All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 41 - Chapter 50

⚠️🔥🔞 คำเตือน : ฉากนี้มีบรรยายการมีเพศสัมพันธ์อย่างชัดเจน ใครไม่ชอบฉาก NC แรง ๆ กดเลื่อนผ่านได้เลยนะคะ รบกวนขอความเห็นใจไรท์ตาดำ ๆ ตัวดำ ๆ คนนี้ อย่าว่าไรท์เหมือนเรื่องที่แล้วเลยนะคะ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าไม่ชอบ NC ก็เลื่อนผ่านจ้า จุ๊ฟเหม่ง❤️😘🔞“ผม...ผม...แค่อยากแกล้งเฉย ๆ หนาวแล้ว ผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ฟินลีย์รีบเบี่ยงตัวออกไปด้านข้าง พยายามแทรกตัวเดินออกจากห้องน้ำ แต่ก็ถูกโทเบียสเอามือกักตัวเอาไว้ไม่ให้ไปไหนสายตาคู่คมจ้องมองคนที่ยืนตัวสั่นเทา ราวกับลูกหมาตกน้ำด้วยแววตาหื่นกระหาย แสร้งทำเป็นต้องการเปิดเกมราคะในห้องน้ำนี้ จนฟินลีย์หน้าเจื่อนทำตัวไม่ถูก“ใครบอกให้ไปล่ะ เปลี่ยนตรงนี้เลยสิฟินลีย์ เดินออกไปแบบนี้เดียวก็เปียกพื้นห้องฉันหมด”แผนการร้ายที่จะแกล้งฟินลีย์ผุดขึ้นในสมองของโทเบียส ในเมื่ออีกฝ่ายอยากแกล้งเขาดีนัก เขาก็จะแกล้งให้กลัวจนไม่กล้ามาล้อเล่นแบบนี้กับเขาอีกเลย “นายอวดเก่งได้แค่นี้เองเหรอฟินลีย์” คนพี่คิดในใจ ที่แท้ฟินลีย์ก็เก่งแต่ปาก คนตัวเล็กทำท่าอึกอัก ดูเกร็ง ๆ เหมือนกำลังประหม่าทำตัวไม่ถูกคนน้องรีบหลบสายตาของค

น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา โทเบียสเงยหน้าขึ้นไปสบตามองอีกฝ่าย ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองคนน้องไม่ละตา มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่เปี่ยมล้น เขายกยิ้มมุมปากให้ฟินลีย์เล็กน้อย แล้วเลิกหัวคิ้วขึ้นสูง พลางเอียงคอมองคนตรงหน้าฟินลีย์ทำได้เพียงแค่เม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง แล้วรีบหลบสายตาของโทเบียสด้วยความเขินอาย ใบหน้าของเขาแดงซ่านราวกับลูกมะเขือเทศ อยู่ ๆ ฟินลีย์ก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น เมื่อเห็นสายตาลึกซึ้งของโทเบียสที่มองมาสบตาเขาคนตัวใหญ่รูปร่างกำยำไม่พูดพร่ำทำเพลง โทเบียสจับตัวฟินลีย์เอาหน้าแนบชิดติดกำแพง แล้วหันหลังดึงสะโพกงอนมาทางเขา มือหนาเคล้าคลึงบั้นท้ายไปมาอย่างเพลิดเพลินหัวใจแกร่งเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ จินตนาการภาพในหัวไปถึงไหนต่อไหน ตอนนี้เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ราวกับเกลียวคลื่นความต้องการมันสาดเข้ามาไม่ยอมหยุดโทเบียสโน้มตัวไปด้านหน้าสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่อยู่ตามเนื้อตัวของฟินลีย์ แล้วจุมพิตเบา ๆ ที่ลำคอระหง ไม่ลืมที่จะทิ้งรอยคริสมาร์กเอาไว้ จนอีกฝ่ายขนลุกไปทั่วทั้งตัว“ฉันจะทำเบา ๆ นายไม่ต้องกลัว”น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยเบา ๆ ข้างกกหูของฟินลีย์ เสียงนี้ทำคนฟังร้อ

ตอนนี้โทเบียสรู้สึกไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ เขาได้ปลดปล่อยมันออกไป แต่มันกลับรู้สึกว่างเปล่ากว่าเดิม ในหัวยังคงมีภาพฟินลีย์ฉายไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้นใบหน้าแดงซ่าน สายตาที่ทอดมองมายังเขา ภาพของคนตัวเล็กที่กำลังนั่งปรนเปรออยู่กลางกาย มันกระตุ้นเร้าความต้องการของโทเบียสขึ้นมาอีกครั้ง โทเบียสรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวทันที แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะได้ไปทำอาหารให้ฟินลีย์ทาน“ผมขอโทษนะครับ โทเบียส”เสียงแผ่วเบาของฟินลีย์เอ่ยขอโทษคนด้านใน เขายืนแอบฟังอยู่ข้าง ๆ ห้องน้ำในห้องนอนของโทเบียส ฟินลีย์รีบพาตัวเองออกไปจากห้องนอนของโทเบียส ก่อนที่เจ้าของห้องจะออกมาเห็นเข้าเขาค่อย ๆ ย่องเบา ๆ แล้วปิดประตูอย่างเบามือที่สุด เพราะเมื่อครู่ฟินลีย์ยังไม่ได้ออกไปจากห้องนอนของโทเบียส เขาแค่แกล้งเปิดประตู แล้วทำทีว่าออกจากห้องนี้ไปแล้วต่างหากก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!เสียงเคาะประตูดังสามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะค่อย ๆ ถูกเปิดออก แล้วถูกปิดลงอย่างเบามือ เสียงฝีเท้าก้าวเดินสม่ำเสมอมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงนอนของฟินลีย์โทเบียสยืนจ้องมองอีกฝ่าย ที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียงนุ่ม เขาวางถาดอาหารสีดำที่มีถ้วยข้า

คนตัวสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบซนติเมตร เดินมาที่ห้องครัว โทเบียสเหลือบไปเห็นถาดอาหารของฟินลีย์วางอยู่ที่โต๊ะ “เมื่อกี้ฟินลีย์ลงมาในครัวนี่” เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อครู่ฟินลีย์เดินลงมาข้างล่าง“เมื่อกี้ฟินลีย์ลงมานี่ ได้ยินที่เราพูดกับเซบาสเตียนหรือเปล่าวะเนี่ย...”มือหนายกขึ้นมาลูบใบหน้าคมคาย หัวใจวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก เขาสะบัดศีรษะไปมาเพื่อไล่ความคิดที่ตีกันอยู่ในหัวออก “แล้วทำไมต้องแคร์ด้วยวะ...ไม่เห็นต้องแคร์เลยช่างฟินลีย์สิ จะแคร์ทำไมวะไอ้โทเบียส?” ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายไปหมด ทำไมเขาต้องแคร์ด้วยล่ะ ว่าฟินลีย์จะได้ยินที่เขาคุยกับเซบาสเตียนหรือเปล่า โทเบียสบอกตัวเองในใจ ก่อนที่จะหยิบถาดอาหารของฟินลีย์ไปล้างโทเบียสสาวเท้าก้าวเดินขึ้นไปด้านบนชั้นสอง คนตัวสูงยืนชั่งใจอยู่นาน ว่าจะเข้าไปดูฟินลีย์ดีหรือเปล่า แต่เขาไม่อยากให้ความสนใจฟินลีย์มากจนเกินไปเขาไม่อยากใกล้ชิดฟินลีย์มากไปกว่านี้อีกแล้ว โทเบียสกลัวใจตัวเอง ในที่สุดเขาตัดสินใจหันหลังกลับ แล้วเดินไปที่ห้องนอนของตัวเองกายสูงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงและแน่วแน่ พลางเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูแล้วพาตัวเองเข้าไปด้านใน โทเบียสเดินไปหยิบ

ความรู้สึกเย็นยะเยือกสัมผัสบริเวณขมับขวาของฟินลีย์ เขาค่อย ๆ เหลือบหางตาไปมอง ฟินลีย์ถึงกับกรีดร้องออกมาอย่างดังด้วยความตกใจ ปลายกระบอกปืนสีดำขลับจ่ออยู่ที่ขมับข้างขวาของคนตัวเล็ก“คะ...คุณ คุณจะฆ่าผมเหรอ?”ฟินลีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เมื่อเห็นสายตาดุดันดุจดั่งราชสีห์จ้องมองเหยื่อที่อยู่ตรงหน้า “ถ้าฉันทำได้ฉันทำไปแล้วฟินลีย์!!” อารมณ์ของคนพี่ตอนนี้เหมือนพายุฝนคลั่ง ที่พร้อมจะกวาดทุกสิ่งให้ราบเป็นหน้ากลองโทเบียสเป็นห่วงฟินลีย์แทบแย่ ที่อยู่ ๆ ก็หายไปแบบนั้น แถมวิ่งเข้ามาลึกขนาดนี้ แล้วรอยประหลาดนั้นที่เขาเจออีก มันยิ่งทำให้ที่นี่น่ากลัวเข้าไปใหญ่สายตาวาวโรจน์โกรธจัดของโทเบียส มันทำให้ฟินลีย์เย็นไปยันกระดูกสันหลัง เขาคงต้องตายในป่านี้แน่ ๆ ฟินลีย์คิดในใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป“ฉันอยากจะเอากระสุนฝังเข้าไปในกะโหลกนายจริง ๆ นายหนีมาที่นี่ทำไม!!”โทเบียสเค้นเสียงเหี้ยมถามฟินลีย์ ทั้ง ๆ ที่ปลายกระบอกปืนยังคงจ่ออยู่ที่ขมับข้างขวาของคนน้องอยู่เลย คนพี่จ้องมองคนที่นั่งตัวสั่นเทิ้มรา