All Chapters of ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: Chapter 21 - Chapter 30

ห๊า~~~"ท่านแม่ทัพเนี่ยหรืออยากกินเนื้อกวาง!"สามเสียงอุทานพร้อมกันอย่างไม่เชื่อหูตนเอง ผู้ช่วยทั้งสามคนหลังได้ยินสิ่งที่หญิงสาวบอกก็ได้แต่ส่ายหน้า คิดว่านางคงฟังผิดมาเป็นแน่"ทำไมหรือเจ้าคะ""ท่านแม่ทัพมิกินเนื้อกวาง เจ้าจำผิดหรือไม่"ซีอันเอ่ยถามหญิงสาวเพื่อทวนความจำ เยี่ยนฝางพยักหน้างึกเป็นคำตอบ นางไม่มีทางฟังผิดแน่ เพราะก่อนออกมานางย้ำกับท่านแม่ทัพแล้ว"ข้าว่ากวางที่ท่านแม่ทัพหมายถึงอาจจะไม่ใช่กวาง แต่เป็นคน"หยุนไฉเอ่ยอย่างใช้ความคิด พร้อมแววตาเจ้าเล่ห์ จื่อหาวมีท่าทีหน้าแดงระเรื่อกับคำพูดของหยุนไฉ ที่นี่คงมีเพียงเยี่ยนฝางผู้เดียวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "เจ้าใสซื่อเกินไปหรือไม่ เหตุใดเก่งทุกเรื่อง แต่เรื่องนี้กลับไม่เข้าใจกัน""เข้าใจอันใดหรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพจะกินเนื้อคนจริงๆหรือเจ้าคะ"เยี่ยนฝางเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อหู นี่นางกำลังชอบคนที่กินเนื้อคนหรือเนี่ย"เจ้ามิรู้อันใด ยามออกศึก ถูกจับตัวไปเป็นเชลยหรือแม้กระทั่งปลอมตัวเข้าไป ต้องอดอยากมากเพียงใด บางครามิได้กินหลายสิบวัน ถึงครานั้นเนื้อคนก็มิใช่เรื่องแย่อันใด"จื่อหาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนขนลุกพร้อมทำท่าทางให้หญิงสาวจินตนา

ตกดึกในคืนนั้น เยี่ยนฝางที่นอนอยู่บนเตียงไม้ได้แต่พลิกตัวไปมา คิ้วเรียวทั้งสองข้างผูกเป็นปม เดิมทีนางอยากรู้คำตอบจากท่านแม่ทัพ แต่แล้วพอไปหาเขากลับเกิดเรื่อง ไม่ทันได้คำตอบที่ตนต้องการก็ต้องกลับเสียก่อน แขนเรียวก่ายที่หน้าผากมน นอนมองเพดานอยู่เช่นนี้ตั้งแต่สะดุ้งตื่น ในช่วงต้นยามโฉ่วบรรยากาศโดยรอบหมู่บ้านเงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้เพียงเสียงของสัตว์เลยด้วยซ้ำ เพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัว ปิดล็อกประตูเรือนจนแน่นสนิท มิเช่นนั้นหากดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้ายามรุ่งอรุณ อาจจะมีศพเพิ่มอีกก็เป็นได้"เฮ้อ~~~ ก็ข้านอนไม่กลับจริงๆนี่ จะให้ทำเช่นไร"หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ และลุกขึ้นนั่งบนเตียงในที่สุด ดวงตางามมองออกไปยังหน้าต่างไม้ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ แต่คราแรกก่อนที่จะเข้านอน นางจำได้ว่าตนปิดเอาไว้ อีกทั้งยังลงกลอนหน้าต่างอย่างดีแล้วมิใช่หรือ แต่ก่อนที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ดวงตางามก็มองเลยไปยังเตียงของซีอันที่อยู่ไม่ไกลกันนัก"นางไปที่ใดกัน"เยี่ยนฝางเอ่ยออกมาเบาๆ ก่อนที่เท้าเปล่าจะก้าวลงไปสัมผัสพื้นที่เย็นเฉียบอย่างลืมตัว แต่นางก็ไม่ได้สนใจมากนัก เดินตรงไปยังเตียงของซีอันทันที "ซี

ภายในห้องของเรือนรับรองใหญ่ จ้าวเทียนหยางถูกถอดเสื้อตัวนอกออก จนเห็นแผ่นหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ถึงแม้ร่างกายจะขาวเนียนแต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล ที่เหลือทิ้งไว้จากสมรภูมิรบนับครั้งไม่ถ้วน หากแต่นั้นกลับมิได้ดูน่าเกลียดเลยแม้แต่น้อย มันช่วยเสริมให้ชายหนุ่มดูดีและน่าเกรงขามอีกเท่าตัว ที่ไหล่ข้างซ้ายยังคงมีลูกธนูปักอยู่ หยุนไฉครานี้ทำได้เพียงซับเลือดที่ไหลไม่หยุด เนื่องจากที่นี่เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ มิได้อยู่ในตัวอำเภอ มีหมอประจำหมู่บ้านแค่คนเดียว ส่วนคนที่พอรู้วิชาแพทย์บ้างอย่างซีอันก็ได้รับบาดเจ็บด้วยเช่นกัน"เป็นเช่นไร"จ้าวเทียนหยางเอ่ยถามหมอชาวบ้านเพียงหนึ่งเดียวของหมู่บ้าน ที่เดินออกมาจากห้องนอนภายในเรือนเดียวกัน ถึงแม้เขาจะได้รับบาดเจ็บไม่ต่างกัน เช่นไรครานี้เขาก็นับว่ายังมีสติอยู่ ต่างกับเยี่ยนฝางที่สลบไปแล้ว จึงให้ตรวจดูอาการนางก่อน บาดแผลเพียงเท่านี้เขาทนได้ เห็นคงมีเพียงคนรอบตัวชายหนุ่มเท่านั้นที่ทนดูไม่ได้"เรียนแม่ทัพจ้าว แม่นางเยี่ยนฝางไม่เป็นอันใดมาก ร่างกายอ่อนล้าจากการสำลักควันไฟจนสลบไปเท่านั้นขอรับ"ท่านหมอไม่เอ่ยเปล่ารีบเดินเข้ามาวางอุปกรณ์ และรีบทำแผลให้ทั

ณ หมู่บ้านเถาผิงการเดินทางกว่าสามชั่วยามในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย บริเวณทางเข้าหน้าหมู่บ้านดูเหมือนจะผิดปกติไปเล็กน้อย รถม้าเคลื่อนตัวเข้าไปในหมู่บ้าน ป้ายไม้เก่าๆที่เขียนชื่อหมู่บ้านเอาไว้ก็ผพังและถูกวัชพืชบดบังเอาไว้ เหมือนกับว่าไม่มีผู้ใดดูแลเลยแม้แต่น้อยอี้หนิงหลงเดินออกมาจากรถม้าก่อน เหยียบลงที่บันไดไม้ที่องครักษ์นำมาวางไว้ และตามด้วยเยี่ยนฝาง"ท่านซีอัน ท่านแม่ทัพไม่มาด้วยหรือ"ผู้นำหมู่บ้านเอ่ยกับซีอัน หลังได้เห็นคนที่ลงมาจากรถม้าแล้วพบว่าไม่ใช่แม่ทัพจ้าว ตนอุตส่าห์มารอตั้งหลายชั่วยาม เดิมตั้งใจจะเอาหน้าเสียหน่อย เช่นนี้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังไม่น้อย ที่คนในรถม้ามีเพียงหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีธรรมดา ดูจากเครื่องแต่งกายแล้ว คงไม่พ้นเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบเท่านั้น"ท่านแม่ทัพมีอีกหนึ่งหมู่บ้าน ที่ต้องไปตรวจสอบ"ซีอันตอบเพียงสั้นๆ เพราะไม่ค่อยชอบใจกับคนผู้นี้เท่าใด คราที่มาตอนน้ำทวมครั้งก่อนจึงได้รู้ว่าเขาเป็นคนมักมากในอำนาจ เห็นแก่ตัว เอาเปรียบชาวบ้าน เกียจคลร้าน หมู่บ้านที่ทำการค้าขาย เดิมก็ควรมีกินมีใช้กว่าทุกหมู่บ้านในอำเภอนี้ แต่เพราะมีคนสกุลนี้อยู่ ชาวบ้านตาดำๆที่ไม่มีอำนาจก็ทำได้เพียงอ

เป็นเวลากว่าสองชั่วยามแล้วที่การค้นหายังคงดำเนินไปไม่หยุด อี้หนิงหลงเองก็ไม่ยอมหยุดพักยังคงร่วมตามหาหญิงสาวอย่างสุดกำลัง ถึงแม้จะถูกองครักษ์ขอให้พักก็ตาม ในป่ากลางดึกเช่นนี้อันตรายมาก นั่นมิใช่เพราะสัตว์ป่าแต่ยังอาจมีคนร้ายลอบปลอมตัวมาก็ได้ เขาเป็นถึงองค์ชายแห่งแคว้นเป่ยเทียนเชี่ยวนะ ถึงจะมีคนคอยคุ้มกันเช่นไรก็ยังอันตรายอยู่ดี"เยี่ยนฝาง เจ้าอยู่ที่ใดกัน"อี้หนิงหลงพึมพำออกมาด้วยความเศร้า นี่ก็ยามจื่อแล้วยังไม่พบนางอีก เขาเกรงว่านางจะกลายเป็นร่างที่ไร้ลมหายใจอย่างที่ชาวบ้านประสบอยู่.....ณ กระท่อมไม้กลางป่าลึก ไกลจากหมู่บ้านหลายสิบลี้ พื้นดินที่ชุ่มไปด้วยน้ำขังจากฝนที่ตกเมื่อช่วงหัวค่ำ ใบหน้างามครึ่งหน้าแนบลงไปกับพื้นดิน เปรอะเปื้อนจนแทบดูไม่ได้ ทั้งมือและเท้าสองข้างถูกมัดเป็นปม ไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้ เปลือกตาบางค่อยๆกระพริบไล่ภาพมัว เศษฝุ่นและเม็ดทรายเข้าที่ลูกตานางแดงก่ำจนภาพเลือนลาง ความทรงจำสุดท้ายอันน้อยนิดคือนางล้มตัวลงนอนที่เรือนรับรอง ความเจ็บแป๊บแล่นเข้าสู่ร่างกาย นางรับรู้ได้ทันทีว่าตนเองตอนนี้กำลังอยู่ในอันตราย "เหตุใดนายท่านถึงไม่ให้พวกเราฆ่านางเลยเหมือนอย่างผู้อื่