Semua Bab บ่วงรักในเงาอาชญา: Bab 61 - Bab 70

ฟินลีย์เงยหน้าขึ้นมามองโทเบียสด้วยแววตาฉ่ำเยิ้ม ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่มองมาด้วยสายตาชวนหลงใหล ก่อนที่คนตัวเล็กจะก้มลงไปเอาปากสวมครอบความแข็งขืน กลืนกินมันราวกับไอศกรีมแท่งโปรด ดูดดุนมันเหมือนเป็นของอร่อยความเสียวกระสันทำให้โทเบียสเสยสะโพกขึ้นอย่างลืมตัวจนฟินลีย์แทบสำลัก ร่างกำยำเกร็งสั่นสะท้านใจเต้นรัว ราวกับถูกเกลียวคลื่นแห่งราคะโหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาในกาย แท่งแห่งความเป็นชายปวดหนึบจนแทบจะปริแตก เมื่อถูกเรียวลิ้นของฟินลีย์โจมตีไม่ยอมหยุด“อ่า...พอก่อนฟินลีย์ ฉันอยากให้มันเข้าไปอยู่ในตัวนายมากกว่า”เสียงแหบแบบมีเสน่ห์เอ่ยขึ้น คำพูดแสนวาบหวามทำเอาคนน้องถึงกับหน้าแดงซ่าน รู้สึกร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ สายตาร้อนแรงของคนพี่จ้องมองคนน้องไม่ลดละโทเบียสหยัดกายลุกขึ้นก่อนที่ดึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดกาย ใบหน้าทั้งสองห่างกันเพียงคืบ สายตาเปล่งประกายเปี่ยมล้นสื่อความหมายมากมาย ว่าเขาต้องการคนตรงหน้ามากแค่ไหนริมฝีปากหยักฉกฉวยกลีบปากเรียว สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปควานหารสหวานอีกครั้ง มือหนาเลื่อนลงต่ำบีบเคล้นสะโพกงอนของคนบนตักความแข็งขืนถูกเสียดสีที่หน้าท้องของกันและกัน ฟินลีย์รู้สึกหวิว ๆ เสียวซ่า

ส่วนสงวนสัมผัสกันอีกครั้ง ช่วงล่างบดเบียดถูกชำแรกแทรกลำกายเข้าไปในตัวฟินลีย์อีกครั้ง ส่วนแข็งขืนทิ่มร่องเนื้อครั้งแล้วครั้งเล่า อยู่เนิ่นนานความเสียวสะท้านเกินต้านไหว “ถ้าไม่ใช่นายฉันก็จะไม่ทำแบบนี้...ฟินลีย์” โทเบียสอยากเก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ พริบตาเดียวก็เป็นอีกฝ่ายที่ขยับบั้นท้ายเข้าหาคนพี่เสียเองเสียงหัวเตียงกระทบกับกำแพงดังต่อเนื่องเป็นจังหวะ มือหนาจิกสะโพกขาวแน่น เมื่อโทเบียสใกล้ถึงฝั่งฝัน ความเสียวกระสันไต่ระดับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ร่องรักที่คับแน่นตอดขมิบถี่ ๆ ยิ่งเพิ่มความเสียวกระสันให้เขาจนทนไม่ไหว“ซี้ดดด...ตอดขนาดนี้จะเอาให้ของฉันขาดเลยเหรอฟินลีย์ อื้มมม...ถ้าฉันเผลอทำแรงอย่าว่ากันนะ”เสียงคำรามกดต่ำ แหบกระเส่าเอ่ยออกมา ฟินลีย์หันหลังไปเหลือบมองคนที่กำลังตอกอัดแก่นกายเข้ามาในกายเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยคำพูดของคนพี่ทำเอาคนน้องวาบหวามไปทั่วท้องน้อย “นี่ยังไม่แรงอีกเหรอ ผมใจจะขาดอยู่แล้วโทเบียส ผมเสียวจนทนไม่ไหวแล้ว” มือหนาเผลอฟาดแก้มก้นของคนตัวเล็กอย่างแรง สะโพกแกร่งสอบเข้าออกถี่รัว เขาเร่งส่งตัวเองให้ถึงฝั่งฝัน ความอบอุ่นร้อนระอุแผ่ซ่านจากค

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยม มีแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่าง กระทบร่างเปลือยเปล่าของโทเบียสและฟินลีย์ ที่ยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง คนในอ้อมแขนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาช้า ๆ หลังจากเผลอหลับไปหลายชั่วโมง เกมราคะที่แสนร้อนแรงของโทเบียส มันทำเอาฟินลีย์แทบขยับตัวไม่ขึ้น เขาจับท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดกายของตัวเองออกช้า ๆ แล้ววางมันลงแนบลำตัวคนพี่อย่างเบามือ ฟินลีย์ไม่อยากให้โทเบียสตื่นขึ้นมาตอนนี้ ความอยากรู้อยากเห็นที่เกาะกินใจอยู่นาน เปรียบเสมือนต้องการดูสิ่งของหลังม่านที่ยังไม่ถูกเปิดออก แล้วต้องหาคำตอบให้ได้ “สร้อยคอกับล็อกเกตนั่นอยู่ไหน...วันนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันใช่อย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า” เมื่อเขานึกถึงจี้ดอกลิลลี่สีดำและล็อกเกตอันเล็ก ที่เขาเห็นโทเบียสถือไว้แน่น แล้วเหม่อมองอยู่นานสองนาน ของสองสิ่งนั้นมีความสำคัญอะไรกับเขา มันเกี่ยวข้องกับองค์กรดอกลิลลี่สีดำหรือเปล่า หัวใจคนน้องสั่นรัวราวกับกลองรบ ฟินลีย์เหงื่ออาบชุ่มเต็มง่ามนิ้วมือ และสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ ขายาวค่อย ๆ ก้าวลงเตียง คนน้องพยายามลงปลายเท้าให้เบาที่สุด ไม่ให้คนบนเตียงตื่นขึ้นมาเห็นว่าตนกำลังจะทำอะไร ฟิน

หลังจากโทเบียสจับฟินลีย์เข้าไปในห้องน้ำ เขาลงโทษคนน้องชุดใหญ่ จนอีกฝ่ายถึงกับขาอ่อนหมดเรี่ยวแรง หลังอาบน้ำเสร็จร่างกำยำก็อุ้มฟินลีย์ขึ้นแนบอกแกร่ง แล้วพาคนตัวเล็กมานอนบนเตียงนุ่ม มือหนาจับผ้าห่มผืนสีขาวสะอาดขึ้นห่มให้ฟินลีย์อย่างทะนุถนอม “ฟินลีย์...นายรู้ตัวไหมว่านายสำคัญกับฉันแค่ไหน” เสียงพึมพำแผ่วเบาราวกระซิบ สายตาหลากหลายมองคนที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียง คนตัวสูงเหมือนถูกต้องมนต์สะกด โทเบียสสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวตัวเอง แล้วพาตัวเองไปที่ชั้นหนังสือตรงมุมห้อง เขาหยิบกล้องตัวจิ๋วที่แอบติดตั้งเอาไว้ออกมา เพื่อเอาเมมโมรี่การ์ด โทเบียสจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันหวังว่ามันคงจะไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดนะ” คนพี่ภาวนาขอให้สิ่งที่ตนคิดเป็นแค่ความหวาดระแวงก็เท่านั้น มันคงไม่มีอะไรซ่อนอยู่ ทั้ง ๆ ที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าความจริงคืออะไร ร่างกำยำเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน พลางเอามือหนาวางไว้บนโน๊ตบุ๊ค เขาจ้องมันอยู่เกือบห้านาที ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดมันขึ้นมาช้า ๆ โทเบียสเพ่งมองรูปที่อยู่บนหน้าจอ พลางเหลือบสายตาไปมองคนตัวเล็ก ที่นอนหลับอยู่บนเตียง ความรู้สึกสับสนตีกันในหัวจนหัวเขาแทบระเบิด

กลิ่นกระเทียมเจียวลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ไอน้ำจากหม้อต้มเดือดส่งเสียงปุดเบา ๆ คล้ายลมหายใจของใครบางคนที่กำลังอดกลั้น ฟินลีย์ยืนอยู่หน้าเตา มือขวากำลังทำหน้าที่กวนซุปในหม้ออย่างช้า ๆ ส่วนมือซ้ายกำแน่นอยู่ข้างลำตัว ทุกอย่างเงียบเกินไป เงียบจนเสียงน้ำมันร้อนฉ่าซ่าในกระทะดูดังเกินจริง เงียบจนฟินลีย์เริ่มสงสัยว่า คนที่นั่งทำงานอยู่ด้านบน กำลังแอบมองเขาอยู่หรือเปล่า “ไม่สิ..ฉันรู้ว่าเขามองอยู่ แต่โทเบียสทำไมถึงไม่ว่าอะไรฉันสักคำ” ตั้งแต่นาทีที่เขาเปิดแฟ้มลับนั้น ตั้งแต่นาทีที่อีกฝ่ายเอ่ยปากพูดเรียบ ๆ แค่ว่า “ไปทำอะไรให้ฉันกินหน่อยได้ไหม...ฉันหิวแล้ว” ไม่มีการต่อว่า ไม่มีการตั้งคำถาม ไม่แม้แต่จะตีหน้าผิดหวังใส่ แต่การที่อีกฝ่ายนั้น “ไม่พูดอะไรเลย” การนิ่งเงียบแบบนี้ บางทีก็เจ็บยิ่งกว่าเสียงตะโกนด่าใส่กันเสียอีก ฟินลีย์ไม่แน่ใจว่าเขากำลังถูกลงโทษ หรือถูกทดสอบ และสิ่งที่น่ากลัวกว่าคำว่า “ไม่ไว้ใจ” ก็คือ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองจะพิสูจน์อะไรยังไงดี เสียงฝีเท้าก้าวเดินมาอย่างสม่ำเสมอ หยุดอยู่ด้านหลังของฟินลีย์ คนน้องกำลังเหม่อลอยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าคนพี่ยืนอยู่ด้านหลังตนเอง มือหนาเอื้อมมาจับมือ