Todos os capítulos de ข้าจะเกี้ยวคุณชายเสวียนผู้นั้น!: Capítulo 21 - Capítulo 30

กล่าวถึงพิธีสวมหมวกแท้ที่จริงมิได้หมายถึงการสวมหมวกจริงๆ ทว่าเป็นการหวีผมเกล้ามวยสวมกวานครอบผม เพียงแต่หากบุรุษที่ต้องสืบทอดบรรดาศักดิ์เช่นขุนนางจะมีหมวกประดับยศ พิธีนี้จึงเรียกว่าพิธีสวมหมวกถึงอย่างนั้นเมื่อเป็นชาวบ้านทั่วไป กวานครอบจึงใช้แทนหมวก และฐานะของเจ้าของพิธีก็จะถูกแสดงออกผ่านตัวกวานครอบอันล้ำค่า เช่นกันกับคหบดีตระกูลเฟิงที่เลือกใช้กวานครอบหยกเขียวมรกตที่ราคาสูงลิ่วซูหนิงหย่ามองผ่านม่านกั้นบางเบาด้วยความสนอกสนใจ ถึงอย่างนั้นเมื่อละสายตากลับมาก็บังเอิญสบตากับฟางเล่อเซี่ย อีกฝ่ายกัดปากมองนางด้วยสายตาเคร่งเครียด จากนั้นหลบตาทันทีที่เห็นนางจับได้ ถึงตอนนี้จึงเพิ่งเห็นว่าตระกูลฟางนั่งห่างออกไปจากฮูหยินผู้เฒ่าพอสมควร...ละสายตามองไปยังฝั่งตรงข้าม...เสวียนฮูหยินและสตรีตระกูลเสวียนยังได้รับความสำคัญกว่าคนตระกูลฟางด้วยซ้ำพิธีสำคัญย่อมดูศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนล้วนกล่าวชมเชยตระกูลเฟิงที่จัดงานใหญ่ได้อย่างไร้ที่ติ แม้แต่ซูหนิงหย่าเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านี่เป็นธรรมเนียมยึดถือที่จริงจังยิ่งของต้าเหลียงหลังงานพิธีช่วงบ่ายจะเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ ทว่าระหว่างนั้นก็จะเป็นช่วงพักผ่อนอิริยาบถ ตระกูล

“เจ้า...เจ้า ข้าจะป่าวประกาศให้ทั่วว่าเจ้าไร้การอบรม ทำตัวไร้ยางอายราวกับสตรีชั้นต่ำ! ถึงกับคิดจะเกี้ยวบุรุษ สตรีเช่นเจ้า...เช่นเจ้า...” ฟางเล่อเซี่ยโกรธกรุ่นจนมือไม้สั่นชี้มือขึ้นมายังนาง“เอาสิ!” ซูหนิงหย่ายกสองแขนขึ้นกอดอกใบหน้าเรียบเฉย “ข้าเองก็จะป่าวประกาศออกไปเช่นกันว่าเจ้าลักลอบนัดพบคุณชายเฟิง ทั้งสถานที่นัดพบ...บทสนทนา ข้าจดจำได้แม่นทุกประโยค จากนั้นมาดูกันว่าผู้ใดจะกลายเป็นสตรีแพศยาไร้ยางอายในสายตาผู้คนในเมืองสั่วโจว”เฟิงเล่อเซี่ยใบหน้าซีดขาวพูดไม่ออกสักประโยคเฉินจินจูเห็นสหายเป็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคอง “อาเซี่ย...”“คุณหนูทั้งสอง...ข้าขอเตือน คิดหาเรื่องข้าต้องเตรียมตัวมาให้ดีหน่อย ที่สำคัญต้องยอมรับผลที่ตามมาด้วย ข้าซูหนิงหย่าหาใช่สตรีที่ยินยอมให้ผู้ใดรังแกได้โดยง่าย”เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา...ในที่สุดอี๋เหนียงกับซูเสวี่ยก็กลับมาแล้ว “พี่ใหญ่?”“มากันแล้วหรือ กลับโถงงานเลี้ยงเถิด” นางกล่าวทั้งยังปรายตามองฟางเล่อเซี่ยและเฉินจินจู พวกนางทั้งสองยืนหน้าซีดไม่กล่าวอะไร ...ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเช่นนั้น“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ พวกนาง...” ซูเสวี่ยสังเกตเห็นเช่นกันว่าพี่สาวอา

“อันที่จริงข้ารู้สึกเวียนศีรษะ คงต้องไปตรวจกับท่านหมอเสวียน” นางหันไปมองซูจินซาน “เจ้าพาเสี่ยวเสวี่ยไปแจกหมั่นโถว พี่ใหญ่จะตามไปในไม่ช้า”“ขอรับ”“เจ้ารู้สึกไม่สบายหรือเพียงอยากหลบเลี่ยงข้าไปหาคุณชายใหญ่ตระกูลเสวียน ได้ยินมาว่าเจ้ากับเขามีท่าทีสนิทสนมกันยิ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขามีคู่หมายแล้ว”ซูหนิงหย่าหรี่ตาลงเงยหน้าขึ้นมองเฟิงป๋อหย่า “แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าคู่หมายของเขาคือคุณหนูฟาง ฟางเล่อเซี่ย”เห็นเขาชะงักนางแค่นยิ้ม “คุณชายเฟิง ข้าว่าแทนที่ท่านจะเอาเวลามาสนใจเรื่องของข้า ข้าว่าท่านหาทางจัดการเรื่องของตัวเองให้ชัดเจนไม่ดีกว่าหรือ ทำอะไรไม่หนักแน่นมั่นคง ครึ่งๆ กลางๆ เช่นนี้ยังนับเป็นบุรุษได้อีกหรือ”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร...”“นางไม่ได้บอกท่านหรือว่าข้าเห็น”“เห็นอะไร”“เห็นว่าท่านลักลอบนัดพบกับนางน่ะสิ! และเพราะเป็นเช่นนี้ท่านก็เลิกสนใจข้า เอาเวลาไปจัดการเรื่องของตัวเองเถิด”นางกำลังจะเดินหนี นึกไม่ถึงว่าเขายังตอแยไม่เลิก “เจ้าพูดเช่นนี้คงไม่ใช่เพราะสนใจในตัวเสวียนหลาง? เขาไม่เหมาะสมกับเจ้าสักนิด เขาต้องรับช่วงเป็นท่านหมอแห่งตระกูลเสวียน ไม่มีทางรับช่วงร้านแลกเงินของ...”ฮัดเช้ย!

“ท่าน...รู้?” นางเลิกคิ้วถามเขา“ชัดเจนถึงเพียงนี้เหตุใดคิดว่าข้ามองไม่ออก?”“อ้อ...หรือว่าที่ท่านโกรธเป็นเพราะข้าใส่ร้ายคู่หมายของท่าน?” นางเอียงหน้าถามเมื่อเขาหรุบตาลงตรวจชีพจรเสวียนหลางขมวดคิ้ว ดวงตาคมจ้องมองนางนิ่ง “ข้าไม่ได้โกรธ”“เห็นชัดว่าท่านกำลังโกรธ ก่อนหน้ายิ่งดูโกรธกว่าตอนนี้อีก”ชายหนุ่มขมวดคิ้ววางมือจากข้อมือของนาง “ไม่เป็นอะไรร่างกายเพียงต้องความเย็น พักสักวันคงไม่มีสิ่งใดต้องกังวล”เขากำลังจะลุกขึ้นซูหนิงหย่าพลันสงสัย นางคว้าข้อมือของเขา “นี่...” นางเงยหน้าสบตาเขานานมากที่ทั้งสองสบตากันแบบนั้น กระทั่งเป็นนางเองที่หลบตาเสียเองพร้อมปล่อยข้อมือเขา คิ้วเรียวขมวดมุ่นอยู่ๆ ก็ถาม“หากบอกว่าข้าจงใจเข้าไปใกล้พวกนาง เป็นฝ่ายเข้าไปหาเรื่องพวกนาง เป็นฝ่ายวางแผนกลั่นแกล้งคน ตัวข้าก็เป็นเช่นชาวบ้านเหล่านั้นกล่าวถึง ข้าเป็นคุณหนูร้ายกาจเอาแต่ใจ...”เห็นเขาพยักหน้าคล้ายเห็นด้วย นางเม้มปากรู้สึกขัดใจ เพียงแต่...“มุมที่ข้ายืนอยู่ ข้ามองเห็นเจ้ายกเท้าถีบคุณหนูเฉินจนกระเด็นจริงๆ แต่ข้าสงสัยว่าเพราะเหตุใดพวกนางรั้งรอจนเจ้าเดินมายังสะพาน จากนั้นค่อยเดินเข้าไปราวจงใจ”ซูหนิงหย่ากะพริบตามอ

คราแรกนางหวังหลบเลี่ยงอยู่แล้ว กระทั่งมองออกว่าอีกฝ่ายคิดใช้นางทำลายงานหมั้นหมาย หากอีกฝ่ายไม่พาตัวเองเข้ามาวุ่นวายกับนางก่อน แน่นอนนางย่อมแสร้งทำเป็นหลับหูหลับตาเดินผ่านบิดาของนางแม้โกรธแต่ก็รักนางที่สุด เมื่อนางพยักหน้าทุกอย่างจึงเลิกแล้วต่อกันโดยดี ถึงอย่างนั้นตอนจะส่งแขกออกจากจวน ฟางเล่อเซี่ยกลับเดินเข้ามาหานาง“คุณหนูซูหากเจ้า...ชอบพอคุณชายใหญ่เสวียน จะเป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าจะบอกให้เขา...ยกเลิกการหมั้นหมาย”แม้ยังคงมีท่าทีไม่ยินยอม ทว่าฟางเล่อเซี่ยเองก็ต้องยอมรับ ซูหนิงหย่าผู้นี้ทำให้นางจนมุมแล้วจริงๆ นางกระซิบเสียงเบาเพราะเกรงผู้อื่นจะได้ยิน“คุณหนูฟางหากยกเลิกการหมั้นหมายแล้ว ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณชายเฟิงจะกล้าขัดคนในตระกูลเฟิงด้วยการส่งแม่สื่อไปเจรจาสู่ขอท่าน”ฟางเล่อเซี่ยชะงัก “หรือว่าเจ้า...ชอบพอคุณชายเฟิง?”ซูหนิงหย่ากลอกตา “สถานการณ์ตอนนี้ท่านยังมองไม่ออก หรือมองออกแต่ไม่อยากยอมรับ”ฟางเล่อเซี่ยเม้มปาก ...แน่นอนนางย่อมรู้ว่าตระกูลเฟิงหมายตาร้านแลกเงินตระกูลซูความมั่งคั่งเบื้องหลังการแต่งงาน หากเฟิงป๋อหย่าสามารถเป็นเขยขวัญของนายท่านซูได้ ในเมืองสั่วโจวตอนนี้ผู้ที่เหม