All Chapters of ไม่ไหวจะรัก (เซต รักรั้งรอไม่ไหว): Chapter 231 - Chapter 240

ผู้ชายอย่างนนทพัทธ์ก็เหมาะกับคำว่าผู้ชายแสนดีในฝันของผู้หญิงจริงๆ นั่นแหละ จะแปลกอะไรถ้าคีตกาจะตกลงปลงใจเลือกชายหนุ่มตรงหน้าให้เป็นสามีและพ่อใหม่ของลูกในท้อง ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อ ในเมื่อมีคนดีๆ อยู่ในมือ เธอจะมาแลผู้ชายใจร้ายปากร้ายอย่างเขาทำไมกันหรือเขาควรถอนตัวตอนนี้เลยดีไหมคิดอะไรบ้าๆ นี่มันแค่เริ่มต้นก็จะยอมแพ้แล้ว จะยอมเสียเมียกับลูกให้คนอื่นง่ายๆ หรือไงวะ คำตอบคือ...ไม่ งั้นก็ต้องไปต่อ หาทางให้แม่ของลูกใจอ่อนเปิดใจให้เขาอีกครั้งให้ได้พอคิดได้ดังนั้น ภวิศจึงพยายามปรับกลยุทธ์ใหม่ เขาไม่ได้เดินหน้ารุกหนักให้แม่ของลูกรำคาญ แต่คอยแอบดูแลเธออยู่เงียบๆ แม้จะต้องขัดตาเวลาที่คีตกาอยู่ใกล้ชิดกับนนทพัทธ์ก็พยายามอดทนเขาไม่ได้นอนในโรงแรมหรู แต่ยอมปักหลักนอนที่โซฟากลางโถงรับแขก เพราะห้องพักแขกนั้นมีนนทพัทธ์จับจองแล้วก็ยังดีกว่ายอมให้ไอ้หมอนั่นนอนห้องเดียวกับเมียเขาล่ะน่า แถมนอนโซฟากลางบ้านก็จะได้เฝ้าไม่ให้ใครย่องเข้าหาเมียเขาดึกๆ ดื่นๆ ถึงปากจะบอกว่าถ้าเธอจะมีสามีคนใหม่ เขาก็จะรอ... แต่เขาไม่ได้บอกนี่ว่าจะยอมให้เธอมีคนใหม่ง่ายๆ ข้ามศพเขาไปก่อนเถอะพอตกดึก ชายหนุ่มก็แอบย่องไปที่ห้องของคีตกาอย

“บัวลอยถ้วยนั้น คุณวิศเขานั่งปั้นเม็ดแป้งตั้งแต่ตีสามค่ะ มือไม้แดงไปหมด แถมยังโดนกะทิลวกมือตอนเคี่ยวด้วย ป้าจะช่วยเขาก็ไม่ยอม บอกว่าอยากทำให้คุณเป้ยกับลูกทานเอง”คีตกาชะงัก ช้อนในมือแทบร่วงหลุดมือ ความอบอุ่นที่ซึมซาบ ผ่านรสหอมหวานของบัวลอยเมื่อครู่กลับกลายเป็นความรู้สึกขมปร่าจนจุกในอก เธออึ้งไปครู่ใหญ่แต่ก็ยังรักษามาดนิ่ง“คราวหลังไม่ต้องให้เขาทำนะคะป้า เป้ยไม่อยากติดค้างใคร”คีตกาเริ่มรู้สึกว่ากำแพงในใจตัวเองกำลังสั่นคลอน เธอเริ่มกลัวแล้วว่าตัวเองจะใจอ่อน ไม่ได้การ ขืนเป็นแบบนี้ต่อ ภวิศต้องได้ใจแน่ๆ สงสัยว่าเธอต้องใช้ยาแรงเพื่อให้เขาถอดใจกลับบ้านไปเสียทีแล้วล่ะ//////////นนทพัทธ์หายหน้าไปตลอดทั้งบ่ายวันนั้น คีตกาชะเง้อมองที่จอดรถที่ว่างเปล่าอย่างแปลกใจ“ป้าแววคะ คนอื่นๆ ไปไหนหรือคะ แล้วรถนั่นหายไปไหน”“อ๋อ คุณวิศชวนคุณนนท์เข้าเมืองน่ะค่ะ เห็นว่าจะให้ไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อน”“หา! ชวนกันไปทำอะไรนะคะ” หญิงสาวอุทานอย่างตกใจพระอาทิตย์ขึ้นผิดทิศแล้วหรือ อดีตสามีผีบ้าของเธอเนี่ยนะจะชวนพี่นนท์ไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อน ไม่ใช่ว่าจะลวงไปฆ่าหมกป่าใช่ไหม คิดแล้วก็ชักร้อนใจ ภวิศยิ่งตรรกะเพี้ยนๆ อยู่ ขืน

“เฮ้อ...ต้องง้อเมียด้วยวิธีไหนดีวะเนี่ยกู” หรือต้องตายแล้วไปเกิดใหม่ เมียถึงจะยอมให้อภัยคีตกาหันไปมองที่หน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถของอดีตสามีขับออกไปข้างนอกอีกครั้ง คราวนี้เขาคงยอมแพ้กลับไปจริงๆ แล้วมั้งก็ดี กลับไปได้ก็ดี แต่ทำไมนะหัวใจเธอมันกลับวูบโหวงแปลกๆ“นั่นคุณวิศเขาออกไปไหนอีกล่ะนั่น” นนทพัทธ์ถามลอยๆ ตาคมลอบสังเกตคนใจแข็งที่ทำเป็นไม่สนใจ“คงถอดใจหนีกลับกรุงเทพไปแล้วมั้งคะ ก็ดี อยู่แล้ววุ่นวายน่ารำคาญสายตาจะแย่”“เรานี่นะ เจ้าคิดเจ้าแค้นเหมือนตอนเด็กๆ ไม่มีผิด” นนทพัทธ์ส่ายหน้าเบาๆ “แค้นจนสุดท้ายตัวเองก็เจ็บเองทุกที ไหนว่าจะปล่อยวางแล้วไง”ดวงตาคู่งามไหวระริก “เป้ยก็ปล่อยแล้วนี่ไงคะ”“งั้นที่ผ่านมาเป้ยเคยรู้สึกหวั่นไหว หรือรักคุณวิศบ้างหรือเปล่า”คำถามนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้คนฟังนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนตอบออกมา“ไม่เคยค่ะ เป้ยไม่ได้รักเขา ที่ยอมแต่งงานด้วยก็แค่อยากเอาคืนแฟนเก่าพี่โปรดก็แค่นั้น”“งั้นก็ดี ในเมื่อไม่ได้รักคุณวิศแล้ว งั้นพี่ล่ะ”“คะ!”“พี่รู้นะว่าเป้ยก็รู้มาตลอดว่าพี่รักเป้ย ถ้าเป้ยไม่ได้รักคุณวิศแล้ว งั้นพี่ขอโอกาสรักและดูแลเป้ยกับลูกแทนเขาได้ไหม”คีตกาตะลึงงัน

ชายหนุ่มอุทานลั่น รีบลุกพรวดขึ้นแล้วถลาลงน้ำไปทันที น้ำทะเลตอนดึกนั้นเย็นเยียบและลึกขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงหนุน ภวิศพยายามจะเอื้อมมือไปเก็บแต่มันก็ลอยหนีมือเขาไปเรื่อยๆ“โอ๊ย แสบชิบ” เขาสะบัดมือที่มีแผลไปมาเมื่อมันโดนน้ำทะเลเค็มๆ ทำให้ยิ่งแสบ ร่างสูงโดนคลื่นซัดโครมเข้าให้จนเสียหลักโอนเอนไปมาและล้มลงในทะเลจนหายลับไปกับตาภาพนั้นทำให้คนที่แอบยืนมองหลังม่านมาตลอดหัวใจแทบหยุดเต้น! เธอเห็นเงาร่างสูงของภวิศเดินดิ่งลงไปในทะเลที่มืดมิด เขาเดินลึกลงไป... ลึกลงไปจนน้ำถึงอกนั่นเขากำลังคิดสั้นงั้นหรือ!คีตกาใจหายวาบ รีบเดินออกไปจากที่ซ่อนรีบตะโกนเรียกสุดเสียง“คุณวิศ! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ” หญิงสาวร้องลั่นอย่างลืมตัว“พี่นนท์! พี่นนท์ช่วยด้วยค่ะ! คุณวิศจะคิดสั้น!”เธอไม่รอช้า รีบวิ่งลงจากบ้านไปที่ชายหาดด้วยความตื่นตระหนก นนทพัทธ์ที่ยังไม่ได้นอนรีบวิ่งตามออกมาด้วยความตกใจ ทั้งคู่เห็นภวิศกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำก่อนที่จะจมหายไปต่อหน้า“ไม่นะคุณวิศ!” คีตกาตะโกนก้อง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัวอย่างบอกไม่ถูก เธอกลัวจับใจจริงๆ ว่าภวิศจะจมน้ำตาย ในหัวคิดไปสารพัด ภาพในวันที่พี่ชายเธอคิดสั้นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ยิ่งทำ

“จริงด้วย ไปหาหมอก่อน พี่นนท์คะ เอารถออกเถอะค่ะ หรือจะให้เรียกรถโรงพยาบาล” คนเคยสตรองบทจะน็อตหลุดก็น่ารักดี“พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องไปโรงพยาบาลก็ได้”“ได้ยังไงคะ เกิดน้ำทะเลเข้าสมองล่ะ ถ้าในน้ำมีเชื้ออะมีบาขึ้นมา สมองคุณอาจจะติดเชื้อก็ได้นะ”ภวิศไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี เมื่อเจอเมียโหดเวอร์ชั่นห่วงเกินเบอร์แบบนี้“ยิ้มอะไรคะ” หญิงสาวแหวใส่ทั้งน้ำตา“พี่ดีใจที่เมียเป็นห่วง....”คนฟังหน้าร้อนผ่าว เมื่อได้ยินความหวานเลี่ยนของอีกฝ่ายเลยฟาดแขนไปผัวะ“เมียอะไร หย่ากันแล้ว อย่ามาโมเมนะ”คีตกาเริ่มได้สติ กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ฟาดคนขี้ตู่ไปอีกผัวะหนึ่ง แต่คนหน้ามึนหรือจะยอมเสียโอกาสรีบเอนตัวซบหน้ากับอกเมียอย่างสำออยออเซาะ“โอ๊ย! เจ็บ”“เจ็บตรงไหนคะ”“เจ็บทุกตรงเลยครับ โดยเฉพาะตรงนี้ที่หัวใจนี่”นนทพัทธ์มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ในความเจ้ามารยาของบุรุษตรงหน้า คิดว่ารู้ไม่ทันหรือไงว่าสำออยอ้อนทำคะแนนกับน้องเป้ยของเขา ไอ้ที่พ่นน้ำพรวดเต็มหน้าเขานี่ก็แกล้งล้วนๆ มันน่าจับฉีดยาให้เข็ด คนเนรคุณ!“พี่นนท์คะช่วยพาคุณวิศเข้าไปในบ้านหน่อยได้ไหมคะ ตรงนี้ลมแรง เดี๋ยวจะปอดบวม”ปอดน่ะไม่บวมหรอ