บทที่7 :: ความคิดถึง 1/3

อรรถพลลืมตาขึ้นอีกครั้ง มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูแอปพลิเคชันอินสตาแกรม นิ้วเรียวไถฟีดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกดเข้าไปในหน้าโปรไฟล์ของเอย แต่มันกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จนเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...

โทรศัพท์ของเอยอยู่กับเขา!

ในวันที่เขาสั่งรื้อสวนกุหลาบของเธอ เอยกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองต้องการเรียกร้องความสนใจ เธอจึงแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยการฝากโทรศัพท์ผ่านครามมาให้เขาเก็บไว้ สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำว่าเธอต้องการตัดขาดจากเขาโดยสิ้นเชิง แม้แต่ช่องทางติดต่อเพียงหนึ่งเดียวเธอก็ไม่คิดจะเหลือไว้ให้เขาเลย

"ถึงแล้วครับนาย" เสียงครามเรียกสติ อรรถพลมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นวิลล่าที่ไฟปิดสนิททุกดวง

เอยไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว...

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก แต่อรรถพลกลับก้าวลงจากรถเงียบๆ เขาจัดทรงเสื้อสูทให้เรียบร้อยตามความเคยชิน เขาพยายามรักษาวางมาดที่มั่นคงขณะย่ำเท้าเข้าไปในเขตวิลล่า สายตาคมกริบกวาดมองสวนกุหลาบที่เคยงดงาม บัดนี้มันล้มระเนระนาด เหี่ยวเฉาจนเป็นสีน้ำตาลแห้งกรัง บ่งบอกว่าเอยไม่ได้แตะต้องหรือดูแลมันอีกเลยหลังจากวันที่เขาออกคำสั่งรื้อถอนทำลายมัน

ความรู้สึกบางอย่างจู่โจมหัวใจของเขาเงียบๆ...

เขารู้สึกเจ็บแปลบที่อกเมื่อคิดว่าเอยจะเสียใจมากแค่ไหนในตอนที่เห็นสวนกุหลาบของเธอถูกทำลาย...

เขาทำเกินไปหรือเปล่านะ?

ร่างสูงหยุดยืนมองเพียงครู่ ก่อนจะสลัดความคิดทิ้งไป มานึกเสียใจตอนนี้มันคงสายไปเสียแล้ว เขาตัดสินใจเดินหน้าต่อไปจนถึงหน้าประตูบ้าน

แกร๊ก!

ประตูถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา หัวใจแกร่งร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีเมื่อความจริงตอกย้ำว่า ที่นี่ไม่ใช่ 'รังรัก' ของเขาและเอยอีกต่อไป

เส้นทางของเรากลายเป็นเส้นขนานที่แยกจากกันไปตลอดกาล ซึ่งเป็นไปตามที่เขาต้องการ

อรรถพลก้มหน้ายืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน ในหัวเต็มไปด้วยคำถามและภาพความทรงจำที่ตีรวนกัน

เขาควรจะจบทุกอย่างลงตรงนี้...

ไม่ควรมีความรู้สึกอยากรู้ว่าตอนนี้เอยเป็นยังไงบ้าง

...แต่ในใจเขากลับสวนทาง มันร่ำร้องดังก้องโต้แย้ง 

เขาอยากจะรู้ว่าตอนเอยอยู่ที่ไหน ทำอะไร และอยู่กับใคร!

สุดท้าย… อรรถพลก็พ่ายแพ้ให้กับเสียงในหัว!

"คราม..."

"ครับนาย" ครามขยับเข้าไปใกล้เพื่อรอรับคำสั่ง

"ตามหาเอย... และต้องด่วนที่สุด! ฉันต้องการรู้ว่าตอนนี้เอยอยู่ที่ไหน!?"

"...?" ครามอึ้งกับคำสั่งนี้ไม่น้อย

"แต่นายกำลังจะหมั้นนะครับ" ครามตัดสินใจเตือนสติ เพราะเดือนหน้าอรรถพลจะเข้าพิธีหมั้นกับคุณจีรนาแล้ว หากนายยังไม่ยอมปล่อยมือจากคุณเอย เรื่องนี้ต้องวุ่นวายจนหาทางจบไม่ได้แน่

"แล้วยังไง? ตอนนี้กูยังไม่ได้หมั้น!"

ครามเงียบสนิทเมื่อเจอคำตอบที่สวนกลับมา ไม่รู้จะหาคำไหนมาฉุดรั้งสติของเจ้านายได้อีก

"นายครับ..."

"แค่ทำตามที่สั่งก็พอ ส่วนเรื่องของเอย... กูจะจัดการเอง"

"ครับ" เมื่อขัดไม่ได้ ครามจึงก้มหน้ารับคำสั่ง

"กลับ!" อรรถพลตัดสินใจไม่เข้าบ้าน เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนี้ เขาก็แทบจะทนแบกรับความจริงไม่ไหวแล้ว... 

ความจริงที่ว่าระหว่างเขาและเอย

มันจบลงแล้วจริงๆ

...แต่ถ้าเขาไม่ยอมให้มันจบ ก็ไม่ใช่เรื่องยากเช่นกัน! 

ทางด้านเอยตอนนี้เธอกำลังนอนกอดยายอย่างมีความสุข ตั้งแต่ที่ทิ้งความวุ่นวายจากกรุงเทพฯ มาหลบพักใจที่ภูเก็ต สภาพจิตใจของเธอก็ดีขึ้นตามลำดับ แม้บางวูบจะยังแอบนึกถึงใบหน้าของใครบางคนอยู่บ้าง แต่พอนึกทบทวนถึงความเย็นชา ใจร้ายของเขาแล้ว ยิ่งข่าวการหมั้นที่ได้รับรู้ มันยิ่งตอกย้ำให้เธอตัดใจจากอรรถพลได้ไม่ยากเลย

ซึ่งมันก็ดีแล้ว... ที่ทุกอย่างจบลงไวกว่าที่คิดแบบนี้ จบลงก่อนที่เธอจะถลำลึกรักเขาจนหาทางกลับไม่เจอ

"ยายจ๋า... เอยรักยายจัง" เอยพึมพำพลางซุกหน้าลงกับไหล่ของยาย อย่างน้อยชีวิตเธอก็ยังมีรักที่บริสุทธิ์และปลอดภัย

"หึ ปากหวานเชียวเราน่ะ อยากได้อะไรหรือเปล่า?" อารีย์ถามหลานสาวอย่างเอ็นดู

"เอยไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย ก็แค่อยากบอกรักยาย... อยากบอกทุกวันให้ยายเบื่อไปเลยค่ะ"

"ยายไม่เบื่อหรอก ต่อให้บอกจนยายเข้าโลง ยายก็ยังอยากฟัง"

"ยายอย่าพูดแบบนั้นสิคะ" เอยผงกหัวขึ้นมองค้อนยายเบา ๆ "ยายต้องอยู่ให้เอยบอกรักไปอีกนาน ๆ เลยนะ อยู่ดูเอยประสบความสำเร็จ อยู่ดูเอยมีความสุข... ยายสัญญาแล้วนะ"

"จ้ะ ๆ ยายสัญญา... แล้วนี่หายเหนื่อยหรือยังลูก? กลับมาอยู่บ้านเราตั้งหลายวันแล้ว ใจชื้นขึ้นมาบ้างไหม?" อารีย์ลูบหัวหลานสาวเบา ๆ อย่างคนอาบน้ำร้อนมาก่อน

"ชื่นใจขึ้นเยอะเลยค่ะยาย" เอยตอบตามความจริง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าหวานในความสลัว "เอยมีความสุขที่ได้อยู่กับยาย มีกับข้าวฝีมือยายกิน มีที่นอนอุ่น ๆ นอนกอดยายแบบนี้... เอยก็พอใจแล้วค่ะ"

"ดีจ้ะ อะไรที่มันหนักก็แค่วางไว้ ปล่อยวางมันไปซะ"

"ค่ะ เอยปล่อยวางทุกอย่างแล้ว...  งันเรานอนกันเถอะเนาะ เอยเริ่มตาจะปิดแล้ว" เอยกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นไปอีก ก่อนจะหอมแก้มยายฟอดใหญ่ด้วยความรัก

"ฝันดีนะยายจ๋า"

"ฝันดีจ้ะหลานรัก"

ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดที่ร้องระงมอยู่นอกหน้าต่าง คืนนี้เอยหลับไปพร้อมกับยายและเธอรู้สึกว่าความปวดร้าวที่เคยได้รับจากอรรถพล ตอนนี้มันเบาและโล่งลงมาก ๆแล้ว

เพราะฉะนั้น เธอเชื่อว่าไม่นานบาดแผลที่อรรถพลฝากไว้ มันจะหายดีอย่างแน่นอน

เธอเชื่ออย่างนั้น...

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*