บททั้งหมดของ บ่วงรักในเงาอาชญา: บทที่ 1 - บทที่ 10

"ความตาย" ควรเป็นจุดจบแต่บางครั้ง มันคือ "จุดเริ่มต้น" ของบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้นในเมืองที่แสงไฟสว่างไสวตลอดคืน มีบางสิ่งกำลังถูกซื้อขายอยู่ในความมืดหัวใจ ไต ปอด ดวงตา และ "ชีวิตของมนุษย์"ไม่มีใครรู้ว่า “ดอกลิลลี่สีดำ” คือใครไม่มีใครรู้ว่าพวกมันควบคุมอะไรได้บ้างแต่ทุกคนรู้ว่า อย่าขวางมัน ถ้ายังอยากมีลมหายใจโทเบียส ไนท์ สายลับพิเศษแห่ง FBI คือชายที่เชื่อในตรรกะ เหตุผล และกฎเขาไม่เคยอ่อนโยน ไม่เคยลังเล และไม่เคยปล่อยให้หัวใจควบคุมภารกิจจนกระทั่งคดีนี้เริ่มซ้อนทับเข้ากับอดีตที่เขาพยายามลืมเมื่อคนรักที่ตายไปแล้ว กลับมา “มีชีวิต” อีกครั้ง!!เมื่อองค์กรลับที่ไล่ล่าเขา และเขาพยายามสืบหาความจริง มีเบื้องหลังซ่อนเร้นยิ่งกว่าแค่การค้าอวัยวะเมื่อพยานปริศนาเข้ามาในชีวิต พร้อมแววตาที่เขาเหมือนรู้จักและคุ้นชินและเมื่อความรู้สึกบางอย่างที่เขาเก็บฝังไว้ เริ่มขยับตัวขึ้นจากความเงียบ ก่อตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัวใครบางคนกำลังโกหกใครบางคนกำลังจะถูกเปิดโปงและใครบางคน…จะต้องตาย!! เพื่อให้ความจริงเปิดเผยแต่ระหว่าง "หน้าที่" กับ "หัวใจ"เขาจะเลือกอะไร? ในเมื่อทั้งสองอย่างสวนทาง ไม่วันบรรจบลงด้วย

ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีเทาเข้ม มีโต๊ะสีดำตรงกลางห้องหนึ่งตัว และเก้าอี้สีดำเพียงตัวเดียวสำหรับผู้ถูกสอบสวน แสงไฟถูกจัดให้ไม่สว่างและไม่มืดจนเกินไป เพื่อให้เห็นสีหน้าท่าทางของผู้ถูกสอบสวนได้อย่างชัดเจนกระจกสองด้านถูกติดไว้ ซึ่งให้เจ้าหน้าที่หรือผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในห้องข้างเคียงสามารถมองเห็นการสอบสวนได้ โดยที่ผู้ถูกสอบสวนมองไม่เห็น ซึ่งอีกด้านของกระจกนี้ เป็นห้องสำหรับบันทึกการสนทนาและการวิเคราะห์พฤติกรรมของผู้ถูกสอบสวนภายในห้องยังมีระบบกล้องวงจรปิด ระบบบันทึกเสียง และระบบเสียงที่ดี ช่วยเก็บเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไปภายนอก และป้องกันเสียงจากภายนอกเข้ามารบกวนสมาธิของคนภายในห้องด้วย“นั่ง!!”คำสั่งสั้น ๆ ของโทเบียสเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นยะเยือก เขาปรายตามองฟินลีย์ เพื่อเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าให้นั่งลงที่เก้าอี้ ฟินลีย์ทำตามอย่างว่าง่าย โทเบียสค่อย ๆ ก้าวเท้า แล้วเอามือไพล่หลังเดินวนรอบโต๊ะ ก่อนที่จะหยุดอยู่ตรงหน้าฟินลีย์ แล้วเอามือเท้าโต๊ะ เขาช้อนสายตาคมขึ้นมาจ้องมองฟินลีย์ สายตาคมคู่นั้นยากที่จะคาดเดา จนคนตรงหน้าถึงกับกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ ราวกับว่าตัวเองเป็นคนทำผิดมหันต์ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นเพี

“แม่งเอ๊ย!!...ติดซิวะไอ้ลูกพ่อ อย่ามางอแงตอนนี้สิวะ”ร่างกำยำพยายามสตาร์ทรถอยู่สองสามครั้ง เครื่องยนต์ก็ยังไม่ทำงาน เขาเลยถือวิสาสะไปที่รถของฟินลีย์ แล้วสตาร์ทรถขับตามรถคันนั้นไปมือข้างขวาของโทเบียสทำหน้าที่บังคับพวงมาลัยรถ ส่วนมือข้างซ้ายรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เพื่อต่อสายหาเซบาสเตียนคู่หูของเขา(“ว่าไงพวก”)((“ไม่ว่าไงหรอกพวก...รีบขับรถตามฉันมา ฉันขับรถของฟินลีย์มา ฟินลีย์โดนจับตัวไป ตอนนี้อยู่ที่ ถนนคอนสติติวชัน อเวนิว เอ็นดับเบิลยู ฉันเพิ่งขับออกมาไม่ถึงสามนาที”))(“ทำไมขับรถของฟินลีย์ไป?”)((“ไม่ต้องถามรีบตามมา”))(“ได้ ๆ เดี๋ยวฉันจะรีบตามไป”)พูดจบโทเบียสก็รีบวางสายทันที แล้วเหยียบคันเร่งสุดแรงเพื่อเร่งเครื่องตามรถตู้คันสีดำให้ทัน ตอนนี้เขาอยู่ห่างกันไม่เท่าไรนัก โทเบียสขับตามไปสักพักเขาต้องรีบหักหลบอย่างไว เมื่อมีรถบรรทุกเลี้ยวตัดหน้าเขาอย่างจังจนแทบเสียหลัก“แม่งเอ๊ย!!”มือหนาทั้งสองข้างบีบแตรรถอย่างดัง โทเบียสทุบพวงมาลัยรถด้วยความโมโห “คนยิ่งรีบ ๆ อยู่” เขานึกฉุนในใจแต่ก็ไม่มีเวลาที่จะคิดอะไรมากนักโทเบียสรีบหันหัวรถกลับไปทางเดิม แล้วรีบเหยียบคันเร่งตามรถคั

ปัง!!!เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เลือดสีแดงสดย้อยลงมาตรงกลางหน้าผาก แล้วค่อย ๆ หยดลงมาที่ใบหน้าเป็นทางยาวตามแรงโน้มถ่วงของโลก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มไปหมดคนตัวใหญ่รูปร่างกำยำสวมเสื้อผ้าหนังสีดำ ใส่หมวกไหมพรมล้มลงไปนอนกองกับพื้น ฟินลีย์รีบหันไปดูว่าใครกันที่เป็นคนยิงไอ้สารเลวนั่น แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่โทเบียสอย่างแน่นอน“เป็นไงบ้างฟินลีย์!!”โดมินิค สตีล เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง เขารีบวิ่งมาหาฟินลีย์แล้วดึงตัวฟินลีย์เข้าไปหาตัวเองอย่างไว สายตาที่แสนห่วงใยถูกทอดมองมายังฟินลีย์ คนตัวเล็กโผลกอดโดมินิคแน่นราวกับว่าไม่อยากให้เขาไปไหน ถ้าไม่ได้โดมินิคเขาคงกลายเป็นผีไปแล้วแน่ ๆโดมินิค สตีล ชายวัย 35 ปี ผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล ช่วยดึงดูดสายตาของใครหลาย ๆ คนที่ได้สบตาเขา คนตัวสูง 185 เซนติเมตร เดินขยับเข้ามาใกล้ ๆ ฟินลีย์ โดมินิคเป็นหัวหน้าทีมของหน่วยสืบสวนพิเศษ (เอฟบีไอ) เขาเป็นเจ้านายของโทเบียสและเซบาสเตียนปัง!!!เสียงปืนดังขึ้นมาอีกหนึ่งนัด โทเบียสรีบหันไปดูตามเสียงทั

“เอากุญแจรถแกมาเซบาสเตียน...ฉันจะกลับแล้ว ส่วนแกก็ขับรถฟินลีย์พาหมอนั่นกลับไปด้วยก็แล้วกัน”โทเบียสยื่นมือข้างขวาแบไปตรงหน้าเซบาสเตียน เพื่อรอรับกุญแจรถจากคู่หูตัวเอง คำสั่งของโดมินิคเสมือนเสียงแว่วลอยตามลม เขาไม่ได้สนใจคำพูดของโดมินิคเลยด้วยซ้ำ“โทเบียส...คุณไม่ได้ฟังที่ผมสั่งคุณก่อนหน้านี้เหรอ? ว่าคุณต้องเป็นคนดูแลฟินลีย์ แล้วจะให้ฟินลีย์ไปกับเซบาสเตียนได้ยังไง?”โทนเสียงราบเรียบ ไม่ได้แสดงถึงความไม่พอใจ แต่มันชัดถ้อยชัดคำทุกประโยค โดมินิคเอ่ยกับโทเบียสอย่างใจเย็น เขารู้ดีว่าลูกน้องคนนี้หัวดื้อแค่ไหน แต่เรื่องนี้เขายอมไม่ได้จริง ๆเพราะคดีนี้สำคัญมาก ๆ และฟินลีย์เป็นพยานคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ แถมตอนนี้ฟินลีย์ยังตกอยู่ในอันตราย คนที่รับผิดชอบทำคดีนี้คือโทเบียส ดังนั้นโทเบียสก็ต้องเป็นคนที่ดูแลพยานคนนี้ให้ดีที่สุด มันคือหน้าที่ที่โทเบียสต้องรับผิดชอบ “ให้ผมดูแลฟินลีย์เนี่ยนะ...ให้ตายสิ!!” “ใช่...คุณต้องดูแลฟินลีย์” โดมินิคเลิกคิ้วขึ้นสูงทั้งสองข้าง พลางเอียงคอมองหน้าลูกน้องหัวแข็ง น้