Todos os capítulos de ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น!: Capítulo 11 - Capítulo 20

นางหัวเราะแสร้งมองข้ามสายตาของเขาที่จ้องไปยังหม่าหวง “ก็ได้ คุณชายใหญ่ ความจริงข้อมือของข้าดีขึ้นมากแล้ว นวดน้ำมันตามที่ท่านกำชับ พันผ้าเอาไว้หลังจากนั้นก็นับว่าดีกว่าเมื่อวานมาก”กล่าวจบก็ลอบส่งสายตาให้หม่าหวง เขาหลบไปเงียบๆ อย่างรู้งาน“จะอย่างไรก็ให้ข้าตรวจดูอีกสักรอบเถิด”“อ้อ เช่นนั้นเชิญด้านใน” นางผายมือจากนั้นพาเขาเดินไปตามเรือนระเบียงจะว่าไปก็น่าแปลก เขาใช้เครื่องหอมชนิดใดจึงกลิ่นไม่ฉุนจมูกเช่นผู้อื่น ตรงกันข้ามกลิ่นบนเรือนกายของเขากลับหอมละมุน หอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นเปลือกสน?...ซูหนิงหย่าเกือบจะถามออกไปแล้วแต่ก็นึกขึ้นได้ถึงความไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงถามเรื่องอื่น “จะเป็นอะไรหรือไม่หากเปลี่ยนไปนั่งที่สวน ข้าเพิ่งกินมื้อเช้า อยากไปนั่งจิบชาในสวนมากกว่า”“ตามแต่คุณหนูจะสะดวกเถิด” เขาเลิกคิ้วมองนางใช้นิ้วขยี้จมูกจนแดงเรื่อ “รู้สึกไม่สบายหรือ”ยังไม่ทันได้คำตอบพ่อบ้านก็วิ่งเข้ามา “คุณหนูมีแขกหรือขอรับ” พ่อบ้านวิ่งออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง“เตรียมชาไปที่ศาลาในสวนดอกเหมยเถิด คุณชายใหญ่เพียงแวะมาดูข้อมือของข้าเท่านั้น”“ข้าน้อยจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้”ซูหนิงหย่ามองตามแผ่นหลังของพ่อบ้านจากน

“เงินที่ข้าให้คนค้นออกมาได้มีจำนวนทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยกับอีกห้าตำลึง มากกว่าเงินเดือนที่ท่านได้รับยี่สิบปี เรื่องนี้ท่านจะอธิบายอย่างไร ...ยังไม่รวมผ้าแพรพรรณและข้าวของมีค่าที่สมควรถูกส่งไปยังเรือนของอี๋เหนียง เรือนของเสี่ยวซาน และส่วนที่ควรจะเป็นของเสี่ยวเสวี่ย อย่างผ้าพับนี้...ข้าจำได้ว่าท่านพ่อเลือกด้วยตัวเองแล้วส่งไปที่เรือนชิวสุ่ย วันก่อนข้าไปที่เรือนอี๋เหนียง เห็นนางนั่งซ่อมชุดที่เริ่มสีซีดไม่น่าดูของเสี่ยวเสวี่ย ทั้งที่ผ้าพับนี้ควรถูกตัดเป็นชุดแล้วสวมอยู่บนตัวนาง...”พ่อบ้านก้มหน้าคล้ายกำลังหาคำแก้ตัว แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่คิดว่าคุณหนูใหญ่จะคำนวณได้คล่องแคล่วแม่นยำถึงเพียงนี้ตระกูลซูมั่งคั่งร่ำรวยซูป๋อเองก็ใจดีไม่ตระหนี่กับบ่าวไพร่ นอกจากเลี้ยงบ่าวไพร่มากมาย อีกฝ่ายยังให้เงินใช้ในแต่ละเดือนอีกด้วย และเงินเดือนในแต่ละเดือนของบ่าวไพร่ เขาก็ยักยอกเอามาจากเงินค่าจ้างเหล่านั้น เนื่องจากทระนงตนว่ารู้หนังสือและคนในจวนล้วนไม่มีใครอ่านออกเขียนได้นอกจากซูป๋อแล้วบัญชีเหล่านี้ก็มีเขาที่ดูแลจัดการ เขาปลอมแปลงอย่างไรก็ได้เพราะนายของจวนมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับร้านแลกเงิน อีกทั้งอี๋เหนียงเองก็

“หลงจู๊ ข้าอยากได้แพรพรรณสีสดใสลายปักไม่มากไม่น้อย เหมาะสำหรับเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดแปดขวบ ไม่ทราบท่านพอมีหรือไม่”“เอ่อ...มะ...มีขอรับ คุณหนูท่านนี้เชิญทางนี้”หลงจู๊อ้าปากค้างมองเด็กสาวหนึ่งเดียวในร้านที่ยังไม่ปักปิ่น ทว่าท่วงท่าของนางกลับจริงจังราวกับสตรีออกเรือนแล้ว น้ำเสียงมั่นคงหนักแน่น ดวงตาเด็ดเดี่ยวขณะออกคำสั่งพร้อมกับถ้อยคำที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ขัดเขิน“คุณหนูซู? คุณหนูใหญ่ตระกูลซูใช่หรือไม่”ด้านหลังมีเสียงทักทาย ซูหนิงหย่าหันกลับไปมอง สตรีที่ทักทายนางก็คือหนึ่งในสตรีที่ยืนอยู่กับฟางเล่อเซี่ย“ไม่ทราบว่าท่านคือ...”“ข้าแซ่จินนามว่าเหยียนอี๋ เราเคยพบกันในงานแต่งงานของคุณชายสวี บิดาของเจ้าพาเจ้าไปด้วย”“อ้อ” ที่จริงคือนางจำไม่ได้...“ได้ยินมาว่าท่านเกิดอุบัติเหตุจนข้อมือได้รับบาดเจ็บ คุณชายใหญ่แม้มีคนไข้มากมายแต่ก็ต้องไปดูอาการถึงจวน ตอนนี้อาการของท่านคงดีขึ้นแล้วกระมัง”สตรีอีกนางกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เห็นชัดว่าไม่ชอบนางเอามากๆประโยคที่คล้ายแฝงความนัยในเชิงตำหนินี้ ทำให้หางคิ้วของซูหนิงหย่ากระตุกคราหนึ่ง มองฟางเล่อเซี่ยที่ยังไม่กล่าวอะไรตั้งแต่ต้น ทว่าดวงตากลับจ้องเขม็ง

และนับจากวันนั้นบิดาของนางก็ให้นางอยู่แต่ในจวน ทุกอย่างมีสาวใช้ยืนประกบซ้ายขวาคอยหยิบจับ นางแทบไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินไปเดินมาในจวนอาจารย์สวีกลับมาสอนดังเดิมหลังจากข้อมือของนางหายดี กระทั่งหลังอาจารย์สวีกลับไปซูหนิงหย่าจึงได้พบกับอี๋เหนียง“อี๋เหนียง?” ทางเดินนี้ตรงไปยังเรือนตงกวงของนาง หากจะมีเหตุผลใดที่ทำให้นางได้พบกับหวังหลินผู้นี้ ที่เป็นไปได้มากที่สุดคืออีกฝ่ายมารอพบนาง“คุณหนูใหญ่” หวังหลินมาเพียงลำพังไม่มีคนติดตามข้างกายเช่นทุกครั้ง“ท่านมารอพบข้า?”“มีเวลาสักครู่หรือไม่เจ้าคะ”ซูหนิงหย่าผายมือไปที่โต๊ะหินข้างทางเดิน นั่นเป็นจุดที่นางเองก็ชอบมานั่งชมสวน “เชิญทางนี้เถิด”ทั้งสองนั่งลงครู่เดียวเสี่ยวอวี๋ก็ยกชากับของว่างเข้ามา หลังจากพ่อบ้านถูกส่งออกจากจวน ทั้งชา ของว่าง รวมไปถึงข้าวของต่างๆ ล้วนถูกส่งไปอย่างทั่วถึง“ข้าอยากขอบคุณท่าน”“อ้อ” หญิงสาวรินชาก่อนส่งไปให้หวังหลิน “ข้าทำในสิ่งที่สมควรทำ ไม่มีสิ่งใดต้องขอบคุณ แต่อี๋เหนียงมีเรื่องหนึ่งท่านสมควรตระหนัก ท่านอยากอยู่อย่างสงบและไม่อยากเผชิญเรื่องวุ่นวายข้าเข้าใจ ข้าไม่โทษท่านที่คิดเช่นนั้นและหวังว่าท่านจะคิดเช่นนั้นต่อไป แต่ท่

“ข้า...” นางมองไปยังกวานหยกละลานตาเพราะเลือกไม่ถูก “อยากได้กวานหยกสำหรับเสี่ยวซาน กวานหยกที่เหมาะกับชุดสำนักเฉิงฉือ ขอให้เรียบง่ายไม่ดูโอ้อวดแต่ก็ไม่ดูด้อยค่าเกินไป”“เช่นนั้น...” เขาชี้ไปยังกวานหยกชิ้นหนึ่งพร้อมก้าวเข้ามาก้าวหนึ่งซูหนิงหย่าขยับถอยรักษาระยะห่าง มือยกขึ้นขยี้จมูกกลั้นไม่ให้ตัวเองจาม ตอนที่ถอยไม่ได้ตั้งใจขยับเข้าไปหาเสวียนหลางจริงๆ ...สาบานสายตาของนางมองตามจนเห็นกวานหยกสีเทาหม่น “คุณชายรองน่าจะเหมาะกับกวานหยกสีเทาหม่นนั่น มากกว่ากวานหยกมันแพะ หรือหยกสีเขียวที่ไม่เข้ากับชุด”นางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นข้าเอากวานหยกนี้ด้วย ขอบคุณท่านมาก” ชุดของสำนักศึกษาน่าจะเข้ากับกวานหยกนี้ หากซูจินซานสวมชุดและครอบกวานหยกนี้น่าจะดูดีมาก...“จริงสิคุณหนูซู เจ้าได้รับเทียบเชิญแล้วหรือยัง”“เทียบเชิญ?” นางเลิกคิ้วมองลู่เฟยหลิง“เทียบเชิญจากตระกูลเฟิงอย่างไรเล่า เดือนหน้าคุณชายเฟิงจะเข้าพิธีกว้านหลี่[1] ตระกูลเฟิงส่งเทียบเชิญไปยังคหบดีตระกูลใหญ่ให้ไปร่วมแสดงความยินดี แม้แต่งานเลี้ยงเองก็คงยิ่งใหญ่หรูหราน่าสนุก ได้ยินมาว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาเป็นพิเศษให้ส่งเทียบเชิญไปยังตระกูลซู นางอย