“หยุดนะ! อย่าทำอะไรลูกสาวผม!”ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยวิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก พะแพงจึงยอมหยุดชะงักมือแล้วเดินสะบัดบ็อบกลับไปหากุ้งแก้วทันที“โอ๊ย... แสบมือไปหมดเลยอะกุ้งแก้ว หน้าคนหรือหนังแรดก็ไม่รู้ หนาชะมัด!” พะแพงแกล้งสะบัดมือไปมาพลางเอ่ยจิกกัดเสียงดังจนมิกกี้ที่อยู่ในอ้อมกอดพ่อถึงกับหน้าสั่น“มิกกี้! เป็นอะไรลูก ใครทำอะไรหนู!” ผู้อำนวยการละล่ำละลักถามพลางกอดลูกสาวไว้แน่น“ฮือออ พ่อ... ช่วยหนูด้วย พวกมันรุมทำร้ายหนู!” มิกกี้ฟูมฟายหวังให้พ่อจัดการ ทว่าผู้อำนวยการที่พอจะมองเห็นสถานการณ์กลับหน้าซีดเผือดเมื่อหันไปสบตากับชายหนุ่มที่ยืนโอบเอวกุ้งแก้วอยู่“คะ... คุณฟีนิกซ์ครับ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนี้”“เรื่องอะไรน่ะเหรอ?” ฟีนิกซ์แค่นยิ้มเย็น แววตาน่ากลัวจนคนมองต้องหลบตา “ก็ลูกสาวคุณ ดันหาเรื่อง ‘ผู้หญิงของผม’ แถมยังทิ้งรอยไว้บนตัวเธอ... คุณคิดว่าผมควรจะนิ่งดูดายงั้นเหรอ?”ผู้อำนวยการหันไปมองมิกกี้สลับกับกุ้งแก้วด้วยความลนลาน เขารู้อิทธิพลของคนตรงหน้าดีว่าสามารถเป่าเขาให้กระเด็นออกจากตำแหน่งได้เพียงแค่ดีดนิ้ว“คุณพร้อมจะสละตำแหน่งผู้อำนวยการที่นี่แล้
اقرأ المزيد