All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 71 - Chapter 80

ฝนพรำลงมาเบา ๆ ตั้งแต่ช่วงค่ำ เสียงหยดน้ำกระทบหลังคากระท่อมไม้ดังกุกกักเป็นจังหวะเนิบช้า ราวกับหัวใจที่ยังไม่แน่ใจว่า ควรจะเร่งจังหวะหรือนิ่งเฉย กระท่อมไม้หลังเล็กแต่น่าอยู่ ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในแนวสนสูงชะลูดกลางป่าแอดิรอนแด็ก รอบข้างมีเพียงความเงียบ เสียงลม เสียงน้ำ และเงาของป่าที่ดำทึบ เหมือนผืนผ้าใบที่ว่างเปล่า โทเบียสผลักประตูไม้เข้าไปช้า ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เขาไม่ได้มาที่นี่นานหลายปี แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม กลิ่นไม้เก่า เตาผิงหิน และผ้าห่มผืนหนาที่พับทิ้งไว้ในตู้อย่างดี โซฟาหนังสีดำและเฟอร์นิเจอร์ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวเพื่อกันฝุ่นเกาะ เขาโยนกระเป๋าลงบนพื้นไม้ พร้อมกับถอนหายใจเงียบ ๆ แล้วหันไปมองคนตัวเล็กที่ยังยืนลังเลอยู่หน้าประตู ฟินลีย์ดูตัวเล็กลงถนัดตา เมื่อยืนท่ามกลางแสงสลัวกับสายฝนพรำ เสื้อคลุมของเขาเปียกไปหมด เส้นผมด้านหน้าเปียกเล็กน้อย และปล่อยหยดน้ำย้อยลงมาเป็นสายเกาะพราวตามใบหน้ามน โทเบียสเดินเข้าไปหาคนน้องช้า ๆ เขาไม่พูดอะไร แค่ยื่นมือไปแตะคอเสื้อของฟินลีย์ แล้วรูดมันออกจากไหล่ของอีกฝ่าย เสื้อคลุมที่เปียกชุ่มหล่นลงสู่พื้น พร้อมกับเสียงฝนที่ยังไม่หยุดตก คนนัย

“คุณล้อผมเล่นใช่ไหมโทเบียส?”“ฉันไม่ได้ล้อเล่น...”เสียงของโทเบียสต่ำลง จนแทบเป็นการกระซิบข้างหูของฟินลีย์ ลมหายใจอุ่นร้อนแตะผิว จนคนน้องขนลุกเกรียว จังหวะคำพูดช้า จนเหมือนจงใจทำให้อีกฝ่ายหวามไหว สายตานิ่งเรียบเมื่อครู่แลดูเจ้าเล่ห์ชวนให้คิดไปไกล“แล้ว...”ยังไม่ทันที่ฟินลีย์จะพูดจบประโยค เสียงเขาก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักประกบส่วนเดียวกันอย่างตั้งใจ พลางขบเม้นปากล่างของคนน้องเบา ๆ ราวกับหยอกล้อ คนตัวเล็กถึงกับตาโตเมื่อถูกจู่โจมไม่ทันได้ตั้งตัวสมองเขาพร่าเบลอทำอะไรไม่ถูก เมื่อความเร่าร้อนของรสจูบที่บดคลึงบนกลีบปาก จนคนตัวเล็กต้องเผยอปากออกเพื่อรับปลายลิ้นของอีกฝ่าย ลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดอยู่ในโพรงปากอุ่น ทำเอาฟินลีย์อ่อนระทวยไปกับรสสัมผัสที่ซ่านหวิว“อยากใส่ไหม?”โทเบียสถอนริมฝีปากออกจากฟินลีย์ ก่อนที่จะถามเสียงแหบกระเส่า โทนเสียงสั่นพร่าแฝงไปด้วยแรงปรารถนา สายตาคมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาหยาดเยิ้มเป็นประกาย สื่อความหมายลึกซึ้งจากก้นบึ้งของแรงปรารถนาฟินลีย์ส่ายศีรษะไปมาช้า ๆ

ไม่นานฟินลีย์ก็พาตัวเองมานั่งคุกเข่าอยู่กลางกายของโทเบียส สายตาคนพี่เหมือนเปลวไฟ ที่พร้อมเผาเขาทั้งตัว มือเรียวจับประคองลำกายของคนตัวใหญ่รูปร่างกำยำเอาไว้ พลางใช้เรียวลิ้นร้อนค่อย ๆ แตะอย่างแผ่วเบาตรงส่วนปลายของแก่นกายที่แข็งขืน มีเส้นเลือดปูดนูนรายล้อมเต็มไปหมด เพียงสัมผัสเล็กน้อยของคนน้องก็ทำให้อีกฝ่ายแทบคลั่ง เหมือนดังพายุฝนกระหน่ำ ซัดสาดเขาให้จมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก“อื้มมมม...อย่าแกล้งกันสิ เดี๋ยวนายจะไม่ได้นอน”เสียงที่เปล่งออกมามันแหบพร่าและหวานเจือร้อน ราวกับน้ำผึ้งรนไฟ ทำให้ฟินลีย์ถึงกับเคลิบเคลิ้ม ปากบางอ้าออกกว้างสวมครอบส่วนแข็งขืน พลางรูดรั้งพร้อมกับตวัดเรียวลิ้นไปพร้อม ๆ กัน ทุกสัมผัสของคนตัวเล็ก เหมือนการขีดเขียนความทรงจำลงในผิวหนัง ร่างกำยำเหมือนกำลังถูกกลืนกิน แต่เขาเต็มใจมวลความเสียวเล่นงานโทเบียส จนเขาเผลอกดศีรษะทุยของคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้ละจากแก่นกายตัวเอง อีกทั้งยังเสยมันเข้าไปในโพรงปากอุ่นของคนน้องอย่างลืมตัว จมดิ่งไปกับความซ่านหวิว ยามอยู่บนเตียงโทเบียสเปลี่ยนไปเป็นอีกคน ราวกับคนที่หื่นกระหาย เร่าร้อนและดิบเถื่อนในคราวเดียวหยาดน้ำตาใส ๆ ไหลปริ่มออกมา เมื่อความให

รถยนต์คันสีดำของโดมินิค เคลื่อนตัวมาจอดอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศของตัวเอง สายลมยามเช้าของทะเลสาบ กรีนวูด ยังคงโชยมาปะทะใบหน้าหล่อเหลา เสียงต้นสนสูงพัดลู่ตามลม บรรยากาศที่น่าอยู่แต่กลับดูเงียบงันผิดปกติ ต่างจากที่เขามาเมื่อครั้งก่อน คนนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลเหลือบหางตาไปมอง เซบาสเตียนลูกน้องคนสนิท พลางขมวดคิ้วยู่เข้าหากันเป็นปม เขาไม่ลืมที่จะมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัวบ้านด้วยความสงสัย “ทำไมเงียบจัง?” โดมินิคเอ่ยเสียงเข้ม แววตานิ่งเรียบปนสงสัยจ้องมองไปตรงหน้า ราวกับว่ากำลังค้นหาความจริงบางอย่าง เมื่อได้ยินที่นายตัวเองเอ่ยถาม เซบาสเตียนทำได้แค่เพียงไหวไหล่เบา ๆ เป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน “อาจจะอยู่กันข้างบนก็ได้ครับบอส” คนผิวสีผมหยิกขอดติดหนังศีรษะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ พลางเอียงคอไปมาส่งสัญญาณให้นายเดินนำหน้าเขาไป โดมินิคพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนที่จะส่ายหน้าไปมาให้ลูกน้องของตัวเอง “ให้มันได้อย่างนี้สิ...” เขาปรายตามองเซบาสเตียนเล็กน้อย แล้วพาตัวเองขึ้นด้านบนชั้นสองทันที “ฟินลีย์ครับ...ฟินลีย์ คุณอยู่ไหนครับ” เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวลน่าฟัง จนคนเดินตามห

“บอส...ผมรู้แล้ว!!” น้ำเสียงตื่นเต้นเปล่งออกมา พร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายระยับของเซบาสเตียน เมื่อได้ยินแบบนั้นโดมินิครีบหันขวับไปหาชายผิวสีทันที สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้จ้องมองลูกน้องตัวเองไม่ละตา “ที่ไหน?” โดมินิคถามเสียงเข้ม “บอสจำไม่ได้เหรอว่ารถของทีมเราทุกคันติดตั้ง RF Beacon และ....” “ไม่สิ...มันอาจจะไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด ถ้าเกิดเขาไม่ได้อยู่ในรัศมี 10-70 kg. คุณก็ไม่มีทางหาเขาเจอ” “และยิ่งเป็นความเร็วที่โทเบียสใช่ขับรถแล้วด้วย ไม่มีทางที่จะทิ้งสัญญาณไว้แน่ ๆ นอกเสียจากเขาจะจอดรถไว้นิ่ง ๆ ...ให้ตายเถอะ” น้ำเสียงที่ดูเป็นกังวลยังคงไม่จางหาย โดมินิคยังคงรู้สึกตันไปหมด เขาเดินวนไปวนมาพลางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า จนเซบาสเตียนถึงกับเบ้ปาก แต่ก็ต้องรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิมและพูดต่อ “บอส...ผมยังพูดไม่จบเลย นี่บอสห่วงพยานคนสำคัญจนลืมไปหมดแล้วเหรอครับ?” “อะไรของคุณเซบาสเตียน ผมไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณนะ นี่มันใช่เวลามาเล่นไหมเนี่ย?” โดมินิคทำเสียงเข้มใส่ลูกน้อง ทำให้เซบาสเตียนถึงกับกลอกตามองบนให้กับเจ้านายตัวเอง ปกติโดมินิคไม่ใช่คนที่รนแบบนี้ แต่ครั้งนี้มันไ