตากรรมของสรารัญทำให้เขารู้สึกหดหู่ใจ ตัวเองเพิ่งเจ็บหนักปางตายมา แล้วยังต้องมาเจอเรื่องแม่ให้สะเทือนใจอีก แต่ทว่าคำถามหนึ่งแวบเข้ามาในหัว“แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าซอลรักษาตัวที่นี่ แล้วรู้ได้ยังไงว่าคนที่โดนรถชนเป็นแม่ของซอล อย่าบอกนะว่าเธอมาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมซอล”“ธุระอะไร ฉันก็แค่อยากมาดูจุดจบคนที่ทำให้พี่ชายฉัน แม่ฉันต้องตายต่างหาก แต่ตอนนี้พวกเขาก็ได้รับกรรมแล้ว”“อย่าบอกนะว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือเธอ...เป้ย” ภวิศถามเสียงแห้งระโหย ความแค้นนี้หยั่งรากลึกแค่ไหนในใจของเธอกันนะคีตกาดันตัวออกห่างจากอดีตสามี ดวงตาคู่งามมองเขาอย่างเย็นชาผิดหวัง ใช่สิ ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็เป็นคนไม่ดีในสายตาเขา ไม่รัก ไม่ดี ระหว่างเธอกับสรารัญ เขาก็ยังคงเทน้ำหนักในหัวใจไปทางฝ่ายหลังก่อนเธอเสมอ งั้นก็พอที“อยากเชื่อแบบไหนก็ตามใจคุณเถอะ ยังไงที่ผ่านมาฉันก็เป็นคนไม่ดีในสายตาคุณอยู่แล้ว ในเมื่อเราหย่ากันแล้ว ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องเจอกันอีก พี่นนท์คะ เราไปกันเถอะ”ภวิศรีบคว้าแขนอีกฝ่ายทันที“ไม่ พี่ไม่ให้ไป”“ปล่อยค่ะ!” หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบเย็นชา

“โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์ว่ะ ทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว ทุกคนก็ได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้ ว่าแต่นี่มึงจะเอายังไงต่อ”“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ซอลก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว ไหนจะเป้ยอีกคน...”“มึงลองทบทวนและถามใจตัวเองให้ดี ระหว่างผู้หญิงสองคนนี้ ถ้ามึงยังตัดใจทิ้งน้องซอลไม่ลง ก็ควรปล่อยน้องเป้ยเขาไปอยู่กับคนที่รักเขามากกว่า...”“ไม่!” ชายหนุ่มปฏิเสธออกมาทันที ไวจนตัวเองก็ตกใจ“เพราะอะไรถึงปล่อยเขาไม่ได้ ห้ามตอบนะว่าเพราะลูก หรือรู้สึกผิดเรื่องพี่ชายของเขา ตอบตัวเองให้ได้ก่อน”คำถามนี้ทำเอาภวิศถึงกับนิ่งไป เขาลองจินตนาการภาพคีตกาที่หายไปจากชีวิต ภาพที่เธออุ้มลูกเดินเคียงคู่ไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ภาพที่ลูกในท้องของเธอเติบโตขึ้นมาโดยเรียกคนอื่นว่าพ่อ ความคิดนั้นมันกรีดแทงลึกเสียจนเขารู้สึกหายใจไม่ออกรักงั้นเหรอ...ถ้าไม่ใช่แล้วความรู้สึกที่บีบคั้นจนน่าอึดอัด ในขณะเดียวกันก็ปล่อยวางไม่ได้นี่มันควรเรียกว่าอะไรที่ผ่านมาเขากับคีตกาเหมือนขมิ้นกับปูนเสียมากกว่า เขาอยากหย่ากับเธอมาตลอด แต่พอหย่าจริง มันกลับไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิด แต่มันกลับรู้สึกวูบโหวงในอก ปวดใจ เป็นห่วง คิดถึง หรือกระทั่ง

“เป้ย เธออยู่ที่ไหนกันแน่...”ชายหนุ่มที่ตอนนี้ย้ายตัวเองมานอนที่ห้องของคีตกานับตั้งแต่วันที่เธอหายตัวไป เพียงเพื่อสูดกลิ่นอายของเธอที่ยังคงหลงเหลือในห้องนั้น รอสักวันหนึ่งเจ้าของห้องจะกลับมาอีกครั้ง และยอมให้อภัยเขาแต่จะมีวันนั้นไหม เขาเองก็ไม่รู้...อีกด้านคุณภคมนที่เฝ้ามองอาการลูกชายด้วยความเป็นห่วงแกมสมน้ำหน้า“นี่เจ้าวิศมันยังไม่หายแพ้ท้องแทนหนูเป้ยอีกหรือคุณมน”“ยังเลยค่ะคุณพี่ นี่มันก็ตั้งเกือบสองเดือนแล้ว ตาวิศยังอาเจียนเช้าเย็น บางทีก็แถมช่วงค่ำอีก ไปหาหมอก็บอกไม่ได้เป็นอะไร ตรวจทุกอย่างแล้วก็ปกติหมด”“สมน้ำหน้า” ว่าที่คุณปู่ซ้ำเติมไม่ไว้หน้า “ทำกับเมียไว้มากก็ควรจะโดนดีแบบนี้แหละ จริงสิ แล้วนี่หนูเป้ยเขาส่งข่าวมาบ้างไหม”คุณภคมนถอนหายใจเบาๆ แอบรู้สึกผิดกับลูกชายตัวเองนิดๆ“โทรมาเมื่อวานค่ะ บอกว่าสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ไม่แพ้ท้องแล้ว หลานในท้องก็แข็งแรงมากๆ เห็นว่าวันนี้จะไปอัลตราซาวดน์ดูเพศหลานแล้ว”“จริงเหรอคุณ งั้นก็ดีสิ”“ดีอะไรกันล่ะคะ คุณพี่ดูลูกเราเสียก่อน แพ้ท้องแทนเมียจนผอมหัวโตหมดแล้ว”“ช่างหัวมันประไร ทำตัวเองล้วนๆ นี่นา ตอนเขาอยู่ก็ไม่เห็นค่า เอาแต่ทำร้ายจิต

“ว้าย!”ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะกระแทกพื้นทราย กลับมีมือของใครบางคนพุ่งเข้ามารั้งร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงที“ระวัง!”กลิ่นกายอันคุ้นเคยทำให้คีตกาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเธอเต้นรัวแรงไม่ใช่แค่เพราะตกใจ แต่เพราะความรู้สึกบางอย่างที่ร่างกายจำได้แม่นยำ“เจ็บตรงไหนรึเปล่าเป้ย”เสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกระคนห่วงใยดังขึ้นชิดใบหู คีตกาเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาช่วยเธอไว้ไม่ให้ล้มกระแทกพื้นอย่างตกตะลึงไปชั่วขณะ“คุณวิศ”ภวิศรีบสำรวจว่าเธอบาดเจ็บตรงไหน พอไม่พบอะไรก็ถอนหายใจโล่งอก“ท้องโตแล้ว เดินเหินก็ระวังหน่อยสิ”“ปล่อย!” คีตกาพอตั้งสติได้ก็พยายามผลักไสเขาออก“ไม่ปล่อย!” ภวิศยิ่งกอดกระชับร่างบางไว้แน่น กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้อาการคลื่นเหียนวิงเวียนของเขาทุเลาลง แถมยังทำให้จิตใจที่รุ่มร้อนมาตลอดเกือบสองเดือนสงบลงอย่างน่าประหลาด จนเขาเผลอโน้มจมูกลงมาชิดเส้นผมหอมๆ ของเธอเพื่อแอบสูดดมกลิ่นหอมละมุนนั้นกักตุนไว้“นี่คุณจะทำอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ เราหย่ากันแล้ว อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามนะ”“อยู่เฉยๆ แบบนี้ก่อนได้ไหม พี่หน้ามืด” หญิงสาวนิ่งงันไป พลางเงยหน้าขึ้น แต่จังหวะนั้นทำให้ปลายจมูกโด่งชนเข้ากั

“อุ๊...แหวะ!”หญิงสาวหันขวับก็ได้พบว่าภวิศทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทราย โก่งคออาเจียนออกมาจนตัวโยนเสียแล้ว อาการคุ้นเคยที่ทำเธอเกือบตายเมื่อไม่กี่เดือนก่อน“โอ๊ะ...โอ๊ย!” คีตการ้องเบาๆ เมื่อจู่ๆ เจ้าตัวเล็กในท้องก็เกิดแสดงอิทธิฤทย์เตะท้องเธอขึ้นมาจนตัวงอคนหนึ่งอาเจียนเอาเป็นเอาตาย อีกคนก็โดนลูกเตะจนจุกตัวงอต้องเกาะต้นไม้ไว้กันล้ม ดูเหมือนเจ้าหนูในท้องจะไม่ถูกใจสิ่งนี้จึงเล่นงานทั้งพ่อทั้งแม่พร้อมๆ กันคีตกามองภาพอดีตสามีคุกเข่าสำลักน้ำย่อยออกมาอย่างน่าสมเพชต่อหน้าเธอ หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามบอกตัวเองว่าอย่าใจอ่อนเด็ดขาด แต่ก็อดไม่ได้ยื่นมือไปช่วยลูบหลังให้ด้วยความเวทนา“เป็นอะไรของคุณเนี่ย” เธอเอ่ยเสียงสั่นรู้สึกคอตื้นจะอาเจียนตาม ต้องเบือนหน้าหนี “ไม่สบายก็ไปหาหมอสิ อย่ามาตายที่นี่ให้เป็นภาระฉัน”“ไปหามาทุกหมอแล้ว เขาบอกว่าพี่...แพ้ท้องแทนเมีย” ภวิศ ตอบอู้อี้ หายใจหอบสะท้านอย่างเหนื่อยอ่อน“แพ้ท้องแทนเมีย! แทนฉันเนี่ยนะ” ตอบไปแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ไม่สิ ตอนนี้เธอไม่ใช่เมียเขาแล้วนี่หว่า“ใช่สิ เมียจ๋า...” ภวิศรีบรวบรัดตัดบท พลางลอบยิ้มเพราะเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนแต่น่ารักของเธอ ทำไม