All Chapters of สัญญาปรารถนา: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 13 เครือญาติเหล่าพันธุ์                  “แน่ใจแล้วหรือว่าจะไม่เอาเรื่อง”                “ครับ” ภพตะวันไปพบเขาที่สำนักงานใหญ่ “ผมปรามไปแล้ว คิดว่าทางนั้นน่าจะสงบเสงี่ยมสักพัก”                แค่นึกถึงตอนที่คุณวารุณดึงตัวเขาหลบแล้วยกแขนขึ้นมากันน้ำกรดเอาไว้ ภพตะวันก็รู้สึกหายใจไม่ออก เอาแต่มองผ้าพันแผลที่แขนของเขา แววตาของภพตะวันจึงรู้สึกผิด ยืนก้มหน้านิ่งพลางพนมมือขอโทษ “ผมทำให้คุณเดือดร้อนอีกแล้ว ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ”                “ไม่เป็นไร พวกพยาบาลพันแผลให้ฉันซะเว่อร์เกินไป อีกอย่างฉันได้ข่าวว่ามีคนช่วยโกรธแทนฉันไปแล้ว”  &nb

ภัทรหลบมาตั้งต้นทำงานได้สักระยะ ก็เริ่มต้นปรับปรุงธุรกิจของตัวเอง หลังจากดีไซน์แรกที่ทดลองผลิตออกมาได้รับผลตอบรับดีเยี่ยม  ภัทรจึงลองสู้อีกสักตั้ง เขาจะใช้เวลาตระเวนไปตามสถานที่ที่มีคนพลุ่กพล่าน พิจารณาแนวแฟชั่นแล้วเริ่มรวบรวมทีมดีไซเนอร์หน้าใหม่ไฟแรงมาช่วยกันระดมความคิด นำเสนอเสื้อผ้าแนวสตรีทแฟชั่นโดยมีกลุ่มเป้าหมายที่กลุ่มคนช่วงอายุสิบถึงสามสิบปี ดีไซน์เก๋ เนื้อผ้าและการตัดเย็บดี คล่องตัว เหมาะกับสภาพอากาศร้อนเมืองไทย และมิกซ์แอนด์แมซต์กับชุดอื่นได้ง่าย คู่แข่งของเขาคือยักษ์ใหญ่จากจีนและเกาหลี แต่เมื่อพบว่าดีไซน์เสื้อผ้าของเขาเริ่มถูกก๊อปปี้ ภัทรก็รู้แล้วว่ามาถูกทาง                “เราคือ Original เราต้องเร่งขยายช่องทางการจำหน่ายและฐานลูกค้าให้เร็วเพื่ออุดช่องว่างนั้น”                “หาสตอรี่ครับ” ภพตะวันช่วยออกความเห็น “การมีสตอรี่ความเป็นมาของสินค้านั้นๆ ลูกค้าจะร

สามวันต่อมา...                ภพตะวันกำลังง่วนยุ่งอยู่กับงานจนถึงกับกินข้าวสามมื้อที่โต๊ะทำงาน เขาไม่ได้กลับไปที่ห้องพักเลย อาศัยงีบเป็นเวลาสั้นๆ ที่โซฟาแล้วก็ลุกขึ้นมาทำงานต่อ เขาดูเบลอๆ และสวมเชิ้ตซึ่งไม่ได้เปลี่ยนมาสองวันแล้ว ใบหน้ามีความเหนื่อยล้าฉาบอยู่ เมื่อเลขาแจ้งว่าถึงเวลาเข้าประชุมแล้ว ภพตะวันก็จัดการหวีเผ้าผมและแต่งตัวแบบรวกๆ คว้าเสื้อสูทตัวนอกมาสวมทับ วิถีชีวิตของเขาก็มีอยู่แค่นี้                “คุณภพตะวันครับ” แทนไทมาหาภพตะวันที่เดอะแอตลาส มาถึงก็ยื่นบัตรเชิญให้                “นี่คืออะไรหรือครับ”                “งานการกุศล จัดคืนนี้ที่โรงแรมแกรนด์”      

ภพตะวันเดินสำรวจทั่วงาน เฝ้ามองเจาะลึกและเก็บรายละเอียดวิธีการทำงานของคู่แข่ง รวมทั้งต้องการจะหลีกเลี่ยงเสียงนินทาจึงหลบมานั่งพิมพ์รายละเอียดลงมือถืออยู่ที่ระเบียงริมแม่น้ำเจ้าพระยา สายลมเย็นชื่นฉ่ำพัดมาลูบไล้ผิวกาย ภพตะวันเงยหน้าขึ้นจากมือถือ สูดอากาศและมองไปที่อีกฝั่งของแม่น้ำ ดวงตาเขาเป็นประกายวาววับท่ามกลางผืนฟ้าราตรีของมหานคร คืนนี้พระจันทร์สวยดีจริงๆ กลมโตสุกสกาวชวนมอง                “หลบมานั่งคนเดียวอยู่ที่นี่เอง”                วารุณก้าวเข้ามาเท้าแขนที่ระเบียงห่างจากเขาหลายก้าว พระจันทร์ทอแสงอ่อนโยนต้องเสี้ยวหน้าคมกร้าวดุดันอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะสะท้อนเข้าไปในดวงตาสีเข้มเยือกเย็นคู่นั้น                CEO ท่านนี้ช่างเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามราวกับสวรรค์ทรงสร้าง ร่างกายกำยำล่ำสัน ไหล่กว้างผึ่งผาย ดวงตาคมเฉียบส

โดยทั่วไปแล้วการบริหารโรงแรมแบ่งออกเป็นสองส่วน ก็คือฝ่ายห้องพัก กับฝ่ายอาหารและเครื่องดื่ม ซึ่งเป็นการให้บริการแบบดั้งเดิม แต่ภพตะวันเสนอให้ปรับเดอะแอตลาสเป็น ‘จุดนัดพบ’ กลางเมืองใหญ่ ปรับพื้นที่ให้มีห้องประชุมขนาดใหญ่รองรับการสัมมนา ปรับปรุงแกรนด์บอลลูมให้สวยสง่าพร้อมสำหรับงานเลี้ยง ทำให้ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ ที่ไม่ใช่แค่นักท่องเที่ยวจะแวะเวียนมา แต่ลูกค้าที่เดินทางมาติดต่อธุรกิจก็นึกถึงที่นี่เป็นอันดับต้นๆ เช่นกัน                “ไอเดียนามบัตร และกระดาษสำหรับเขียนจดหมายในห้องพักได้ผลมากเลย ลูกค้าชอบมาก” คุณนาเรียกเขามาคุยรายละเอียด “ภพเป็นคนคิดไอเดียนี้งั้นหรือ”                “มิได้ครับ เป็นคุณกวางแผนกฟร้อนท์ครับ คุณกวางแจ้งว่าลูกค้าที่เดินทางมาติดต่อธุรกิจมักจะโทรลงมาขอกระดาษกับที่อยู่และเบอร์โทรของโรงแรมสำหรับติดต่อ เขาเลยคิดว่าเราน่าจะเตรียมไว้ให้ลูกค้าล่วง