All Chapters of มาเฟีย ติดเซ็กซ์ (แซ่บ): Chapter 61 - Chapter 70

ทว่าฟีนิกซ์กลับไม่ยอมปล่อยให้เธอหนีไปง่ายๆ ปลายนิ้วแกร่งเชยคางมนขึ้นช้าๆ บังคับให้เธอต้องสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของเขาในยามนี้ดูอ่อนโยนลงทว่ายังคงเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ต้องการเปิดเผย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นเธอยังคงนิ่งอึ้งราวกับถูกสาป“หึ...จะเข้าไหมบ้านน่ะ?” “ขะ... เข้าค่ะ!”“หึ...”ฟีนิกซ์ยกยิ้มร้ายกาจอย่างผู้ชนะที่เห็นอาการเขินอายจนตัวม้วนของหญิงสาว ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่มือบางแล้วบีบกระชับแน่นเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ นิ้วโป้งหนาลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ อย่างหยอกเย้า ก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวเดินนำเข้าไปยังประตูไม้เก่าๆ ทันทีทิ้งให้ชาวบ้านยืนซุบซิบกันเซ็งแซ่ด้วยความอิจฉาปนสงสัย ว่าหนูกุ้งแก้วไปพายอดชายที่ดูสง่างามราวกับเทพบุตรขนาดนี้มาเยือนถึงถิ่นได้อย่างไร!กุ้งแก้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนเป็นก้าวเดินนำเขาเข้าไปยังตัวบ้านที่แสนคุ้นเคยแทน และทันทีที่เท้าแตะพื้นไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ เธอก็ส่งเสียงเรียกบุคคลที่เธอคิดถึงที่สุดในชีวิตทันที“แม่คะ! กุ้งแก้วกลับมาแล้วค่ะแม่!”สิ้นเสียงเรียก ร่างผอมบางของหญิงวัยกลางคนก็รีบวิ่งออกมาจากหลังบ้านด้วยรอยยิ้มกว้าง ทว่าร

“คุณฟีนิกซ์คะ... คือ... บ้านหนูหลังเล็กนิดเดียวเองนะคะ จะเอาของพวกนั้นไปวางไว้ตรงไหนไหว แถมถ้าโจรขึ้นบ้านหนูจะทำยังไงคะ”เธอหันมาถามเขาด้วยสีหน้าเหลอหลา ท่าทางน่ารักและน้ำเสียงอ้อมแอ้มนั้นทำให้คนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องลอบยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู“งั้นฉันจะให้คนเอาไปเก็บไว้ที่ตู้เซฟของธนาคาร” เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะหันไปหาแม่จันทร์เพื่อจัดการทุกอย่างให้เบ็ดเสร็จ “เดี๋ยวผมจะให้คนของผมประสานงานกับเจ้าหน้าที่ธนาคารมาหาคุณแม่ถึงที่บ้านนะครับ”“เอ่อ... จ๊ะ เอาตามที่ลูกเขยบอกเลยแล้วกัน” แม่จันทร์รับคำอย่างงงๆ เพราะตามความรวยมหาศาลของลูกเขยนี้ไม่ทัน“ครับ”ฟีนิกซ์รับคำสั้นๆ ก่อนจะหยิบเช็คเปล่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว เขายื่นมันให้แม่จันทร์ที่ยังนั่งนิ่งเหมือนถูกสาป“นี่สำหรับซ่อมบ้านครับแม่... หรือถ้าแม่จะทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่เป็นคฤหาสน์หินอ่อนผมก็ไม่ติด เขียนตัวเลขที่พอใจลงไปได้เลยตามใจชอบครับ”“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องซ่อมหรอกคุณลูกเขย” แม่จันทร์โบกมือพัลวันด้วยความเกรงใจ“งั้นผมจะให้สถาปนิกส่วนตัวมาดูและประเมินราคาเองครับ” เขาตอบแบบไม่รอคำคัดค้านใดๆ ท

“อ๊าาาา!...คะ... คุณกำลังทรมานหนูอยู่...”“ใครว่าทรมาน... ฉันกำลังทำให้เธอมีความสุขจนลืมไม่ลงต่างหาก”เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะแทรกปลายนิ้วเข้าไปในรูสวาทสาวที่แสนคับแคบ พร้อมกับดันเส้นผ้าให้จมลึกเข้าไปในช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ จนภายในกายสาวตอดรัดนิ้วแกร่งระรัวราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาฝังตัวตนเข้ามาให้ลึกกว่านี้"คุณฟีนิกซ์... หนู... หนูไม่ไหวแล้วค่ะ... อื้อออ!"เสียงหวานครางกระเส่าอย่างคนวิงวอน มือเล็กขยำไหล่หนาแน่นจนเเสื้อเชิ้ตหรูยับย่น ร่างกายบางสั่นเทิ้มเมื่อความเสียวซ่านจู่โจมจนเกินจะต้านทาน“เธอ... อยากได้มากกว่านี้ไหมกุ้งน้อย?” เขาแกล้งหยุดมือลงกะทันหัน ทิ้งให้ความกระสันตกค้างจนคนบนตักแทบคลั่ง“อึก...” เธอครางประท้วงในลำคอ ดวงตาปรือจ้องมองเขาอย่างตัดพ้อ“ถ้าไม่พูด... ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอต้องการอะไร... หรืออยากจะให้ฉัน 'หยุด' อยู่แค่นี้?”“อึก... อ๊า! คุณรู้... คุณมันคนเจ้าเล่ห์ที่สุด!”“หึ... นั่นแหละผัวเธอ”เขาสบถอย่างชอบใจในความดื้อรั้นที่แสนยั่วยวน ก่อนจะจงใจสอดกระแทกสองนิ้วแกร่งเข้าไปในร่องรักที่ชุ่มโชกจนสุดโคนนิ้ว ความคับแน่นตอดรัดสัมผัสแปลกปลอมรัวแรง เขาไม่รอช้า ขยับนิ้วกระดกง

“อ๊ายยยย!!!” กุ้งแก้วกรีดร้องเสียงหลง ร่างทั้งร่างกระตุกสั่นอย่างรุนแรงขณะที่ช่องทางรักขมิบตอดระรัว รีดเค้นน้ำหวานสีกุหลาบออกมาไหลชโลมแก่นกายยักษ์จนวาววับเป็นประกาย ภายในที่บีบรัดแน่นหนึบดุ้นเนื้อปานจะดูดกลืนทุกส่วนสัดทำให้ฟีนิกซ์ถึงกับตาพร่ามัว “อ้าส์... เสร็จไม่รอผัวอีกแล้วนะกุ้งน้อย!” ปลั่ก!! ปลั่ก!! ปลั่ก!! มาเฟียหนุ่มคำรามลั่นอย่างคาดโทษพลางกระแทกตัวตนลึกขึ้นกว่าเดิม มือหนาคว้าโคนขาเรียวทั้งสองข้างแล้วออกแรงแหกออกจนกว้างสุดตัว บังคับให้ร่างบางเสียหลักล้มคว่ำไปด้านหน้าจนต้องใช้มือค้ำยันพื้นรถไว้ และเขาไม่ปล่อยให้เธอพักหายใจ แต่กลับโถมกายตอกอัดท่อนเอ็นร้อนระอุเข้าออกรัวเร็วอย่างไม่ปรานี “อื้ออ!...อ๊ะๆ..หนูไม่ไหวแล้วนะคะ…” "ไม่ไหวก็ต้องไหว...ซี๊ดด!” ดวงตาคมกริบจดจ้องมองดูความชอกช้ำที่แสนยั่วยวนจากรูแดงแจ๋ตรงหน้า กลีบเกสรที่บวมเป่งสีกุหลาบกำลังถูกท่อนเอ็นยาวของเขาบดขยี้และกลืนกินเข้าออกซ้ำๆ “อ้าส์... ดูซิกุ้งน้อย ร่องเธอแม่งตอดรัดฉันจนจะหลุดเป็นชิ้นๆ อยู่แล้ว!” ฟีนิกซ์สบถเสียงพร่าอย่างถูกใจที่ผนังนุ่มด้านในตอดรัดท่อเอ็นใหญ่เขาจนแทบคลั่ง เขาเร่งจังหวะช่วงล่างให้ดุดันและถี่รัวย

“นี่ปากเหรอ!” พะแพงแผดเสียงลั่น หน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล พยายามจะสะบัดตัวเข้าใส่กลุ่มคนที่ยืนรุมล้อมด้วยความโมโหแทนเพื่อน“หยุดพะแพง... เราไปกันเถอะ อย่าเสียเวลากับคนพวกนี้เลย”กุ้งแก้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งผิดกับทุกครั้ง เธอไม่ได้หลบสายตาหรือแสดงอาการหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตที่เคยสั่นไหวบัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่าเกรงขามเธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่าสิ่งที่มิกกี้กำลังพล่ามออกมานั้นคือเรื่องโกหกทั้งเพ... เพราะฟีนิกซ์เคยยืนยันกับเธอด้วยตัวเองว่าเขาไม่เคยมีคู่หมั้นที่ไหน ผู้หญิงคนนั้นก็แค่คิดไปเองฝ่ายเดียว และที่สำคัญ มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เขาจะซุกซ่อนใครไว้ ในเมื่อเกือบทุกวินาทีในชีวิตของเขาและเธอนั้นแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และเขาก็ชัดเจนกับเธอมากพอ จนเกินกว่าจะมีความลับโง่ๆ แบบนั้นมาทำลายความสัมพันธ์ของเรา“แต่มันด่ากุ้งแก้วเป็นเมียน้อยนะ!”“ช่างเขาสิ... ในเมื่อกุ้งรู้ตัวดีว่ากุ้งเป็น ‘อะไร’ สำหรับเขา” กุ้งแก้วปรายตามองมิกกี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช“ถ้าคนตรงหน้ารู้ไม่จริงแล้วยังเอามาพูดป่าวประกาศด้วยความมั่นใจผิดๆ แบบนี้... เขาก็ไม่ได้ดูฉลาดหรอกนะพะแพง แต่มันดู ‘โง่