All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 51 - Chapter 60

กลิ่นกระเทียมเจียวลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ไอน้ำจากหม้อต้มเดือดส่งเสียงปุดเบา ๆ คล้ายลมหายใจของใครบางคนที่กำลังอดกลั้น ฟินลีย์ยืนอยู่หน้าเตา มือขวากำลังทำหน้าที่กวนซุปในหม้ออย่างช้า ๆ ส่วนมือซ้ายกำแน่นอยู่ข้างลำตัวทุกอย่างเงียบเกินไป เงียบจนเสียงน้ำมันร้อนฉ่าซ่าในกระทะดูดังเกินจริง เงียบจนฟินลีย์เริ่มสงสัยว่า คนที่นั่งทำงานอยู่ด้านบน กำลังแอบมองเขาอยู่หรือเปล่า “ไม่สิ..ฉันรู้ว่าเขามองอยู่ แต่โทเบียสทำไมถึงไม่ว่าอะไรฉันสักคำ” ตั้งแต่นาทีที่เขาเปิดแฟ้มลับนั้น ตั้งแต่นาทีที่อีกฝ่ายเอ่ยปากพูดเรียบ ๆ แค่ว่า “ไปทำอะไรให้ฉันกินหน่อยได้ไหม...ฉันหิวแล้ว”ไม่มีการต่อว่า ไม่มีการตั้งคำถาม ไม่แม้แต่จะตีหน้าผิดหวังใส่ แต่การที่อีกฝ่ายนั้น “ไม่พูดอะไรเลย” การนิ่งเงียบแบบนี้ บางทีก็เจ็บยิ่งกว่าเสียงตะโกนด่าใส่กันเสียอีกฟินลีย์ไม่แน่ใจว่าเขากำลังถูกลงโทษ หรือถูกทดสอบ และสิ่งที่น่ากลัวกว่าคำว่า “ไม่ไว้ใจ” ก็คือ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองจะพิสูจน์อะไรยังไงดีเสียงฝีเท้าก้าวเดินมาอย่างสม่ำเสมอ หยุดอยู่ด้านหลังของฟินลีย์ คนน้องกำลังเหม่อลอยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าคนพี่ยืนอยู่

“คุณล้อผมเล่นใช่ไหมโทเบียส?”“ฉันไม่ได้ล้อเล่น...”เสียงของโทเบียสต่ำลง จนแทบเป็นการกระซิบข้างหูของฟินลีย์ ลมหายใจอุ่นร้อนแตะผิว จนคนน้องขนลุกเกรียว จังหวะคำพูดช้า จนเหมือนจงใจทำให้อีกฝ่ายหวามไหว สายตานิ่งเรียบเมื่อครู่แลดูเจ้าเล่ห์ชวนให้คิดไปไกล“แล้ว...”ยังไม่ทันที่ฟินลีย์จะพูดจบประโยค เสียงเขาก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักประกบส่วนเดียวกันอย่างตั้งใจ พลางขบเม้นปากล่างของคนน้องเบา ๆ ราวกับหยอกล้อ คนตัวเล็กถึงกับตาโตเมื่อถูกจู่โจมไม่ทันได้ตั้งตัวสมองเขาพร่าเบลอทำอะไรไม่ถูก เมื่อความเร่าร้อนของรสจูบที่บดคลึงบนกลีบปาก จนคนตัวเล็กต้องเผยอปากออกเพื่อรับปลายลิ้นของอีกฝ่าย ลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดอยู่ในโพรงปากอุ่น ทำเอาฟินลีย์อ่อนระทวยไปกับรสสัมผัสที่ซ่านหวิว“อยากใส่ไหม?”โทเบียสถอนริมฝีปากออกจากฟินลีย์ ก่อนที่จะถามเสียงแหบกระเส่า โทนเสียงสั่นพร่าแฝงไปด้วยแรงปรารถนา สายตาคมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาหยาดเยิ้มเป็นประกาย สื่อความหมายลึกซึ้งจากก้นบึ้งของแรงปรารถนาฟินลีย์ส่ายศีรษะไปมาช้า ๆ

รถยนต์คันสีดำของโดมินิค เคลื่อนตัวมาจอดอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศของตัวเอง สายลมยามเช้าของทะเลสาบกรีนวูด ยังคงโชยมาปะทะใบหน้าหล่อเหลา เสียงต้นสนสูงพัดลู่ตามลม บรรยากาศที่น่าอยู่แต่กลับดูเงียบงันผิดปกติ ต่างจากที่เขามาเมื่อครั้งก่อนคนนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลเหลือบหางตาไปมองเซบาสเตียนลูกน้องคนสนิท พลางขมวดคิ้วยู่เข้าหากันเป็นปม เขาไม่ลืมที่จะมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัวบ้านด้วยความสงสัย“ทำไมเงียบจัง?”โดมินิคเอ่ยเสียงเข้ม แววตานิ่งเรียบปนสงสัยจ้องมองไปตรงหน้า ราวกับว่ากำลังค้นหาความจริงบางอย่าง เมื่อได้ยินที่นายตัวเองเอ่ยถาม เซบาสเตียนทำได้แค่เพียงไหวไหล่เบา ๆ เป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน“อาจจะอยู่กันข้างบนก็ได้ครับบอส”คนผิวสีผมหยิกขอดติดหนังศีรษะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ พลางเอียงคอไปมาส่งสัญญาณให้นายเดินนำหน้าเขาไป โดมินิคพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนที่จะส่ายหน้าไปมาให้ลูกน้องของตัวเอง “ให้มันได้อย่างนี้สิ...” เขาปรายตามองเซบาสเตียนเล็กน้อย แล้วพาตัวเองขึ้นด้านบนชั้นสองทันที“ฟินลีย์ครับ...ฟินลีย์ คุณอยู่ไหนครับ”

ปัง!! ปัง!! ปัง!!เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันสามนัด เมื่อโทเบียสเหนี่ยวไกออกไป เขายกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ เมื่อเห็นคนผิวสีผมหยิกขอดถึงกับยืนนิ่งหน้าซีดเป็นไก่ต้มเซบาสเตียนยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นที่ไม่สามารถขยับได้ เขาตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น คิดไม่ถึงว่าโทเบียสจะเล่นพิเรนทร์แบบนี้“ไอ้เพื่อนเวร!!...นี่แกจะฆ่าฉันหรือไงวะไอ้โทเบียส!!”เสียงเอ็ดดังขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เซบาสเตียนหน้ายู่คิ้วผูกโบ ที่ยังเห็นโทเบียสยืนขำเขาอยู่ ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้สำคัญอะไร “ถ้าพลาดขึ้นมากูตายเลยนะ...ไอ้เพื่อนเวร” เซบาสเตียนคิดในใจ แต่ก็โล่งใจไม่น้อยที่เขาได้เจอโทเบียส“ก็แกทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ฉันก็คิดว่าเป็นโจรน่ะสิ”โทเบียสเอ่ยเสียงราบเรียบ แววตานิ่งเฉยในแบบฉบับเขา แต่กลับนึกขำเพื่อนรัก ที่ทำท่าทางแบบนั้น“ถ้าฉันไม่แอบทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ฉันจะได้ยินเสียงแกหัวเราะคิกคักกับฟินลีย์สองต่อสองไหมล่ะ หึ หึ หึ”คำพูดเย้าแหย่ของเซบาสเตียน ทำเอาโทเบียสหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาแสร้งทำหน้าดุ ถลึงตาใส่คู่หูคนสนิท ที่บังอาจมาแอบดูพวกเขาสองคน “แก

บ้านไม้หลังเล็กกลางป่าแอดิรอนแด็ก พื้นที่โดยรอบโอบล้อมด้วยธรรมชาติแสนเงียบสงบ และน่าอยู่ มีเสียงนกร้องแว่วเบา ๆ ให้ฟัง เสียงลมที่พัดโชยให้กิ่งไม้ที่สูงชะลูดเสียดสีกันดัง ราวกับเสียงเพลงบรรเลงในพงไพร แสงแดดยามสายยังคงอบอุ่น“เก็บของเถอะครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่”โดมินิคเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางหันหน้าไปสบตามองฟินลีย์ ที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวหน้าระเบียงบ้าน คนตัวเล็กหันไปสบตาโดมินิคทันที “อะไรนะ...เก็บของอีกแล้วเหรอ มีอะไรให้เก็บล่ะ ผมไม่มีอะไรติดตัวมาสักชิ้น” ฟินลีย์คิดในใจแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาไม่มีอะไรต้องเก็บ เพราะตอนมาที่นี่แม้แต่กระเป๋าเสื้อผ้ายังลืมหยิบมาเลย“ไปไหนครับ?”ฟินลีย์เอ่ยถามด้วยความสงสัย แววตาใสซื่อจ้องมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้นรอคำตอบ โดมินิคยิ้มให้ฟินลีย์เล็กน้อย “ไปที่ที่ปลอดภัยกว่าที่นี่” “แล้วที่นี่ไม่ปลอดภัยตรงไหนครับ?” น้ำเสียงนิ่งเรียบเหยียบเย็นของโทเบียสเอ่ยแทรกขึ้นกลางวงสนทนา เมื่อเขาเข้ามาได้ยินพอดิบพอดี ว่าโดมินิคกำลังจะพาฟินลีย์ออกไปจาก