ฟีนิกซ์แสยะยิ้มร้าย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่สั่นเทาแต่กลับมีความกล้าหาญอย่างน่าเหลือเชื่อ เขามองดู ‘เขี้ยวเล็บ’ เล็กๆ ที่เธอเริ่มงัดออกมาต่อกรกับเขาอย่างมีชั้นเชิง พลางไล่สายตาโลมเลียไปตามร่างนวลเนียนที่มีเพียงผ้าห่มผืนหนาคลุมกายไว้พ้นจากสายตาเขาอย่างหมิ่นเหม่กุ้งแก้วกำขอบผ้าห่มในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เธออ่านใจคนตรงหน้าไม่ถูกว่าเขากำลังนึกสนุกหรือโกรธจัดที่เธอถือวิสาสะแย่งมือถือไปตัดสายแบบนั้น ความเงียบที่โรยตัวลงมาทำให้เธอตัดสินใจทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ลง“คุณฟีนิกซ์เชื่อใจหนูนะคะ... หนูไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อนเพราะหนู อีกอย่างตอนนี้หนูก็อยู่กับคุณแล้ว... อย่าทำอะไรพี่อาคินเลยนะคะ พี่เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยจริงๆ ต่อไปเขาคงไม่กล้ามายุ่งกับหนูอีกแน่ๆ”“หึ... ถึงมันจะกล้าโผล่หัวมา เธอก็รู้ว่ามันจะได้กลับไปแบบไร้วิญญาณ”“นะ... หนูรู้ค่ะ” กุ้งแก้วตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างน่าใจหาย ความเหี้ยมเกรียมของเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น“หึ... เมื่อกี้เธอบอกว่ามีแค่ฉันคนเดียว และจะอยู่กับฉันตลอดไปใช่ไหม?”“ใช่ค่ะ... หนูจะอยู่กับคุณตลอดไป... จนกว่าคุณจะไม่ต้องการหนู...”“ชู่ววว... อย่าพูด
Read more