All Chapters of สัญญาปรารถนา: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีสี่ ภพตะวันนอนคุดคู้อยู่ที่พื้นซึ่งเต็มไปด้วยตำราว่าด้วยการเงินการธนาคาร กฎหมายแพ่ง หลักการต่อรองและจูงใจคน กฎหมายว่าด้วยการแลกเปลี่ยนเงิน รอบตัวเขามีกระดาษจดเกลื่อนกลาด เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกดปิดเสียงเตือนปลุกก่อนจะค่อยๆ หยัดตัวขึ้นนั่ง โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางกองตำรา ถึงแม้ว่าห้องพักสวัสดิการของพนักงานที่ภพตะวันย้ายมาอยู่จะมีตู้โต๊ะเตียงให้ แต่ดูแล้วก็แทบไม่เหมือนห้องของเด็กวัยสิบแปดเลย เพราะของใช้ส่วนตัวของเขามีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ตัวและรูปถ่ายครอบครัวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเท่านั้นเอง                สิบห้านาทีต่อมา ภพตะวันมองตัวเองในกระจก เขาสวมเชิ้ตขาว เก็บชายเสื้อใต้ในกางเกงสีเทาเข้ม รองเท้าหนังสีดำ เขาใช้ช่วงเวลาเช้าอ่านหนังสือและศึกษาเอกสารฟ้องหนี้ที่พ่อกับแม่ติดกับ เขาเลาะเนื้อหาทีละส่วน ค่อยๆ ติดตามกระแสเงินจำนวนมหาศาลที่ไหลเข้ากระเป๋าคุณลุง  ตึก Imperial Topaz นั่นจะเป็นแค่จุดเริ่มต้น เขาจะกลืนกินกิตติธารา ดีเวลลอปเม้นท์ กรุ๊ปให้พินาศสิ้น&

เมื่อภพตะวันต้องทำงานหนักมากเพื่อขยับตำแหน่ง เขาใช้วิธีฉีกออกไปจากวิธีเดิมๆ นั่นคือใช้สัญชาตญาณเป็นตัวผลักดัน และใช้ข้อมูลพิสูจน์ว่ามันถูกต้องหรือไม่ ดังนั้นหลังจากทำงานมาได้ครบหนึ่งเดือน หน้าที่ของภพตะวันก็คล้ายๆ พนักงานธุรการซึ่งทำทุกอย่าง และมีโอกาสได้รับมอบหมายให้ประสานงานการจัดซื้อของเข้าออฟฟิศ บททดสอบใหม่ก็เริ่มขึ้นเมื่อคนของบริษัทตัวแทนจำหน่ายคอมพิวเตอร์ยัดเยียดซองจดหมายซองหนึ่งให้ภพตะวัน                “สินน้ำใจ”                คนจากบริษัทนั้นยื่นซองให้แล้วก็หนีขึ้นรถไป ภพตะวันเปิดซองดูก็พบเงินจำนวนหนึ่งแสนบาทซึ่งเท่ากับเงินเดือนเขาห้าเดือน ในวงการถือว่าเป็นค่าคอมมิชชั่นอันแสนเย้ายวนและหากฉลาดพอก็สามารถทำเงินแบบนี้ได้ต่อไปเรื่อยๆ ขอเพียงปล่อยวางเรื่องของพ่อกับแม่แล้วใช้ชีวิตไปตามประสาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ภพตะวันจึงมองเงินจำนวนนี้อย่างชั่งใจ        &

“ติดรถฉันไปก็ได้ ฉันเองก็กำลังจะไปประชุมที่นั่น”                คนตัวใหญ่เสนอน้ำใจ ดูเหมือนไม่มีอะไร เขาแค่อยากคุยกับเด็กคนนี้ต่ออีกนิดจึงเอ่ยเช่นนั้นออกไป ภพตะวันจึงนิ่งคิดไปอึดใจก่อนจะให้คำตอบ                “ลองไปส่งเอกสารกับผมสักครั้งดูไหมครับ บางทีคุณอาจจะได้มุมมองใหม่ๆ”                นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ตอบรับคำชวนของใครโดยเฉพาะเด็ก วารุณเห็นว่าน่าสนุกดีจึงตกลงใจตามเขาไป ชั่วโมงเร่งด่วนคนขึ้นรถไฟฟ้าเยอะมาก แน่นขนัดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แบบว่าอีกนิดก็จะผสานร่างเข้าหากันได้อยู่แล้ว วารุณเพิ่งจะเคยมีประสบการณ์ขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรกแถมยังต้องอัดปลากระป๋อง เขาก็เผลอบ่นพึมพำเมื่อปริมาณคนมากขึ้นเรื่อยๆ                “ข้ามเขาหนึ

บทที่ 7 เลื่อนตำแหน่ง                  ในเวลานี้กระแสสังคมกำลังเป็นที่ฮือฮา เมื่อคุณแจ่มจันทร์ประกาศเปิดตัวคุณภัทรที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศสดๆ ร้อนๆ งานเลี้ยงเปิดตัวจัดขึ้นใหญ่โตที่โรงแรมหรู เชิญบุคคลสำคัญและผู้มีอันจะกินทั้งหลายมาร่วมงานกันคับคั่ง  คุณแจ่มจันทร์เบิกบานใจยิ่งนัก พอใจที่เริ่มส่งตัวเองกับลูกชายให้โดดเด่นขึ้นในแวดวงไฮโซได้สำเร็จ ดังนั้นจึงเดินประกบลูกชาย พาไปแนะนำกับคนใหญ่คนโตมากมาย และทุกคนต่างก็ชื่นชมว่าคุณภัทรหน้าตาดีและมีความสามารถมาก                ภัทรอยู่ในวัยยี่สิบกลางๆ ดูดีสมวัย ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด ริมฝีปากอวบอิ่มเร้าอารมณ์และรูปร่างเพรียวบางแบบนักกีฬา วันนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่ก็ยังฝืนยิ้มตามมารยาท จนกระทั่งผู้เป็นแม่ปล่อยให้เขาคุยตามลำพังกับลูกสาวรัฐมนตรี ภัทรก็แสดงออกโดยไม่ปิดบังว่าเบื่อ       

หลังจากทำงานเป็นเด็กส่งเอกสารได้ครบสองเดือน คำสั่งเลื่อนตำแหน่งก็ถูกส่งลงมาจากเบื้องบน เหตุผลหนึ่งก็คือทักษะความสามารถของเขามากเกินกว่าตำแหน่งเดิมนี้ไปหลายเท่าแล้ว และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือโรงแรมอยู่ในช่วงการปรับระบบการทำงาน พนักงานที่รู้งานและทำงานได้ทุกแผนกอย่างภพตะวันจึงถือว่าเป็นทรัพยากรบุคคลชั้นดี แต่คุณสมบัติทางสายอาชีพยังห่างไกลจากเครดิตเงินกู้หนึ่งพันห้าร้อยล้านมากนัก                ภพตะวันได้รับโอกาสทำงานเป็นหัวหน้าทีมฝ่ายขาย ถึงจะเป็นแค่ทีมย่อยหนึ่งในสามทีมก็เถอะ ท่ามกลางเสียงฮือฮาแกมประท้วงของเหล่าพนักงานที่อายุงานมากกว่านั้น ภพตะวันก็รู้ได้ทันทีว่านี่มิใช่รางวัลจากเบื้องบน แต่มันคือภูเขาอีกลูกที่เขาถูกทดสอบว่าจะก้าวข้ามไปได้หรือไม่ ภพตะวันเริ่มไม่มั่นใจแต่เก็บซ่อนเอาไว้ ไม่บอกใครเพราะไม่มีใครให้บอก                ภพตะวันเฝ้ามองดูลูกค้าซึ่งแต่งตัวหรูมีรสนิยม เขาจึงพิจารณาเครื่องแต่งกายของตัวขึ้น