All Chapters of ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น!: Chapter 41 - Chapter 50

เสวียนหลางหัวเราะ รู้ว่านางไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้แต่ก็เออออ “ที่จริงคือข้าให้โอกาสตระกูลฟางเป็นฝ่ายถอนหมั้นต่างหาก หาไม่จะให้ข้าทำอย่างไร หากไม่ทำเช่นนี้ นายท่านซูจะยังยอมให้เจ้ามาเยี่ยมข้าบ่อยๆ หรือ”แม้เขาเห็นใจเพราะจนถึงตอนนี้ข่าวลือเรื่องเกี่ยวกับคุณหนูฟาง ก็ทำให้ฐานะของนางในตระกูลฟางไม่สู้จะดีนัก ทว่าการที่เขาไม่ทำอะไรเลยในสถานการณ์นี้ก็จะมีแต่ยิ่งแย่ซูหนิงหย่าพยักหน้า ...บุตรสาวในยุคโบราณไม่มีความสำคัญในใจบิดามารดามากนัก พวกเขาล้วนมองว่าพวกนางเป็นเครื่องมือในการเชื่อมไมตรีทางการค้า ยิ่งเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุอยากยกให้ผู้ใดก็ยกให้ ขอเพียงมีผลประโยชน์ที่ตกลงกันได้ฟางเล่อเซี่ยแม้เป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอก ทว่าตระกูลของนางก็หมายมั่นอยากให้นางแต่งเข้าตระกูลเสวียน ร้านสมุนไพรกับโรงหมอจะอย่างไรก็มีแต่ได้ไม่มีเสีย ไม่สนใจสักนิดว่าบุตรสาวจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่นางโชคดีที่บิดารักและตามใจ ซูป๋อไม่เคยบีบบังคับให้นางทำอะไรที่ไม่เต็มใจ ทั้งยังมองความสุขของนางมาก่อนการค้าและผลประโยชน์เสมอ...“อีกอย่าง” เขามองนาง “ข้าไม่อยากให้ผู้อื่นพูดถึงเจ้าในทางเสียหาย แม้รู้ว่าข้าเองก็มีส่วนผิดเพราะ

การดึงนางเข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ เกรงว่าแท้ที่จริงอาจารย์สวีอยากให้นางได้รับการยอมรับจากอาจารย์ทั้งหลายในสำนักเฉิงฉืองานเลี้ยงสำนักเฉิงฉือจะว่าใหญ่โตหรูหราก็ไม่เชิง เพราะคนสำคัญมากมายล้วนมาร่วมงาน ทั้งขุนนางสำคัญในราชสำนัก ทั้งปราชญ์ที่มีชื่อเสียง รวมไปถึงหนึ่งในองค์ชายที่เคยเติบโตนอกวังหลวงในงานเลี้ยงอาจารย์สวีให้นางกับบิดาอยู่ข้างๆ ไม่ว่าผู้ใดถามถึงเขาก็แนะนำซูหนิงหย่าให้รู้จักด้วยรอยยิ้มกว้าง เห็นชัดว่าภูมิใจในตัวศิษย์ที่เป็นสตรีผู้นี้มากซูป๋อหันมายิ้มให้บุตรสาว “ท่านอาจารย์สวีเอ็นดูเจ้ามาก”“ลูกทราบเจ้าค่ะ ลูกจะพยายามไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง”“พี่ใหญ่ข้าไปทักทายสหายก่อน”“ไปสิ” นางพยักหน้าให้ซูจินซานที่มองไปยังกลุ่มสหาย เขาเดินไปรวมกลุ่มกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน ทั้งหมดหันมามองนางและประสานมือค้อมกายคารวะ นางยอบกายตอบด้วยรอยยิ้ม จากนั้นหันไปบอกเสี่ยวอวี๋ “ไปสุขาดีหรือไม่ ข้าอยากปลีกตัวออกไปตั้งสติ ...ท่านพ่อข้าออกไปสูดอากาศสักครู่”“อ้อ ได้ๆ พ่อรับหน้าอาจารย์ทั้งหลายเอง”นั่งนานๆ ทั้งยังดื่มกินไปมากโขนางอยากไปเดินเล่นและเข้าสุขาสักหน่อย ดังนั้นจึงปลีกตัวออกมาเงียบๆสำนักเฉิงฉ

นางเลิกคิ้วมองเขา “อย่าบอกนะว่าจะไปช่วยเขา?!” นางออกแรงขนาดนั้น เฟิงป๋อหย่าไม่มีทางเดินออกไปจากที่นี่เองได้แน่นอน“ช่วย? ข้าไม่ช่วยเขาแน่นอน แต่หยาหย่าหากเขาทำอะไรโง่งมแล้วเรื่องในวันนี้แพร่ออกไป นั่นจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเจ้า”นางหยุดครุ่นคิด... ท่ามกลางงานเลี้ยงนางกับเฟิงป๋อหย่าทะเลาะกันในสวน คนไม่หวังดีอาจกล่าวว่านางลอบนัดพบกับเขา ถึงตอนนั้นแม้อยากล้างมลทินก็คงไม่ทันแล้วสบตากับเสวียนหลางนางจึงสงบใจลงมาก “แต่ข้าโกรธจริงๆ นะ”“ข้าเข้าใจ เขากล่าววาจาน่ารังเกียจจริงๆ เจ้าวางใจให้ข้าจัดการเรื่องที่นี่ก็พอ กลับเข้าไปหาท่านลุงซูเถิด เสี่ยวอวี๋”“เจ้าคะ”“พาคุณหนูของเจ้ากลับเข้าไปในงานเลี้ยง”“เจ้าค่ะ”ตอนเสวียนหลางเดินกลับไปหาลู่เฟยหลิง เฟิงป๋อหย่ายังขดตัวอยู่บนพื้น ปากก่นด่าที่ถูกสตรีทำร้าย“เจ้าโชคดีแล้วที่นางออมแรง หากเป็นข้าข้าจะทำให้เจ้าไม่อาจมีบุตรได้เสียเลย” ลู่เฟยหลิงกล่าว “มีอย่างหรือกล้าจวบจ้วงไปถึงมารดาของนาง โง่งมแล้วยังปากไม่ดีอีก”“เจ้า...ลู่เฟยหลิง เจ้าหุบปากนะ!”“ข้าให้คนไปตามรถม้าตระกูลเฟิงมารอเจ้าที่ประตูข้าง คนของเจ้ากำลังมารับแล้ว เจ้ากลับจวนไปเถิด” เสวียนหลางกล่าวเสียงเ

“ขอบพระคุณท่านป้าขอรับ” เสิ่นซื่อแก้ซูจินซานกะพริบตาหันไปมองผู้เป็นพี่สาว ซูหนิงหย่ายิ้มพร้อมพยักหน้า “ขอบพระคุณท่านป้าขอรับ”ซูจินซานถอยออกไปแล้ว เสิ่นซื่อมองหลานสาวของตนด้วยรอยยิ้ม “เด็กคนนี้เป็นคนเฉลียวฉลาดว่าง่าย ข้าเห็นแล้วว่าเขานับถือและเชื่อฟังเจ้ามาก ดูแล้วหากเจ้าไม่พยักหน้าเขาย่อมไม่มีทางทำในสิ่งที่เจ้าไม่พอใจ หลังเจ้าปักปิ่นก็ควรคิดถึงการหมั้นหมาย แต่งงานแล้วบิดาของเจ้าก็ควรยกอี๋เหนียงผู้นั้นขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก นางคลอดบุตรชายให้ซูป๋อถึงสองคน อย่างไรก็สมควรตอบแทนนางบ้าง ดูแล้วนางเองก็นิสัยใช้ได้ ระหว่างที่อยู่ที่นี่ข้าจะคอยช่วยสอนว่านางต้องทำตัวอย่างไร ต้องดูแลสิ่งใดบ้าง หากนางยืนหยัดในฐานะฮูหยินตระกูลซูได้อย่างมั่นคง ถึงตอนนั้นฐานะของเสี่ยวซานจึงจะมั่นคง เมื่อก้าวเป็นผู้นำตระกูลซู เขาจะได้มีหน้ามีตาทัดเทียมผู้อื่น มีตระกูลเสิ่นและจวนเจ้ากรมคลังอยู่ ทั้งเจ้า เสี่ยวเสวี่ยและเสี่ยวซานไม่ต้องกลัวสิ่งใด”“ข้ารู้ว่าท่านป้ารักข้าที่สุด!”“ใครใช้ให้เจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของมารดาเจ้าเล่า” เสิ่นซื่อกล่าวไปก็ขอบตาแดงก่ำ ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นเงาของผู้เป็นน้องสาวที่จากไป ยิ่งได้สนทนาก็ยิ่งค

ห่างออกไปจากศาลาที่พี่น้องตระกูลซูกำลังสนทนากับเสวียนหลาง เสิ่นซื่อยืนยิ้มหมุนตัวเดินออกมา“ตามใจอย่างถึงที่สุด...”จริงๆ นางไม่เคยคาดคิดว่าจะมีคนที่สามารถรับมือหลานสาวของตนได้ แม้ไม่ได้พบกันนานแต่นางก็รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของซูหนิงหย่าเมื่อก่อนตอนพบนาง หลานสาวผู้นี้มักเก็บปากเก็บคำ เก็บอาการ มาตอนนี้ทั้งร่าเริงซุกซน ทั้งมีความคิดและวิธีจัดการเรื่องต่างๆ ที่ไม่เหมือนใครถึงอย่างนั้นเสวียนหลางกลับสามารถทำให้ซูหนิงหย่าจำนนได้ด้วยเหตุและผล... ไม่ใช้วิธีบีบบังคับแต่ใช้วิธีโอนอ่อนทำให้นางยอมรับจากใจ “ดูเหมือนข้าไม่มีสิ่งใดต้องกังวลแล้ว”เสิ่นซื่อเป็นฮูหยินตราตั้งจากเมืองหลวง มาถึงเมืองเสิ่นโจวท่านเจ้าเมืองต้องต้อนรับอยู่แล้ว ที่สำคัญแม่นมซิ่วยังเคยเป็นคนสนิทของนาง การที่จวนเจ้าเมืองสั่วโจวจัดงานเลี้ยงต้อนรับเสิ่นซื่อ นั่นย่อมเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วเทียบเชิญถูกส่งออกไปเสิ่นซื่อเองก็ไม่ปฏิเสธ แม้นางอยู่ไกลถึงเมืองหลวง แต่คนของนางอยู่ที่นี่ก็ต้องประกาศให้ผู้คนรู้ว่านางสนับสนุนอยู่ ให้เกียรตินี้กับจวนเจ้าเมือง เพราะนางยังหวังว่าจวนเจ้าเมืองจะเป็นหูเป็นตาให้นาง ดูแลหลานสาวของนางในยามที่นา