All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 41 - Chapter 50

ร่างแกร่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวสีดำสนิท สีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เขาพยายามเปรียบเทียบความแตกต่าง ว่ามันเหมือน หรือต่างกันตรงไหนหรือเปล่า “มันเหมือนกันทุกอย่าง แล้วทำไมนะถึงต้องเป็นสัญลักษณ์นี้ หรือว่า...” สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ตกคือ รอยสักสัญลักษณ์ที่ศพเป็นรูปเดียวกันกับจี้ของเขาเลย มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองไปมา เหมือนคนเครียดจัด หัวคิ้วขมวดเข้าหากันมุ่น“คงจะดีถ้าฉันอยู่ที่นั่น...”เสียงพึมพำอยู่คนเดียวราวกับกระซิบ เอ่ยออกมาจากปากของโทเบียส ประโยคสั้น ๆ มันทำให้คนที่กำลังจะเดินเข้ามาถึงกับหน้าชาฟินลีย์เห็นสร้อยเงินของโทเบียสที่ยังคงถูกถืออยู่ในมือ สายตาคมของคนพี่กำลังเพ่งมองภาพถ่ายโพลารอยด์ และจี้ดอกลิลลี่สีดำ โทเบียสจับจ้องมันไม่ละตาภาพความทรงจำมากมายในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่ขาดสาย สร้อยเส้นนี้เป็นดั่งสิ่งของแทนใจ ที่มีความหมายมาก ๆ สำหรับเขาคำพูดพึมพำที่เอ่ยออกมา มันยิ่งตอกย้ำให้ฟินลีย์เชื่อว่าอีกฝ่ายต้องเกี่ยวข้องกับองค์กรดอกลิลลี่สีดำอย่างแน่นอน อาจจะเป็นคนที่เคยอยู่ใน

สมองของฟินลีย์เสมือนโดนค้อนอันใหญ่ทุบกลางศีรษะ จนมันประมวลผลไม่ทัน “ให้ตายเถอะ...แกมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?” เขายังคงจ้องเอลเลียตตาค้าง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เหมือนเปลือกตาถูกแช่แข็งจนไม่สามารถขยับขึ้นลงได้ ร่างเล็กพยายามเปล่งเสียงเรียกคนในห้อง ยามที่เขาตกอยู่ในอันตรายคนแรกที่ฟินลีย์คิดถึงคือ “โทเบียส”“โท...”ฟินลีย์ตะเบ็งเสียงอย่างดัง แต่เขายังไม่ทันได้พูดจบประโยค มือหนาของเอลเลียตก็ปิดปากฟินลีย์แน่น มีดปลายแหลมที่อยู่ในมือข้างขวา ถูกจ่อมาที่ลำคอของฟินลีย์อย่างตั้งใจ คนที่อยู่ในอาณัติตาค้าง พลางจ้องมองปลายมีดแหลมที่สะท้อนแสงไฟจนวาววับเขาไม่กล้าแม้แต่จะกลืนน้ำลายลงคอเสียด้วยซ้ำ “ไอ้บ้าเอ๊ย!! โทเบียส...ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วยโทเบียส” ในหัวของฟินลีย์มีแต่ใบหน้าของโทเบียสลอยวนอยู่อย่างนั้น คนคนเดียวที่เขานึกถึงในตอนนี้ คือคนที่เขาไม่ควรจะคิดถึงมือฟินลีย์อาบชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ตามไรผมเริ่มมีเหงื่อผุดพรายขึ้นมา มันไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า ริมฝีปากบางสั่นระริกยากจะควบคุม เขาพยายามจะนิ่งให้ได้มากที่สุด แต่ฟินลีย์ทำได้เพียงเท่านี้จริง ๆ“ถ้า

ปัง!! ปัง!!เสียงปืนดังติดต่อกันสองนัด กระสุนแล่นออกจากลำเพลิงด้วยแรงดันสูง พุ่งตรงเข้ามือของเอลเลียตอย่างจัง ส่งผลให้มีดในมือหลุดลงสู่พื้นทันที ไม่ทันที่ฟินลีย์จะได้กดปลายมีดลงที่ลำคอตัวเองด้วยซ้ำ ในระยะเพียงแค่ไม่ถึงสามเมตร มันไม่พลาดเป้าแน่นอน สำหรับคนที่ฝึกมาอย่างโชกโชนแบบโทเบียสโทเบียสอาศัยความไวของตัวเองดึงตัวฟินลีย์เข้ามาในอ้อมแขน แล้วดันคนตัวเล็กไว้ด้านหลัง เอาร่างตัวเองเป็นที่กำบังภัย “นายทำบ้าอะไรของนายฟินลีย์...มันน่านัก!!” คนพี่ไม่วายนึกตำหนิฟินลีย์ในใจ แต่เขาก็ไม่มีเวลาให้ตัวเองได้คิดมาก ปลายกระบอกปืนถูกลดระดับให้ต่ำลงเล็กน้อย ก่อนที่โทเบียสจะเหนี่ยวไกอีกนัดไปที่ขาข้างขวาของเอลเลียต“อ๊ากกกกกก...แก...แก ไอ้โทเบียสแกยิงฉัน แกฆ่าฉัน!! ไอ้ฆาตกร...แกฆ่าฉัน!!”เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดดังลั่น โหยหวนชวนขนลุก เอลเลียตเอามือกุมต้นขาที่มีเลือดสีดำไหลย้อนลงมาเต็มพื้นไม้ปาร์เก้ กลิ่นหืนชวนคลื่นไส้แต่มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด มันเหมือนกินเคมีบางอย่าง “สีดำ ๆ นี่มัน...เหมือนที่เราเจอในป่าเลย” คนตัวสูงขยับคิ้วชนกันเล็กน้อยภาพตรงหน้ามั

⚠️🔥🔞 คำเตือน : ฉากนี้มีบรรยายการมีเพศสัมพันธ์อย่างชัดเจน ใครไม่ชอบฉาก NC แรง ๆ กดเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนขอความเห็นใจไรท์ตาดำ ๆ ตัวดำ ๆ คนนี้ อย่าว่าไรท์เหมือนเรื่องที่แล้วเลยนะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ชอบ NC ก็เลื่อนผ่านจ้า จุ๊ฟเหม่ง❤️😘🔞เปรียบเสมือนเกลียวคลื่นถาโถมเข้ามาในใจของชายหนุ่ม โทเบียสพยายามหักห้ามใจตัวเองอยู่นาน แต่ก็ไม่สามารถต้านทานความต้องการที่เกาะกินใจได้ ยิ่งฟินลีย์มีทีท่าเชื้อเชิญแบบนี้ โทเบียสยิ่งห้ามใจตัวเองไม่ไหวสายตาคมจ้องผสานแววตาลึกซึ้งของคนใต้อาณัติ ด้วยแววตาหลากหลาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของฟินลีย์ กระตุ้นอารมณ์คนพี่โดยไม่รู้ตัวแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะแรงลมหายใจ โทเบียสพลิกตัวขึ้นคร่อมคนตัวเล็ก ใบหน้าคมคายถูกยื่นไปใกล้ ๆ กกหูของอีกฝ่าย พลางหายใจรินรดต้นคอของคนน้อง“ฟินลีย์...ฉันเตือนด้วยความหวังดีนะ เพราะฉันจะไม่ยอมปล่อยนายไปเหมือนครั้งที่แล้วแน่ ฉันให้โอ...”โทเบียสเอ่ยเสียงกระเส่า แต่เขายังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อคนใต้ล่างจับใบหน้าหล่อเหลา เอาริมฝี

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยม มีแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่าง กระทบร่างเปลือยเปล่าของโทเบียสและฟินลีย์ ที่ยังคงนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง คนในอ้อมแขนค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาช้า ๆ หลังจากเผลอหลับไปหลายชั่วโมงเกมราคะที่แสนร้อนแรงของโทเบียส มันทำเอาฟินลีย์แทบขยับตัวไม่ขึ้น เขาจับท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดกายของตัวเองออกช้า ๆ แล้ววางมันลงแนบลำตัวคนพี่อย่างเบามือฟินลีย์ไม่อยากให้โทเบียสตื่นขึ้นมาตอนนี้ ความอยากรู้อยากเห็นที่เกาะกินใจอยู่นาน เปรียบเสมือนต้องการดูสิ่งของหลังม่านที่ยังไม่ถูกเปิดออก แล้วต้องหาคำตอบให้ได้ “สร้อยคอกับล็อกเกตนั่นอยู่ไหน...วันนี้ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันใช่อย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า” เมื่อเขานึกถึงจี้ดอกลิลลี่สีดำและล็อกเกตอันเล็ก ที่เขาเห็นโทเบียสถือไว้แน่น แล้วเหม่อมองอยู่นานสองนานของสองสิ่งนั้นมีความสำคัญอะไรกับเขา มันเกี่ยวข้องกับองค์กรดอกลิลลี่สีดำหรือเปล่า หัวใจคนน้องสั่นรัวราวกับกลองรบ ฟินลีย์เหงื่ออาบชุ่มเต็มง่ามนิ้วมือ และสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ขายาวค่อย ๆ ก้าวลงเตียง คนน้องพยายามลงปลายเท้าให้เบาที่สุด ไม่ให้คนบนเตียงตื