“คุณจะเริ่มสอบปากคำเลยไหมครับ?”เสียงนุ่มหูเอ่ยขึ้น มันช่วยดึงสติโทเบียสออกจากภวังค์ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คนตัวสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เดินอ้อมโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฟินลีย์“รอก่อน...นี่มันยังไม่ถึงเวลางานของฉันเลยด้วยซ้ำ""ใครเขาปล่อยให้นายเดินเพ่นพ่านเข้ามาที่นี่ง่าย ๆ แบบนี้เนี่ย ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน เคร่งขรึมจนน่าเกรงขาม แววตาเฉยชาราวกับคนไร้ความรู้สึกของโทเบียส ทำให้ฟินลีย์ถึงกับหน้าถอดสี แต่ใช่ว่าเขาจะยอมคนง่าย ๆ เสียเมื่อไร ฟินลีย์ไม่ใช่คนยอมคน เขาเป็นคนที่ไม่ยอมใคร อย่าหวังว่าเขาจะยอมให้โทเบียสพูดจาไม่ดีใส่เขาได้ ฟินลีย์ไม่ยอมแน่นอน“ก็คุณไงครับ...นัดผมมาสอบปากคำวันนี้ลืมไปแล้วเหรอ? ทำงานจนสมองเบลอแล้วหรือยังไง ถึงจำคำพูดตัวเองไม่ได้”ฟินลีย์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พลางจ้องมองโทเบียสตาขวาง ใบหน้ามนงอง้ำบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก แสดงออกไปให้โทเบียสได้เห็นฟินลีย์เป็นคนเดียวที่กล้าต่อปากต่อคำกับโทเบียส ปกติแล้วไม่มีใครหน้าไหนกล้าจะเล่
Read more
LOGIN
