บทที่7 :: ความคิดถึง 1/2

อัคคีหัวเราะเบา ๆ "อย่างน้อยตาอรรถก็จะเป็นฝั่งเป็นฝาก่อนน้อง ๆแล้ว ฝันได้อุ้มหลานแน่นอน ปล่อยเจ้าสองคนนี้ใช้ชีวิตไปก่อนเถอะ เพิ่งอายุยี่สิบแปดกันเอง" อัคคีเข้าใจลูกๆ ดีกว่าพาฝัน แน่นอนเพราะเขาเป็นผู้ชายเหตุใดจะไม่รู้เหตุผลหลัก ๆ ของเด็ก ๆ ที่ยังอยากโสดกัน

"โธ่ อายุยี่สิบแปดแล้วนะคะไม่เด็กแล้วนะลูก ๆ"

"ให้เฮียอรรถแต่งก่อนเถอะครับ อายุสามสิบกว่าแล้ว เร่งมีหลานให้มี้ก่อนจะแก่ เดี๋ยวไม่มีน้ำยาเอา" ตฤณพูดอย่างขบขัน

"ดูพูดเข้าสิ" พาฝันยิ้ม ก่อนจะหันไปมองอรรถพลลูกชายคนโตของเธอ

"แล้วแต่งงานจะมีลูกเลยเหรอตาอรรถ"

"ครับ ผมแพลนไว้แบบนั้น" อัคคีพยักหน้ารับ เมื่อแม่มองมาที่เขา

"ป๊าเองก็ตามใจลูก ๆ เพราะป๊าเชื่อว่าลูกๆ ของป๊าทุกคนมีความคิดเป็นของตัวเองกันหมดแล้ว ดังนั้นชีวิตของทุกคนป๊าหวังว่าทุกคนจะทำมันได้ดีไม่ทำให้ป๊ากับมี้ผิดหวัง" พาฝันยิ้มให้กับลูกก่อนจะเอ่ยเตือนใจทุกคน

"มี้ขอแค่อย่างเดียว... ลูกต้องหาผู้หญิงที่ลูกรักจริง ๆ นะ อย่าแต่งเพราะแค่ผลประโยชน์... และอย่าไปฟังคุณปู่มากนักล่ะ" พาฝันกระซิบประโยคหลังแผ่วเบา เธออยากให้ลูก ๆมีความสุขกับคนที่รักจริง ๆ ไม่ใช่แค่ 'คำว่าคู่ควร'

อรรถพลและพฤกษานิ่งไปชั่วครู่ สำหรับพวกเขาที่มองว่าความรักไม่ใช่เรื่องจำเป็น คำพูดของแม่จึงดูเป็นเรื่องที่ไกลตัวเขาจึงนิ่งไม่พูดอะไรออกไป

"คร้าบแม่สอนผมตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ" ตฤณกรออกหน้าแทนเฮีย ๆ เพราะตั้งแต่เด็กๆ แม่จะพร่ำสอนพวกเขาถึงเรื่องนี้ ยิ่งเรื่องให้เกียรติผู้หญิงแม่จะซีมากๆ แม่ไม่อยากให้พวกเราดูถูกผู้หญิง ยิ่งไม่อยากให้พวกเรารังแก หรือมองผู้หญิงเป็นแค่ดอกไม้ริมทาง ไร้ค่า

ซึ่งคนที่เงียบๆ ทั้งสองคนนั่นน่ะ ตอนนี้ดูเงียบไปซึ่งต่างจากปกติ ซึ่งมันก็ไม่แปลกหรอก

ผู้หญิงสมัยนี้บางคนชอบทำตัวให้ดูถูกจริง ๆ นั่นแหละ เฮียๆก็คงไม่ได้ทำตามคำสั่งสอนของแม่แน่นอน

"ดึกแล้ว แยกย้ายเถอะ ต่อไปก็มาเยี่ยมมี้เขาบ่อยๆ ก็แล้วกัน ป๊าขี้เกลียดจะฟังมี้บ่นคิดถึงพวกแกแล้ว"

"คร้าบ" ทั้งสามตอบพร้อมกัน พาฝันเริ่มทำหน้ามุ่ยใส่สามี ก่อนจะหันไปมองลูกๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานอีกครั้ง

"งันมี้กลับก่อน อย่าลืมโทรมาหามี้กันบ้างนะ"

"คร้าบ"

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ในที่สุดพ่อและแม่ก็กลับไปแล้ว หลังจากร่ำลาอรรถพลก็ขอตัวกลับทันที พฤกษา ตฤณกรต่างก็แยกย้ายตามกันไป...

หลังจากแยกย้ายกันกลับ อรรถพลขึ้นรถแล้วก็หลับตาลงนิ่ง ๆ เพื่อพักสายตา

"มีอะไรจะรายงานไหม?" เขาถามครามที่กำลังขับรถโดยไม่ได้ลืมตา

"ครับ?" ครามนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจว่าสิ่งที่นายรอฟังคือเรื่องอะไร "เรื่องคุณเอยครับ..."

"ว่ามาสิ" อรรถพลลืมตาขึ้น นัยน์ตาคมกริบลืมตามองครามผ่านกระจกหลัง

"คุณเอยขายบ้านและรถแล้วครับ... เธอขายในราคาที่ต่ำที่สุดตามที่นายสั่งให้กดราคาไว้"

อรรถพลแสยะยิ้มร้ายกาจ ใบหน้าคมที่หล่อเหลาดังเทพบุตรตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าของปีศาจที่พร้อมจะทำร้ายทุกอย่างให้พังพินาศ แววตาที่เคยนิ่งเรียบแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

ใจกล้าดีนี่...

อยากจะตัดขาดกันขนาดนั้นเลยสินะ!

"แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน?" ครึ่งเดือนแล้วที่เธอเงียบหายไป แม้เขาจะบอกว่าไม่สน แต่ในหัวกลับอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอไปซุกหัวนอนที่ไหนหลังจากขายทุกอย่างทิ้งไป

"ล่าสุดเมื่อครึ่งเดือนก่อนอยู่ที่คอนโดคุณนะโมครับ แต่หลังจากที่นายสั่งให้หยุดตาม ผมก็ถอนคนออกมา เหลือแค่เรื่องทรัพย์สิน ตอนนี้เธออาจจะยังอยู่ที่นั่น หรือย้ายไปที่อื่นแล้วก็ได้ครับ"

อรรถพลขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้เริ่มจู่โจมหัวใจ มันเป็นความรู้สึกโหวงเหวงเหมือนมีสิ่งของชิ้นสำคัญกำลังจะเลือนหายไปจากชีวิตจริง ๆ

เขาเกลียดความรู้สึกนี้ที่สุด!

ทั้งที่บอกตัวเองว่าไม่ต้องสนใจ แต่ในช่วงเวลาที่อยู่เงียบ ๆเพียงลำพัง เขากลับนึกถึงใบหน้าของเธอขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

"ไปวิลล่า!" เขาสั่งเสียงเข้ม

"ครับนาย" ครามรับคำสั่งอย่างงุนงง ทั้งที่นายสั่งให้จบเรื่องคุณเอยแล้วแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับถามถึงเธอไม่หยุด

ในความคิดของนาย คุณเอยก็คงเหมือนกับผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต 

...แต่สิ่งที่นายอาจจะไม่รู้ตัวเอง คือนายมักจะเอ่ยถามถึงคุณเอยอยู่เสมอ แถมตอนนี้ยังจะกลับวิลล่า ที่ตอนนี้กลายเป็นแค่บ้านร้างเปล่า ๆไปแล้ว

หรือว่า... นายจะตกหลุมรักคุณเอยเข้าให้แล้วจริง ๆ?

ครามคิดในใจพลางลอบมองกระจกหลัง เห็นนายของเขากำลังนั่งหน้านิ่งแต่อารมณ์ในดวงตาคู่นั้น... ที่ดูว้าวุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"แต่คุณเอยไม่ได้อยู่ที่วิลล่านะครับนาย" อรรถพลหลับตาลงนิ่งเมื่อได้ยินคำทักท้วงจากลูกน้องคนสนิท

"กูรู้... แต่กูจะไป" เขาตอบสั้นๆ ในใจกึกก้องด้วยเหตุผลที่พยายามยกขึ้นมาอ้างกับตัวเอง

เขาแค่ต้องการไปดูให้เห็นกับตาว่าเอยขนอะไรออกไปบ้างก็เท่านั้น เธอจะอวดดีทิ้งของทุกอย่างที่เขาเคยซื้อให้ไว้ที่นั่นด้วยเลยไหม!

"โอเคครับ" ครามรับคำพลางคิดในใจว่า อารมณ์ที่ขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งนี้คงทำให้นายของเขาว้าวุ่นใจอยู่ไม่น้อย สุดท้ายครามแอบถอนหายใจเงียบ ๆ พลันตั้งใจขับรถปล่อยให้ความเงียบปกคลุมรถทั้งคัน

อรรถพลนั่งนิ่ง วางมือกุมประสานกันบนตัก เขาหลับตาลงอีกครั้ง ในหัวมีเพียงใบหน้าอ่อนหวานของเอย... 

ใบหน้าหวานที่มักจะฉายรอยยิ้มสดใสรอต้อนรับเขาทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปในวิลล่าหลังนั้น

และเขาเองก็รู้ดีว่า ในวันนี้ รอยยิ้มของเอยที่เคยรอเขาอยู่ที่วิลล่า

มันไม่มีอีกแล้ว…

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*