All Chapters of ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: Chapter 11 - Chapter 20

ซ่า~~ครึ้ม! ครืน~เสียงฝนและฟ้าร้องดังก้องไปทั่วท้องนภา อากาศวันนี้ฝนก็ตกเช่นเคย ระดับน้ำที่สะสมยังคงท่วมบ้านเรือน ถึงแม้ในหลายพื้นที่จะถูกระบายออกไปบ้างแล้ว แต่ทหารทุกคนก็ยังทำงานลำบาก พวกเขาต้องขุดคลองน้ำลึกให้ไหลมารวมกัน แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน เขื่อนกั้นน้ำเองก็ถูกซ่อมแซมไปได้เพียงสี่ในสิบส่วนเท่านั้น ทั้งที่ก็ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้ว การทำงานล่าช้ากว่าที่ทุกคนคิดเอาไว้อย่างมาก วันนี้เยี่ยนฝางแต่งกายเยี่ยงบุรุษมาที่บริเวณซ่อมแซมเขื่อนเช่นกัน นางเข้าไปช่วยทหารลำเลียงก้อนหินอย่างมิกลัวความลำบาก หลังแก้รายงานให้ท่านแม่ทัพเสร็จ นางเองก็ไม่อยากทำตัวไร้ประโยชน์เช่นกัน"เยี่ยนฝางเจ้ามาทำอันใดที่นี่"มู่ป๋อเหวินเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความไม่เข้าใจ เขารู้ว่านางทำได้ แต่งานพวกนี้มิใช่งานของสตรี ก่อนที่จะเดินไปรับหินจากทหารชายและส่งต่อไปให้หญิงสาว"ข้าเบื่อๆหน่ะ เลยอยากมาช่วยทางนี้""แต่นี้งานมันหนักนะ ทั้งเหนื่อย ทั้งหนาว อีกทั้งยังอันตรายอีกด้วย"ชายหนุ่มไม่เอ่ยเปล่า ถอดเสื้อคลุมของตนเองคลุมให้หญิงสาว"ขอบใจเจ้ามาก"หญิงสาวเอ่ยพลางรับก้อนหินมาและส่งต่อไม่หยุด"ยินดีรับใช้ขอรับ คุณหนูเยี่ยนฝาง

แสงสีทองนวลจากดวงอาทิตย์ช่วงยามเย็นสะท้อนบนผิวน้ำใส จนเกิดเป็นภาพสวยงามพลอยทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นตามไปด้วย ฟ้าหลังฝนพายุลูกใหญ่เริ่มเบาบางลง หมอกหนาล่องลอยตามทิวเขาดูสดชื่น ฝูงนกน้อยใหญ่บ้างที่ออกหากินยามกลางวันก็บินว่อนเข้ารังนอน บ้างที่ออกหากินตอนกลางคืนเฉกเช่นค้างคาวก็บินเป็นคลื่นตามกันออกไป ช่างเป็นทัศนียภาพที่หาดูได้ยากหากอยู่ในเมืองหลวง เหล่าทหารกล้าที่เลิกงานจากการซ่อมแซมเขื่อน เริ่มทยอยกันเก็บข้าวของกลับกระโจมพักของตนเอง เกิดเป็นชายชาตรียามมีศึกก็ออกรบเพื่อปกป้องบ้านเมือง ยามสงบร่วมกันช่วยเหลือดูแลให้ชาวบ้านมีชีวิตการกินอยู่ที่ดีขึ้น ความเสียสละของเหล่าทหารนอกจากจะมาด้วยความสมัครใจแล้ว ค่าตอบแทนและการดูแลจากกองทหารยังนับว่าดีมากอีกด้วย นั่นจึงทำให้ทุกคนเต็มใจมายืนในจุดนี้ ปราศจากการบังคับ"ท่านแม่ทัพ ท่านลืมของขอรับ"บ่าวรับใช้คนสนิทของลู่จื่อหารวิ่งนำของสิ่งหนึ่งมาให้ชายหนุ่ม จ้าวเทียนหยางหยิบสร้อยข้อมือประคำที่ทำจากไม้หอม ถึงแม้ของสิ่งนี้จะธรรมดา มิได้มีราคาเหมือนสร้อยประคำหยก แต่มันกลับเป็นสิ่งของที่ชายหนุ่มมักนำติดตัวเป็นประจำ กลิ่นหอมของไม้หอมทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายทุกครั้

"เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าท่านแม่ทัพดูเหมือนจะเปลี่ยนไป"จื่อหาวเอ่ยขึ้นขณะที่เดินออกมาจากกระโจมพร้อมชีชวน"เปลี่ยนไปเช่นไรหรือ"ชีชวนที่ปกติมักไม่สนใจเรื่องใด เพราะทำแต่งานเขาเป็นบุรุษทื่อๆ มิเหมือนจื่อหาวที่นิสัยร่าเริงและชอบสร้างสีสัน อีกทั้งอายุยังน้อยที่สุดในบรรดาผู้ช่วยคนสนิทอีกด้วย"มีชีวิต""มีชีวิต..... ท่านแม่ทัพก็มีชีวิตนี่ พูดอันใดของเจ้ากันข้ามิเห็นเข้าใจ"ชีชวนเอ่ยพลางส่ายหน้าให้กับความคิดของจื่อหาว และเดินออกไปจากบริเวณดังกล่าว"เอ๊~~~ ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ นั้นเจ้าจะไปที่ใด""ไปจัดการทหารเมื่อครู่ให้ท่านแม่ทัพ""รอข้าด้วย เจ้ารอข้าด้วย ข้าไปด้วย"จื่อหาวเอ่ยพลางวิ่งออกไปตามหลังด้วยท่าทีทุลักทุเล เนื่องด้วยในมือยังหอบกองรายงานมากมาย......ทางด้านเยี่ยนฝาง หลังจากหัวเสียเรื่องเมื่อสักครู่ที่ถูกกล่าวหา ก็พลอยทำให้อารมณ์ไม่ดีนัก แต่นางก็เถียงไม่ได้ นางมีใจให้ท่านแม่ทัพจริงๆ แต่ก็มิได้คิดทำเรื่องไม่ดีอย่างที่ทหารเหล่านั้นพูด ความตั้งใจของนางมีอย่างเดียวคือหวังให้เขาราบรื่น ส่วนการเป็นคนรักนั้นดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปไม่ได้ ชายหนุ่มเป็นถึงท่านแม่ทัพผู้องอาจ ส่วนนางเป็นเพียงผู้ขออา

หนึ่งเดือนผ่านไปดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ ทอแสงส่องกระทบหยดน้ำค้างใสไหลลงสู่พื้นดิน หมอกหนาปกคลุมยอดเขาสูง ยามเช้าตรู่เช่นนี้กลับมีคนผู้หนึ่งกำลังยืนเป่าขลุ่ยอยู่บนแพเล็กที่ไหลตามกระแสน้ำช้าๆ ท่ามกลางแม่น้ำผืนใหญ่ที่คดเคี้ยว เสียงจากเครื่องดนตรีไม้ท่วงทำนองไพเราะชวนให้จิตใจสงบ คนผู้นั้นสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตลอดทั้งตัว รูปกายสูงโปร่งดูสง่างาม เขาคือบุรุษอย่างมิต้องสงสัยแต่กลับมีใบหน้างดงามเยี่ยงสตรี ระหว่างคิ้วหนาปรากฏรูปวาดเล็กๆสีแดงคล้ายหยดน้ำ ดวงตาคมมีเสน่ห์น่าหลงใหล มิว่าเป็นสตรีหรือบุรุษด้วยกันคงยากที่จะต้านทานสายตานี้ได้ แพเล็กๆค่อยๆเทียบท่าช้าๆ ที่ริมแม่น้ำปรากฏคนสองคนที่มาเฝ้ารอเขาอยู่นานแล้ว“รัชทายาทคงเดินทางถึงทางเข้าอำเภอแล้วกระมัง เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้”อี้หนิงหลง องค์ชายสี่แห่งแคว้นเป่ยเทียนเอ่ยทักทายจ้าวเทียนหยางที่มารออยู่ที่นี่ไม่นานนัก“องค์ชายสี่”จ้าวเทียนหยางเอ่ยพลางทำท่าคารวะก่อน อี้หนิงหลงเองก็ทำท่าคารวะตอบกลับเช่นกัน“เชิญ”จ้าวเทียนหยางเอ่ยเพียงสั้นๆ พร้อมผายมือให้และเดินนำไปก่อน……ณ บริเวณทางเข้าเมืองหย่าฝู้นายอำเภอรวมถึงขุนนางทุกตำแหน่ง ชาวบ้าน ต่างมายื

ป๊อก! ป๊อก! ป๊อก!เสียงเคาะโต๊ะไม้ดังเป็นจังหวะต่อเนื่องออกมาจากกระโจมใหญ่ อี้หนิงหลงยืนอยู่หน้าโต๊ะตำราไม้ในมือถือรายงานที่ถูกขีดเขียนด้วยลายมืองดงาม ดูเป็นระเบียบ ใบหน้าของชายหนุ่มพยักขึ้นลงอย่างพอใจเมื่อได้อ่านมัน เยี่ยนฝางที่กลับจากเรือนรับรองในตัวอำเภอก็ตรงดิ่งกลับมาทำงานที่ค้างคาให้เสร็จตามคำสั่งของท่านแม่ทัพ แต่เมื่อเดินมาถึงหน้ากระโจมกลับได้ยินเสียงเคาะดังออกมา ใบหน้าของนางรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย กระโจมแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้า หรือด้านในจะเป็นคนไม่ดีกันนะ มือเรียวค่อยๆเอื้อมไปเปิดผ้าบังกระโจม ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปเพื่อดูคนที่อยู่ด้านใน"ดูจากอาภรณ์แล้ว คนผู้นี้มิน่าจะเป็นโจรหรือคนมิดีได้นะ"เยี่ยนฝางเอ่ยกับตนเองเบาๆก่อนที่จะเดินเข้าไป เพราะป้ายที่ห้อยข้างเอวเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ของขุนนาง เพียงแค่ว่านางไม่เคยเห็นรูปแบบเช่นนี้มาก่อน เสียงของผู้มาใหม่ทำให้อี้หนิงหลงรู้สึกตัว กลิ่นหอมอ่อนๆที่เขาได้กลิ่นเมื่อไม่นานมานี้ ลอยตามสายลมที่พัดมาเมื่อนางเปิดกระโจม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากหนา แต่ไม่ได้หันมาสนใจหญิงสาว เส้นผมดกดำยาวสลวยของร่างใหญ่พัดตามแรงลม เยี่ยนฝางมองภาพชายหนุ่มต