All Chapters of เล่ห์รักมายาลวง[SETเล่ห์รัก]: Chapter 21 - Chapter 30

อรรถพลลืมตาขึ้นอีกครั้ง มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูแอปพลิเคชันอินสตาแกรม นิ้วเรียวไถฟีดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกดเข้าไปในหน้าโปรไฟล์ของเอย แต่มันกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จนเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...โทรศัพท์ของเอยอยู่กับเขา!ในวันที่เขาสั่งรื้อสวนกุหลาบของเธอ เอยกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองต้องการเรียกร้องความสนใจ เธอจึงแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยการฝากโทรศัพท์ผ่านครามมาให้เขาเก็บไว้ สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำว่าเธอต้องการตัดขาดจากเขาโดยสิ้นเชิง แม้แต่ช่องทางติดต่อเพียงหนึ่งเดียวเธอก็ไม่คิดจะเหลือไว้ให้เขาเลย"ถึงแล้วครับนาย" เสียงครามเรียกสติ อรรถพลมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นวิลล่าที่ไฟปิดสนิททุกดวงเอยไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว...ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก แต่อรรถพลกลับก้าวลงจากรถเงียบๆ เขาจัดทรงเสื้อสูทให้เรียบร้อยตามความเคยชิน เขาพยายามรักษาวางมาดที่มั่นคงขณะย่ำเท้าเข้าไปในเขตวิลล่า สายตาคมกริบกวาดมองสวนกุหลาบที่เคยงดงาม บัดนี้มันล้มระเนระนาด เหี่ยวเฉาจนเป็นสีน้ำตาลแห้งกรัง บ่งบอกว่าเอยไม่ได้แตะต้องหรือดูแลมันอีกเลยหลังจากวันที่เขาออกคำสั่งรื้อถอนทำลายมันความรู้สึกบางอย่างจู่โจมหัวใจของเขาเ

หลังจบมื้อเที่ยง ปอร์เช่พาเอยมาเดินเล่นรับลมที่ชายหาด บรรยากาศรอบตัวดูพลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยวที่บ้างก็ลงเล่นน้ำ บ้างก็เดินทอดน่อง เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังคลอไปพร้อมกับสายลมเย็นที่ปะทะใบหน้า ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคนมันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ปอร์เช่เก็บกักไว้จนล้นอกและไม่อาจเก็บงำมันไว้ได้อีกต่อไป!กึก!เท้าหนาหยุดชะงักลงกะทันหัน ปอร์เช่ค่อยๆ หันมาสบตากับเอยด้วยแววตาที่ต่างไปจากทุกครั้ง เอยที่กำลังเดินเหม่อมองทิวทัศน์ต้องหยุดนิ่งแล้วเงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มของเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย"เอย... กูอยากเป็นแฟนมึง""...!?"ประโยคสั้นๆ แต่กลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังอย่างรุนแรง เอยยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นระรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สำหรับเธอแล้ว ปอร์เช่คือเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของเธอพอๆ กับนะโมที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะดูไม่ออกว่าเขาคิดอย่างไร... เธอมักจะรับรู้ได้ถึงสายตาคู่นั้นเสมอ และรู้ดีว่าวันหนึ่งวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่เพื่อนรักของเธอจะเปิดเผยความในใจออกมาตรงๆ แบบนี้"ปอร์... แต่ว่า เอยกลัว..." เอ

บทที่9การกลับมาหลายวันต่อมา...ความเงียบที่ดูมาคุเกิดขึ้นภายในห้องทำงานของอรรถพล มันกดดันยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมาเมื่อครามก้าวเข้ามาพร้อมกับรายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับเอยซึ่งหลังจากที่ส่งคนสะกดรอยตามเอยอย่างใกล้ชิดมาหลายวัน เขาก็ค้นพบความจริงว่าเอยไม่ได้อยู่คอนโดของนะโม"คุณเอยไม่ได้อยู่ที่คอนโดของคุณนะโมแล้วครับ" ครามรายงานเสียงเรียบ หากแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวั่นเกรงต่อคนตรงหน้า "คนของเราเฝ้าอยู่หน้าคอนโดคุณนะโมมาหลายวัน แต่ไม่มีวี่แววของคุณเอยเลยแม้แต่เงา ข้อมูลล่าสุดระบุว่าคุณเอยไม่ได้กลับเข้าไปที่คอนโดมาหลายวันแล้วครับ และมีรายชื่อบินระหว่างประเทศ ไปภูเก็ตครับ แต่เรายังหาเธอไม่เจอ" สิ้นคำรายงาน บรรยากาศรอบตัวก็พลันตึงเครียดลดฮวบลงอย่างเยือกเย็น ใบหน้าคมที่เคยเรียบเฉย บัดนี้ฉายแววเกรี้ยวกราดขึ้นมาอย่างน่ากลัวแววตาคมกริบฉายโรจน์ด้วยเพลิงโทสะจนคนมองต้องก้มหน้าหลบ"เอยหายไป? คนทั้งคนจะหายไปได้ยังไง!" สุ้มเสียงคำรามต่ำลอดไรฟันดังขึ้น ถามซ้ำราวกับไม่เชื่อหู"ผมไม่รู้ครับ... ตอนนี้ผมกำลังส่งคนตามหาอยู่ แต่เพราะการติดตามขาดช่วงไปก่อนหน้านี้ ทำให้เบาะแสเราหายไป ที่อยู่ที่แท้จริงของคุ

นะโมพยักหน้าเข้าใจ ความรักของปอร์เช่ที่มีต่อเอยนั้นบริสุทธิ์ใจจนเธอเองก็สัมผัสได้ และเธอมั่นใจว่าเพื่อนชายคนนี้จะดูแลเอยได้ดีกว่าผู้ชายคนไหนในโลกใบนี้แน่นอน"เรื่องนั้นฉันเชื่อใจมันนะ... แต่เป็นไงมาไงล่ะเนี่ย ไปตกลงคุยกันตอนไหน?"เอยจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่วันที่เธอหนีไปพักใจที่ภูเก็ต แล้วจู่ๆ ปอร์เช่ก็โผล่ไปหาที่นั่นโดยไม่บอกกล่าว เขาไปเพื่อขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทคนเดิมอีกต่อไป…"หึ! แอบบินไปหาแกคนเดียว! ที่แท้ก็ไม่อยากพาฉันไปเป็นก้างนี่เอง ร้ายนักนะไอ้เสือปอร์!" นะโมต่อว่าเพื่อนชายคนสนิท แต่แววตากลับเจือไปด้วยความยินดี "แต่เอาเถอะ ฉันไม่โกรธมันหรอก อย่างน้อยมันก็เป็นคนที่เข้ามาช่วยฮีลใจเพื่อนรักของฉันให้กลับมาสดใสได้ขนาดนี้"นะโมยิ้มกว้างเมื่อเห็นแววตาของเอยที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ต่างจากวันที่เพิ่งถูกทิ้งมาอย่างสิ้นเชิง"เออ... แล้วสรุปคือตอนนี้แกเปิดใจให้มันเต็มร้อยแล้วเหรอ?""อาจจะเกือบเต็มร้อยนะ แต่เอยอยากลองคุยแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก่อน แค่เรารู้ว่าเรามีกันและกันก็พอแล้ว ส่วนสถานะที่จริงจังกว่านี้... ให้เวลาเป็นตัวตัดสินเถอะ""ฉันรู

ปอร์เช่ไม่ตอบอะไร เขาค่อย ๆ เอื้อมมือหนามากุมมือเธอไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหากออกแรงมากเกินไป เขากระชับมือนั้นไว้ในอุ้งมือที่อบอุ่นก่อนจะก้มลงสบตากับเธอ ดวงตาคมที่เคยดูแข็งกร้าวในสายตาคนอื่น บัดนี้กลับฉายแววรักใคร่และอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิดภายใต้แสงจันทร์"ยังไงปอร์ก็ดีใจอยู่ดี... ขอบคุณที่ให้โอกาสปอร์ได้ยืนอยู่ข้าง ๆ เอยแบบนี้นะ"เอยมองลึกลงไปในดวงตาคู่เดิมที่ยังคงความมั่นใจและความมั่นคงไว้เสมอ ความรู้สึกขอบคุณก่อตัวขึ้นในหัวใจ เธอย่อมรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาพยายามเพื่อเธอมากแค่ไหน "เอยต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่รอเอย และขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ปอร์ทำให้เอยมาตลอดนะ"เอยส่งยิ้มที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ ให้เขา ปอร์เช่บีบมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงรับรู้ ก่อนที่ทั้งคู่จะยืนซึมซับบรรยากาศพิเศษนี้ด้วยกันอีกครู่ใหญ่ แล้วจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความหวานที่ยังคงอบอวลท่ามกลางลมเย็นของค่ำคืน ทางด้