All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 51 - Chapter 60

ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกสูงใจกลางเมืองนิวยอร์ก ที่ที่ใครต่างก็เรียกว่า “รังของซาตาน” ดำมืด สงบ เย็นยะเยือกและน่าหวาดหวั่น ทุกอย่างภายในถูกตกแต่งอย่างหรูหราและเป็นระเบียบ ผนังห้องทาด้วยสีเทาเข้มภาพวาดดอกลิลลี่สีดำที่อยู่ในกรอบราคาแพงถูกติดไว้เห็นเด่นชัด โต๊ะทำงานสีนิลขลับขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง เก้าอี้หนังสีดำตัวหรูมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งหันหลังอยู่เสียงเปิดประตูดึงสติให้คนที่นั่งเหม่อลอยหันกลับมา ชายอีกคนเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับก้มหน้ารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา“คุณลูเซียนครับ เรื่องของโทเบียส...” “แกจะมาบอกฉันว่ายังไม่มีอะไรคืบหน้าใช่ไหม...รู้ไหมว่าบทลงโทษของแกคืออะไร?” “คือ...คือว่า ผม...” ชายหนุ่มหันมาเผยใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาสีอำพันส่องประกายวาวโรจน์ เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉย แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างน่ากลัว ลูกน้องหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงกับพื้นพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น ขอความเห็นใจนายตัวเอง แ

“คุณไม่ต้องสืบก็ได้ครับ...แค่คุณกล้ามองกระจกนาน ๆ หน่อย ทุกอย่างก็จะชัดเอง” คำพูดของฟินลีย์ทำให้โทเบียสถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ความสงสัยก่อเกิดขึ้นภายในใจอีกครั้ง โทเบียสที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วสืบเท้าก้าวเดินเข้าไปหาฟินลีย์ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบกายเขา เปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่ลุกโชน พร้อมจะแผดเผาอีกฝ่ายให้มอดไหม้เป็นจุณ ร่างกำยำย่างสามขุม ทุกท่วงท่ามันช่างหนักแน่น แน่วแน่ และมั่นคง จนคนที่ยืนอยู่ตรงประตูรู้สึกสั่นไหว เมื่อสายตาคู่คมจ้องมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สายตาเปรียบเสมือน พญาเหยี่ยว มันแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจากแววตาคู่นั้น มือหนาเชยคางมนขึ้นสูง ก่อนที่จะบีบมันอย่างแรงจนอีกฝ่ายใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บมันแล่นริ้วขึ้นทั่วใบหน้า ม่านดวงตาของฟินลีย์แดงก่ำราวกับกำลังจะร้องไห้ “เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลย ดูตอนนี้นายทำหน้าเข้าสิ กลัวฉันเหรอฟินลีย์...หึ” น้ำเสียงเย้ยหยันกดต่ำเอ่ยคำรามออกมา สายตาหยิ่งผยองจ้องมองฟินลีย์ ที่เอาแต่จ้องหน้าเขาด้วยแววตาสั่นระริก ฟินลีย์มองโทเบียสตาไม่กะพริบ สายตาทั้งสองจ้องผสานอย่างไม่มีใครยอมใคร เหมือนไฟมร

“มันง่ายไป...ฉันยังไม่ให้แกตายตอนนี้หรอก” ร่างกำยำเอ่ยเสียงเหี้ยม สายตาดุจดั่งปีศาจร้ายเหลือบลงมามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ดวงตาเอลเลียตไร้แววจนดูน่ากลัว ดุจดั่งสัตว์ร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรก ฟินลีย์กลั้นหายใจอีกครั้ง เขาเริ่มรู้สึกไม่ไหวแล้ว มันตื่นกลัวจนคล้ายจะเป็นลม ยิ่งเห็นดวงตาที่ปูดโปนถลนออกมา ขอบตาแดงก่ำเหมือนผีดิบ ฟินลีย์ยิ่งสะท้านทำตัวไม่ถูก หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกบีบรัด ให้อึดอัดจนหายใจไม่ออก “แกต้องการอะไร?” “ก็บอกไปแล้วไง...ฉันอยากให้ไอ้โทเบียสมันเห็นแกตายต่อหน้าต่อตามัน ด้วยน้ำมือของฉัน ฮ่า ๆ ๆ” เอลเลียตหัวเราะลั่นไม่กลัวโทเบียสจะได้ยิน เสียงหัวเราะที่ทำเอาคนฟังขนลุกและรับรู้ได้ถึงความดิบเถื่อนของมัน ยิ่งทำให้ฟินลีย์รู้สึกหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่ “หึ...โทเบียสน่ะเหรอจะมาสนใจไยดีอะไรกับคนอย่างฉัน แกคิดผิดแล้ว” อยู่ ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็มาถาโถมคนตัวเล็ก เมื่อคิดตามคำพูดเอลเลียต หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านทุกทีที่นึกถึงคำพูด สีหน้าแววตาของ โทเบียส ในนั้นมันไม่เคยมีเขาเลยด้วยซ้ำ ต่อให้เขาต้องตายตรงหน้าโทเบียสก็ไม่มีวันเสียใจหรอก ขนาดตอนนั้นผู้ชายใจร้ายอย่างโทเบียส ยังท้าให้คนร้ายฆ่าเ

ปัง!! ปัง!! เสียงปืนดังติดต่อกันสองนัด กระสุนแล่นออกจากลำเพลิงด้วยแรงดันสูง พุ่งตรงเข้ามือของเอลเลียตอย่างจัง ส่งผลให้มีดในมือหลุดลงสู่พื้นทันที ไม่ทันที่ฟินลีย์จะได้กดปลายมีดลงที่ลำคอตัวเองด้วยซ้ำ ในระยะเพียงแค่ไม่ถึงสามเมตร มันไม่พลาดเป้าแน่นอน สำหรับคนที่ฝึกมาอย่างโชกโชนแบบโทเบียส โทเบียสอาศัยความไวของตัวเองดึงตัวฟินลีย์เข้ามาในอ้อมแขน แล้วดันคนตัวเล็กไว้ด้านหลัง เอาร่างตัวเองเป็นที่กำบังภัย “นายทำบ้าอะไรของนายฟินลีย์...มันน่านัก!!” คนพี่ไม่วายนึกตำหนิฟินลีย์ในใจ แต่เขาก็ไม่มีเวลาให้ตัวเองได้คิดมาก ปลายกระบอกปืนถูกลดระดับให้ต่ำลงเล็กน้อย ก่อนที่โทเบียสจะเหนี่ยวไกอีกนัดไปที่ขาข้างขวาของเอลเลียต “อ๊ากกกกกก...แก...แก ไอ้โทเบียสแกยิงฉัน แกฆ่าฉัน!! ไอ้ฆาตกร...แกฆ่าฉัน!!” เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดดังลั่น โหยหวนชวนขนลุก เอลเลียตเอามือกุมต้นขาที่มีเลือดสีดำไหลย้อนลงมาเต็มพื้นไม้ปาร์เก้ กลิ่นหืนชวนคลื่นไส้แต่มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด มันเหมือนกินเคมีบางอย่าง “สีดำ ๆ นี่มัน...เหมือนที่เราเจอในป่าเลย” คนตัวสูงขยับคิ้วชนกันเล็กน้อย ภาพตรงหน้ามันทำให้เขาตระหนักว่า รอยคราบดำ ๆ ที่เขาตามไ

“นายทำอะไรของนาย...ฟินลีย์!!” ร่างกำยำที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนเอ่ยเสียงเข้ม เมื่อเห็นคนตัวเล็กเอาหมอนมานอนที่พื้นห้อง ขดตัวอยู่ข้าง ๆ ประตู เสียงลมหายใจพ่นออกมาอย่างแรง โทเบียสปรายตามองฟินลีย์อยู่อย่างนั้น “ก็นอนไงครับ...ถามแปลก ๆ คุณไม่เห็นหรือไง?” น้ำเสียงยียวนกวนประสาท คำพูดประชดประชันเอ่ยออกมาจากปากคนที่นอนอยู่บนพื้น ฟินลีย์พูดทั้ง ๆ ที่ยังหลับตา ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองโทเบียสเลยด้วยซ้ำ “จะมาสนใจทำไมล่ะ ว่าผมนอนตรงไหน ผมก็แค่พยาน...” ความคิด ราวกับหมอกหนา ที่ตลบอบอวลอยู่ในหัวของฟินลีย์ เขาอดคิดน้อยใจไม่ได้ ถึงแม้ว่าตัวเองจะไม่มีสิทธิ์อะไรก็ตาม ฟินลีย์ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ มือเรียวกำปลอกหมอนแน่น ราวกับจะให้มันขาดติดมือ มันสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อนึกถึงคำพูดของอีกฝ่ายที่พูดเมื่อครู่ “ลุก!!...ขึ้นไปนอนบนเตียง” โทเบียสเอ่ยเสียงเคร่งขรึม พลางจ้องมองฟินลีย์ด้วยสายตาคาดโทษ เมื่ออีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจเขา ยังคงนอนนิ่งไม่หันมาสบตา แม้ว่าโทเบียสจะสั่งให้ลุกไปนอนที่เตียงแล้วก็ตาม มือหนากำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดเด่นชัดบริเวณหลังมือ “เล่นอย่างนี้ใ