All Chapters of บ่วงรักในเงาอาชญา: Chapter 81 - Chapter 90

ฟินลีย์หันไปมองด้านข้างทันที เมื่อโทเบียสพูดจบประโยค เขารีบก้มหน้าหมุดลงไปบนแผงอกแกร่งของคนพี่ ทำท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็กน้อยทำความผิด ใบหน้ามนร้อนผ่าวเมื่อเห็นพ่อกับแม่ของตนเพ่งมองมาด้านใน“กลัวอะไรไม่เห็นหรอกน่า หึ หึ หึ”ร่างกำยำเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ราวกับว่าเรื่องตรงหน้าเป็นเรื่องตลก แต่ฟินลีย์ไม่ขำด้วย กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนแผ่งอกแกร่งระรัวแต่ฟินลีย์ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนเหมือนไฟสุม เมื่อเขาแค่ขยับตัวไปมาเพียงเล็กน้อย แต่ส่วนแข็งขืนที่ยังคงฝังอยู่ในกายตัวเอง มันกระตุกทักทายเขา“อย่าขยับเดี๋ยวมันตื่น หึ หึ หึ”โทเบียสเอ่ยเสียงแหบพร่า ไม่วายหัวเราะคนน้อง ที่ทำตาเขียวปัดใส่ตัวเอง ฟินลีย์ทั้งกลัว ทั้งอาย จนทำตัวไม่ถูก ถึงแม้ว่าตนจะไม่ขยับตัวแล้วตอนนี้ แต่ทว่ากลางกายของโทเบียสก็ยังคงกระตุกทักทายเขาอยู่ดี“หยุดลูกชายคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ...จะไม่เห็นอะไรได้ยังไง รถโยกขนาดนั้น”“มองดูอยู่บนดาวอังคารยังรู้เลยว่าคนข้างในทำอะไรกัน”คนน้องทำหน้างอง้ำ บ่นกระปอดกระแปดใส่คนพี่

แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ม่านเมฆสีแดงอมส้มค่อย ๆ เลือนหายไป มีความมืดค่อย ๆ คืบคลานมาแทนที่ รอบบริเวณมีเพียงเสียงลมพัดกิ่งไม้เสียดสีกันดังเป็นระยะ ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ของรถที่แล่นผ่านตามท้องถนน ไม่มีเสียงผู้คนเจี๊ยวจ๊าวโกลาหลภายในเซฟเฮาส์ที่เงียบสงบ ไม่มีแม้แต่เพื่อนบ้านอยู่ในละแวกนี้ พื้นที่นี้ถูกปล่อยลืม เหมือนมันไม่มีอยู่บนแผนที่โลก ความเงียบงันแสนสงบแต่กลับซ่อนความเหงาเอาไว้ภายในใจ ไม่มีแม้แต่แสงสีใด ๆ ให้ได้ท่องเที่ยวยามราตรี พวกเขาทั้งสี่คนอยู่ที่นี่มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว เหมือนจะเริ่มปรับตัวได้แล้วกับสภาพแวดล้อมที่นี่โทเบียสกำลังนั่งทำงานอยู่บนเตียง โน๊ตบุ๊คเครื่องประจำถูกวางไว้ข้างกาย มีเอกสารและแฟ้มคดีกองข้าง ๆ เต็มไปหมดภาพหลักฐานและเอกสารที่เอลเลียตรวบรวมไว้ ประกอบกับข้อมูลที่เขามีอยู่ในมือ ตอนนี้มันมากพอที่จะเอาลูเซียนเข้าตารางได้แล้วกายสูงที่นั่งจมอยู่กับกองเอกสาร หยิบภาพถ่ายโพลารอยด์รูปของตราสัญลักษณ์องค์การดอกลิลลี่สีดำ ที่อยู่บนตัวเหยื่อเคราะห์ร้ายรายนั้นและรอยสักบริเวณต้นคอของเอลเลียต“ดอกลิลลี่สีดำ...ทำไมต้อ

“แกไม่รู้หรือแกไม่บอกกันแน่...เอลเลียต”ลูเซียนเอ่ยเสียงเย็น พลางปรายตาไปมองเอลเลียตอย่างเอาเรื่อง เขารู้สึกว่าเอลเลียตผิดปกติไป ไม่เหมือนเอลเลียตคนเดิมที่เขาปลุกขึ้นมา“ไม่รู้จริง ๆ ครับ ว่าคนคนนั้นคือใคร...”“นี่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดแถวถนนฟิฟธ์ อเวนิว ครับนาย”เอลเลียตเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ เย็นชาเหมือนเคย ๆ พลางยื่นหน้าจอให้กับลูเซียนดูภาพจากกล้องวงจรปิด ที่เขาได้ทำการตัดต่อไฟล์เอาไว้และแก้ไขอย่างละเอียด และได้ทำลายไฟล์ต้นฉบับทิ้งหมดแล้ว เพื่อไม่ให้ลูเซียนตรวจสอบย้อนหลังได้“ตามล่ามัน...ถ้าเจอมันก็ฆ่าทิ้งได้เลย แล้วเอาศพมันมาทดลองที่นี่”น้ำเสียงแข็งกร้าวเอ่ยขึ้นมา มันทำให้บรรดาลูกน้องที่อยู่ภายในห้องรู้สึกหนาวเย็นไปทั่วแผ่นหลัง เหมือนมีไอเย็นทาบทับลึกไปยันไขกระดูกสันหลัง สายตาสีอำพันมันดุดันราวกับราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ ที่พร้อมจะกระชากวิญญาณพวกเขาไปได้ทุกเมื่อ เซฟเฮาส์เอลเลียตภายในห้องนอนสีขาวตัดด้วยสีเบจแลดูอบอุ่นน่านอน นาฬิกาบนผนังบอกเวลา ว่าตอนนี้เป

ห้องครัวที่เป็นก่อด้วยอิฐแดงฉาบเคลือบด้วยปูนอีกชั้นหนึ่ง แล้วทาทับด้วยสีขาวงาช้าง เคาน์เตอร์ทำอาหารทำจากไม้อย่างดี ด้านบนถูกตกแต่งด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีดำสนิท แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าทั่วทั้งบริเวณ เมื่อฟินลีย์เอื้อมมือไปเปิดมันคนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้นสองราวกับคนไร้จิตวิญญาณ ฟินลีย์ก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหาร พลางเหลือบไปมองข้าวของที่ซื้อมาตุนไว้แต่ยังไม่ได้เก็บเข้าที่เข้าทาง คนตัวเล็กเดินไปหยิบแครอทมาทำความสะอาดและหั่นเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าเล็ก ๆ น่องไก่อย่างดีถูกตุ๋นอยู่ในหม้อที่น้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมของเครื่องเทศรอยตลบอบอวลส่งกลิ่นหอมออกไปด้านนอกอยู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเก้าเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของฟินลีย์ แต่ทว่าฟินลีย์กลับไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้มีคนอยู่ด้านหลัง เขายังคงเหม่อลอยไร้จุดหมาย ราวกับว่าตอนนี้มีเรื่องหนักใจให้ต้องคิดมากมาย“เป็นอะไรไปลูก”เสียงของแมรี่เอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงอบอุ่นนุ่มนวล เมื่อเห็นทีท่าของลูกชายตัวเองผิดปกติไป ฟินลีย์ดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวยกขึ้นลูบเบา ๆ ที่เรือนผมสีน

ฟินลีย์รีบมาเก็บของที่ตู้เสื้อผ้า ที่มีเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น เขารวบเก็บสิ่งที่ของที่จำเป็นไปเท่านั้น “ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว...ในเมื่อฉันช่วยพ่อกับแม่ได้แล้วนี่” ฟินลีย์พยายามปลอบใจตัวเองและย้ำเตือนว่า เหตุผลที่เขาเข้าหาโทเบียสไม่ใช่เพราะรักแต่เป็นเพราะจะต้องช่วยพ่อกับแม่จากไอ้ลูเซียนต่างหาก ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถช่วยพ่อกับแม่ออกมาได้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่ เขาจะพาพ่อกับแม่หนีไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ไม่ให้ไอ้ลูเซียนตามตัวเจอก็ได้นี่ ไม่จำเป็นต้องมีโทเบียสแล้วก็ได้คนตัวเล็กเก็บของไปพร้อม ๆ กับยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง รอยแผลที่มือข้างขวามันย้ำเตือนว่า คนที่ทำเขาเจ็บไม่ใช่อเล็กซ์ แต่เป็นโทเบียสต่างหากที่บดขยี้หัวใจเขาให้แหลกคามือไม่ใช่เพราะอเล็กซ์ แต่เป็นเพราะเขารักคนที่ไม่ได้รักเขาจริง ๆ ต่างหาก ความเจ็บปวดครั้งนี้ถือเสียว่าเป็นบทเรียนราคาแพง ต่อไปจะได้ไม่ต้องเผลอใจไปรักใครง่าย ๆ อีกเสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแรงพร้อมกับล็อกกลอนประตู โทเบียสเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฟินลีย์เหมือ