All Chapters of เล่ห์รักมายาลวง[SETเล่ห์รัก]: Chapter 11 - Chapter 20

 "เฮ้อออ!"ในที่สุด ข้าวของทั้งหมดก็ถูกลำเลียงขึ้นรถจนครบ เอยเอนแผ่นหลังบางพิงกับรถเบนซ์หรูคู่ใจ พลางแหงนมองวิลล่าหลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีในวันนี้ล้วนได้มาจากอรรถพลทั้งสิ้นหากถามว่าคุ้มไหมกับการเป็น 'เด็ก' ของทายาทนักลงทุนผู้มั่งคั่งและเจ้าของช่องยักษ์ใหญ่มาตลอดระยาเวลาสามปี...คำำตอบคงต้องพูดตรงๆ ว่าคุ้มค่า แม้วันนี้จะต้องแลกมาด้วยหยาดน้ำตาก็ตามหึ! หากเธอไม่เผลอเอา 'หัวใจ' ลงไปเล่น วันนี้มันคงเป็นเพียงแค่เรื่องธรรมดาของการถูก 'เฉดหัวทิ้ง' เท่านั้น...แต่เพราะเธอแหกกฎสำคัญ ตอนนี้จึงต้องก้มหน้ายอมรับความเจ็บปวดนี้ไปจนกว่าหัวใจจะชินชา หรือไม่ก็ลบเลือนเขาออกไปจากความทรงจำได้เองในที่สุดเอยกวาดสายตามองไปรอบอาณาจักรที่เคยเป็นรังรักเป็นครั้งสุดท้าย พลันสายตาของเธอสะดุดเข้ากับซากสวนกุหลาบที่มุมกำแพง ที่บัดนี้มั

บทที่5ตัดขาดทุกความทรงจำ "น่ากินจัง" เอยมองชาบูหม่าล่าบนโต๊ะพลางกลืนน้ำลาย จากที่ไม่หิวตอนนี้เริ่มหิวขึ้นมาบ้างแล้ว"ร้านประจำแกเลยนะ กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ" นะโมแซว"เอยไม่ใช่เด็กสักหน่อย" ปอร์เช่พูดแทนใจเอย พร้อมกับเดินมานั่งลงบนพรมข้าง ๆ เธอ"พูดแทนกันเก่งนะ" นะโมจิกกัด"หึ พูดมาก กินเถอะ""จ้าาา""อย่าเพิ่งกัดกันเลย ยังต้องอยู่ด้วยกันทั้งคืนนะ" เอยปรามพลางคีบหมูลงหม้อ"แล้วแฟนแกจะมาไหมคืนนี้?" ปอร์เช่ถาม"ไม่อ่ะ พี่รามอยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเอยมากกว่า"เอยยิ้มขอบใจเพื่อน ปอร์เช่เริ่มรินเบียร์แจกจ่ายให้ทุกคนอย่างรวดเร็ว "ไม่รีบเลยเนาะ" นะโมแซวอีกรอบ"แน่นอนครับ.

 พาฝันมองลูกชายเงียบนิ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมากอบกุมมือแกร่งของลูกชายไว้ "บอกมี้ตรง ๆ นะ... เรื่องนี้คุณปู่บังคับเราหรือเปล่า? ถ้าลูกไม่เต็มใจ มี้จะให้ป๊าไปคุยกับคุณปู่ให้เอง""เปล่าครับมี้... คุณปู่ไม่ได้บังคับ ผมตัดสินใจเลือกจีนด้วยตัวเองครับ""จริงนะอรรถ? มี้ไม่อยากให้ลูกต้องฝืนใจ การแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักมันไม่มีความสุขหรอกนะลูก" อรรถพลระบายยิ้มบาง ๆ เขาซึ้งใจที่มารดาเป็นห่วง แต่เป้าหมายชีวิตของเขาเองก็ชัดเจนมาตลอด"จีนคือคนที่ผมคิดว่าคู่ควรที่สุดครับ เรามีความคิดและเป้าหมายไปในทิศทางเดียวกัน ตอนนี้ผมอายุสามสิบสามแล้ว มันถึงเวลาที่ผมควรจะสร้างครอบครัว มีเหลนให้คุณปู่ และมีหลานให้มี้กับป๊าได้อุ้มแล้วครับ"พาฝันนิ่งไปชั่วครู่ "แต่มี้กับป๊าก็ไม่ได้เร่งรัดลูกขนาดนั้นนะ""ผมรู้ครับ แต่คุณปู่ท่านก็แก่มากแล้ว ท่านอยากเห็นหลานคนโตอย่างผมเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที"พาฝันถอนหายใ

ตกดึกเอยนั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกหลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนเรียบร้อย เพียงแค่ไม่กี่วันที่กลับมาบ้านยาย เธอก็รู้สึกว่าจิตใจของเธอเริ่มได้รับการเยียวยาขึ้นมากเรื่องของอรรถพลเริ่มจางหายไปจากหัวใจของเธอทีละนิด..."ป่ะ... เข้านอนกันลูก วันนี้เอยเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ" ยายอารีย์เดินเข้ามาหาในชุดคอกระเช้าและกางเกงขายาว"ค่ะยาย"วันนี้เอยทั้งช่วยร้อยพวงกุญแจและช่วยขาย มันเป็นตัวช่วยที่ดีช่วยไม่ให้เธอจมดิ่งไปกับความเศร้า หากเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เธอเชื่อว่าวันหนึ่งเธอจะตัดขาดทุกความรู้สึกที่มีต่ออรรถพลได้จริง ๆและเมื่อวันนั้นมาถึง... เราสองคนจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า เดินบนเส้นทางคนละเส้น โดยไม่มีวันกลับมาบรรจบกันได้อีก!แต่ถ้าหากวันหนึ่งเราต้องพบเจอกัน... เธอก็จะมองหน้าเขาได้โดยไม่รู้สึกอะไร..."อุ่นจัง" เอยขยับตัวเข้าไปกอดยายที่นอนอยู่ข้าง ๆ"งั้นก็กอดจนถึงเช้าเลยนะ ยายก็อยากกอดเอยไว้แบบนี้ทั้งคืนเหมือนกัน""ยายคิดถึงเอยล่ะสิ" หลานสาวผงกหัวขึ้นมาถามด้วยแววตาหยอกเย้า"ก็หลานยายคนเดียวนี่นา จะไม่ให้คิดถึงได้ยังไงกัน""อิอิ เอยก็คิดถึงยายที่สุดในโลกเลยค่ะ... กอดดด" เอยล้มตัวลงนอนซุกอกยายอ

บทที่7ความคิดถึงทางด้านอรรถพลยังคงใช้ชีวิตตามปกติตามแบบฉบับของเขา หลังจากที่พาจีรนาไปพบบิดา มารดามาแล้ว วันนี้เขาก็มีนัดรวมตัวกับสมาชิกในครอบครัวตามคำสั่งของมารดา"ถึงแล้วครับนาย" ครามเอ่ยขึ้นเมื่อรถยุโรปคันหรูจอดสนิทลงที่หน้าโรงแรมหรูในเครือ 'สุริยาเดชสกุลกรุ๊ป'"อืม" อรรถพลกระชับสาบเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ร่างสูงโปร่งที่ยืนหยัดเต็มความสูงและใบหน้าคมคายเรียบนิ่งตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนที่เดินผ่าน รังสีคุกคามบางอย่างที่แผ่ออกมากลับยิ่งเสริมเสน่ห์ให้เขาน่าดึงดูดอย่างน่าทึ่งเขาเดินเข้าไปในโรงแรมด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ความสูงโปร่งไหล่กว้างหนาเปล่งประกายไปด้วยเสน่ห์อันเหลือล้น ความนิ่งงันคมเข้มดุดันทำให้ในทุกท่วงท่าที่เคร่งขรึมทำให้คนรอบข้างเหลียวมองจนแทบคอเคล็ด อรรถพลชินชากับสายตาชื่นชมเหล่านั้นแล้ว เขาจึงสืบเท้าตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องอาหารวีไอพีทันทีภายในห้องอาหาร ทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว 'ตฤณกร' น้องชายคนเล็กเห็นพี่ชายคนโตก่อนใครจึงยิ้มรับทันที "เฮียอรรถมาแล้วครับ"'พฤกษา' เงยหน้าจากจอมือถือพลางยกยิ้มเรียบ ๆ ให้พี่ชาย พฤกษาและตฤ