Alle Kapitel von บ่วงรักในเงาอาชญา: Kapitel 81 – Kapitel 90

ปัง!! ปัง!! ปัง!! เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันสามนัด เมื่อโทเบียสเหนี่ยวไกออกไป เขายกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ เมื่อเห็นคนผิวสีผมหยิกขอดถึงกับยืนนิ่งหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เซบาสเตียนยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นที่ไม่สามารถขยับได้ เขาตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น คิดไม่ถึงว่าโทเบียสจะเล่นพิเรนทร์แบบนี้ “ไอ้เพื่อนเวร!!...นี่แกจะฆ่าฉันหรือไงวะไอ้โทเบียส!!” เสียงเอ็ดดังขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เซบาสเตียนหน้ายู่คิ้วผูกโบ ที่ยังเห็นโทเบียสยืนขำเขาอยู่ ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้สำคัญอะไร “ถ้าพลาดขึ้นมากูตายเลยนะ...ไอ้เพื่อนเวร” เซบาสเตียนคิดในใจ แต่ก็โล่งใจไม่น้อยที่เขาได้เจอโทเบียส “ก็แกทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ฉันก็คิดว่าเป็นโจรน่ะสิ” โทเบียสเอ่ยเสียงราบเรียบ แววตานิ่งเฉยในแบบฉบับเขา แต่กลับนึกขำเพื่อนรัก ที่ทำท่าทางแบบนั้น “ถ้าฉันไม่แอบทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ฉันจะได้ยินเสียงแกหัวเราะคิกคักกับฟินลีย์สองต่อสองไหมล่ะ หึ หึ หึ” คำพูดเย้าแหย่ของเซบาสเตียน ทำเอาโทเบียสหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาแสร้งทำหน้าดุ ถลึงตาใส่คู่หูคนสนิท ที่บังอาจมาแอบดูพวกเขาสองคน “แกไม่ได้เห็นฉันกับฟินลีย์จูบใช่ไหม...หรือแกเห็น?” คำถามนี่ผุดขึ้นมาในหั

ใต้พื้นโลกอันเงียบงัน ลึกลงไปเกินกว่าที่สัญญาณใดจะเข้าถึงได้ มีประตูโลหะบานใหญ่ที่ไร้ชื่อ ไร้เลข และไร้ตัวตนปรากฏอยู่ในเงามืดของอุโมงค์ร้าง เมื่อมันเปิดออกก็เผยให้เห็นห้องทดลองใต้ดินขนาดมหึมา เป็นเหมือนดั่งห้องลับของโลกที่ไม่ควรถูกค้นพบ แสงนีออนสีขาวอมฟ้าส่องสว่างลอดผ่านแผงกระจกใสหนา ผสมผสานกับเงาของเครื่องจักรกลซึ่งเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียง ราวกับมันสามารถหายใจเองได้ ผนังทุกด้านสะท้อนภาพมัวของโต๊ะเหล็ก ที่เต็มไปด้วยขวดแก้ว ปลอกฉีดยา และจอภาพชีพจรชีวภาพของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรจะมีอยู่บนโลกใบนี้ กลิ่นสารเคมีผสมกลิ่นสนิมลอยตลบอยู่ในอากาศ ขณะที่เสียงสัญญาณดัง “ติ๊ก...ติ๊ก...” ของเครื่องบันทึกชีพยังคงเดินอยู่ ราวกับย้ำเตือนว่า แม้ร่างนี้จะไร้จิตวิญญาณ แต่สิ่งที่อยู่ในหลอดทดลองเหล่านี้ สามารถทำให้พวกเขายังไม่ตาย นี่คือสถานที่ที่ลูเซียนเรียกว่า “จุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่” แต่สำหรับใครบางคน มันอาจเป็น “จุดจบ” ของมนุษยธรรมก็เป็นได้ โครงการวิจัยที่ชื่อว่า “Revenant Protocol” คือชีวิตหลังความตาย ที่ลูเซียนจะปลุกชีพศพให้กลับมาเดินได้อีกครั้ง เด็กชายวัย 12 ขวบ นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเหล็กสำหรับรอกา

บ้านไม้หลังเล็กกลางป่าแอดิรอนแด็ก พื้นที่โดยรอบโอบล้อมด้วยธรรมชาติแสนเงียบสงบ และน่าอยู่ มีเสียงนกร้องแว่วเบา ๆ ให้ฟัง เสียงลมที่พัดโชยให้กิ่งไม้ที่สูงชะลูดเสียดสีกันดัง ราวกับเสียงเพลงบรรเลงในพงไพร แสงแดดยามสายยังคงอบอุ่น “เก็บของเถอะครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่” โดมินิคเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางหันหน้าไปสบตามองฟินลีย์ ที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวหน้าระเบียงบ้าน คนตัวเล็กหันไปสบตาโดมินิคทันที “อะไรนะ...เก็บของอีกแล้วเหรอ มีอะไรให้เก็บล่ะ ผมไม่มีอะไรติดตัวมาสักชิ้น” ฟินลีย์คิดในใจแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาไม่มีอะไรต้องเก็บ เพราะตอนมาที่นี่แม้แต่กระเป๋าเสื้อผ้ายังลืมหยิบมาเลย “ไปไหนครับ?” ฟินลีย์เอ่ยถามด้วยความสงสัย แววตาใสซื่อจ้องมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้นรอคำตอบ โดมินิคยิ้มให้ฟินลีย์เล็กน้อย “ไปที่ที่ปลอดภัยกว่าที่นี่” “แล้วที่นี่ไม่ปลอดภัยตรงไหนครับ?” น้ำเสียงนิ่งเรียบเหยียบเย็นของโทเบียสเอ่ยแทรกขึ้นกลางวงสนทนา เมื่อเขาเข้ามาได้ยินพอดิบพอดี ว่าโดมินิคกำลังจะพาฟินลีย์ออกไปจากที่นี่ “ไม่ปลอดภัย เพราะมันไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยอะไรเลย” คนเป็นนายเอ่ยน้ำเสียงนิ่งเย็

ภายในรถเงียบจนน่าอึดอัด ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย สายตาของโทเบียสจ้องมองท้องถนน มันนิ่งจนคนที่นั่งข้าง ๆ รู้สึกแย่ไม่น้อยความเงียบเข้ามาปกคลุมภายในห้องโดยสาร มันเหมือนกำแพงสูงที่ถูกก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้ง ๆ ที่เพิ่งนอนกอดก่ายกันไม่นาน“นี่คุณโกรธผมเรื่องอะไรเนี่ยโทเบียส”ฟินลีย์เป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบก่อน พลางหันหน้าออกไปมองนอกกระจก ดวงตากลมร้อนผ่าวและแดงก่ำ แต่เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจไยดี คนที่ทำหน้าที่ขับรถให้เขานั่ง แต่มันก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าทำไมต้องบึ้งตึงใส่กันขนาดนี้แทนที่จะได้รับคำตอบ แต่ฟินลีย์กลับได้รับเพียงความเงียบงัน ในเมื่อเขาพยายามยิ้มให้แล้ว พยายามคุยก่อนแล้ว แต่โทเบียสกลับทำหน้านิ่งใส่ ฟินลีย์ก็ไม่จำเป็นที่จะง้อขอให้โทเบียสพูดกับเขา ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องร้องขอความเห็นใจจากอีกฝ่าย“ฉันก็แค่คนอื่น นายจะสนใจทำไม?”เกือบห้านาทีเห็นจะได้ โทเบียสถึงจะเอ่ยปากพูดออกมา “นี่คุณงอนผมเรื่องนี้เหรอเนี่ย...ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณเหมือนเด็กน้อยขนาดน

“แกเป็นอะไรของแกโทเบียส...ทำหน้าเหมือนโมโหใครมาสิบชาติเลย”เซบาสเตียนที่ยืนอยู่ตรงบาร์เครื่องดื่มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าแววตาของโทเบียส มันบอกบุญไม่รับตั้งแต่เขาเดินเข้ามาด้านในแล้ว มือหนาที่ถือแก้วกาแฟอยู่ค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะ เซบาสเตียนเอียงคอมองคู่หูตัวเอง พลางยกคิ้วสองข้างขึ้นสูงอย่างกวน ๆ รอฟังคำตอบจากปากของโทเบียสคนตัวสูงเหลือบหางตาไปมองเซบาสเตียน สายตานิ่งเฉยเย็นชา ทำให้เซบาสเตียนรับรู้ได้ทันทีว่า ตอนนี้เขาไม่ควรยุ่งวุ่นวายกับโทเบียส โทเบียสไม่ตอบคำถามคู่หูตัวเอง แต่กลับเลือกที่จะสืบเท้าก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น ไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียวมือข้างขวาดึงประตูห้องแล้วปิดมันลงอย่างแรง ราวกับว่าจะให้มันพังคามือ จนโดมินิคสังเกตได้ว่าโทเบียสต้องไม่พอใจเขากับฟินลีย์แน่ ๆ “สองคนนี้มีอะไรมากกว่าที่ฉันคิดหรือเปล่านะ หรือว่า...” โดมินิคพยายามไม่คิดอะไรมาก เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวฟินลีย์ถ้าโทเบียสและฟินลีย์จะมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกันมันก็ไม่ผิด เขาแค่แอบชอบและดูแลอยู่ห่าง ๆ ไ