Alle Kapitel von กรงรักอ๋องร้าย: Kapitel 21 – Kapitel 30

หลังแม่นมลี่ฉุนออกไปแล้วทั้งคู่ก็กลับมาเงียบเช่นเดิม หญิงสาวลอบมองใบหน้าชายหนุ่มที่นิ่งเรียบเหมือนทุกครั้ง พลางดันกล่องไม้อีกกล่องไปที่หน้าเขา ดวงตาคมจึงเบนสายตามาที่นาง "วันนี้ข้าอยากมาขอบคุณและโทษท่านอ๋องเจ้าค่ะ" จ๊อก~ โจวหนิงเฉินรินชาใส่ถ้วยและคีบขนมไปใส่จานของนาง การกระทำของท่านอ๋องทำหญิงสาวประหม่าและไม่เป็นตนเอง พลางเกิดคำถามในใจว่าเหตุใดเขาถึงได้ทำดีกับนางขนาดนี้กัน "พูดต่อสิ" หลังเห็นหญิงสาวเงียบไปจึงได้บอกให้นางรู้ว่าเขากำลังตั้งใจฟังอยู่ "ข้าอยากขอบคุณที่ท่านอ๋องช่วยข้าไว้ถึงสองครา ทั้งเรื่องที่ข้าป่วยและเรื่องที่ถูกโบยด้วยเจ้าค่ะ หากมิได้ท่านอ๋องป่านนี้ข้าคงรักษาชีวิตไม่รอดถึงสองครา แล้วก็อยากขอโทษด้วย" "ขอโทษเรื่องอันใด" "เอ่อ....ท่านอ๋องคงรู้แล้วว่าพู่กันนั้น....ข้ารักษามันไว้ไม่ได้เจ้าค่ะ เป็นความผิดข้าเอง ท่านอ๋องจะลงโทษอันใดข้าก็ยอม" หญิงสาวปรึกษาถิงถิงมาแล้วสำหรับเรื่องนี้ เห็นควรว่ายอมรับผิดต่อหน้าเขาไปเลย เผื่อจะช่วยลดความโมโหและเปลี่ยนใจไม่ฆ่านาง ถึงอย่างไรในใจของลู่เข่อซินก็มองว่าเขาไม่ได้โหดร้ายเหมือนที่คนด้านนอกต่างร่ำลือกัน ชิงสารภาพผิดเผื่อเขาจะเห็นใจนา

ณ ศาลาริมน้ำอยู่ไม่ห่างจากตำหนักมากหนัก หวังเหล่ยยืนเท้าคางกับราวไม้มองทิวทัศน์เบื้องหน้า ฤดูคิมหันต์ดอกบัวเริ่มออกดอกเบ่งบานทั่วสระ กลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาตามสายลมชวนให้จิดใจสงบ เวลาที่ท่านอ๋องไม่ได้เรียกใช้งาน เขามักชอบมานั่งเงียบๆที่นี่คนเดียวอยู่บ่อยครั้ง ที่จริงหน้าที่ของเขาไม่ได้เหมือนโม่โฉ่วและเฟยอินเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะดูแลเรื่องต่างๆรอบตัวท่านอ๋อง หากจะให้เขาไปต่อสู้หรือสืบคดีพวกนี้ความสามารถก็ไม่เท่าทั้งสองอยู่ดี ขนาดคราที่ท่านอ๋องยังเป็นแม่ทัพใหญ่ เขามีหน้าที่จัดการเรื่องต่างๆในกองทัพช่วยท่านอ๋องมากกว่าตามไปรบในสนาม เรียกว่ามิได้ปกป้องผู้เป็นนาย แต่เป็นท่านอ๋องที่ปกป้องเขา"มายืนทำอะไรที่นี่คนเดียว อกหักหรือ"เสียงผู้มาใหม่เรียกความสนใจจากชายหนุ่ม เฟิ่งเย่วเดินไปหยุดที่ข้างๆมองทิวทัศน์เบื้องหน้าเช่นกัน"เปล่าขอรับ แค่ที่นี่มันเงียบสงบเลยมาเดินเล่นเท่านั้น แล้วอีกอย่างข้ายังไม่มีคนรักเสียหน่อย"คำตอบของหวังเหล่ยทำให้ร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆอบยิ้ม แท้จริงจุดประสงค์ที่เขามาที่นี่บ่อยๆไม่ได้เพื่อมาหาสหาย แต่มาหาเด็กผู้นี้ที่ชอบเข้ามาในความคิดของเขาไม่หยุด"ปีนี้เจ้าตัวสูงขึ้นนะ มีคนรัก

ปัจจุบัน"แล้วเจ้าจำได้หรือไม่ว่าชายผู้นั้นนามว่าอันใด"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ หากไม่ได้ชายผู้นั้นจุดประกายความคิดนี้ให้เจียวมิ่ง เขาก็คงไม่ลองเลือกทางเดินอีกเส้นจนมีวันนี้ได้"เฟยอิน! หลังจากวันนั้นข้ารู้เพียงว่าเขาสละสิทธิ์การเป็นขุนนาง""นั่นก็เท่ากับว่าเขาแค่สอบเพื่อเอาชนะเจ้าเท่านั้น"ลู่เข่อซินเอ่ยอย่างใช้ความคิด......วันฉลองเปิดร้านปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!เสียงจุดประทัดดังก้องที่หน้าร้านขนมหวาน วันนี้เป็นวันฉลองเปิดร้านวันแรก ลู่เข่อซินตั้งใจทำขนมมาแจกผู้คนให้ได้ลิ้มลองก่อนวันขายจริง เพื่อให้ลูกค้าของนางในอนาคตได้ตัดสินใจในฝีมือและรสชาติขนมร้านนาง วันนี้ได้ถิงถิงมาช่วยก่อนวันหนึ่ง และยังมีสาวใช้จากจวนของเจียวมิ่งด้วยอีกสองคน นางมิได้เชิญใครมามากมาย เพียงแค่ชาวบ้านที่อยู่ติดเรือนใหม่ของนางและร้านที่เปิดอยู่ข้างๆเท่านั้น สหายหญิงสาวก็ไม่ค่อยมี จึงมีเพียงไม่เกินยี่สิบคนเท่านั้น"ขนมอร่อยมากเลย""ใช่ๆ ขนมนี่รสชาติดียิ่งนัก""วันหลังร้านเปิดแล้วไว้ข้าจะมาอุดหนุน""ขนมนี้ชื่อว่าอะไร""ขนมหวานกำลังดี""ขนมเจ้าร้านเจ้าหอมมาก กลิ่นโชยไปทั่ว"เสียงของผู้คนที่เข้ามาลองชิมข

หนึ่งเดือนผ่านไปกิจการร้านขนมของลู่เข่อซินขายดิบขายดีอย่างที่นางคาดการณ์เอาไว้ คราแรกที่ทุกคนสนใจอยากมาลิ้มรสขนม เนื่องด้วยชื่อร้านถูกท่านอ๋องประทานให้ อีกทั้งเขายังมาร่วมแสดงความยินดีวันเปิดร้านอีกด้วย ขุนนางทั้งหลายไม่เว้นแม้แต่องค์หญิงองค์ชายในวัง ก็ส่งคนมาซื้อขนมร้านนาง อาจเพราะอยากเอาใจท่านอ๋อง แต่เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนแล้วลูกค้าก็ยังไม่หายไป นางจึงสรุปว่าแรกเริ่มอาจจะเป็นเพราะชื่อเสียงของท่านอ๋อง แต่ลูกค้าที่ยังคงมาซื้อไม่หายไปเป็นเพราะรสชาติขนมฝีมือนางถูกปาก ในความโชคดีก็ยังกลิ่นอายของความหวาดระแวง หลายวันมานี้จู่ๆนางก็เข้าไปพัวพันในวงจรของอ๋องหนิงเฉิน นางเริ่มรู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดี ดังที่เขาว่าอยู่ใกล้ผู้มีอำนาจมากขนาดนั้นคงมีคนไม่พอใจนางเป็นแน่ นางก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น วันนี้หญิงสาวเปิดร้านได้เพียงสองชั่วยาม ขนมที่เตรียมมาก็ขายหมดได้อย่างรวดเร็ว มักเป็นเช่นนี้ทุกวันและนางไม่คิดว่าจะเพิ่มจำนวนขนม ตั้งแต่การเตรียมวัตถุดิบและทำขนมก็เหนื่อยมากแล้ว หญิงสาวมีผู้ช่วยหนึ่งคน รู้สึกว่าขายเท่านี้ต่อวันจะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไป อีกทั้งทุกๆสามวันนางได้เชิญอาจารย์สอนหนังสื

ครึ่ง! คลืน~ เสียงฝนยังคงกระหน่ำตกหลงมาไม่หยุด ณ เรือนหัตถวิถี ภายในเรือนไม้เต็มไปด้วยชั้นตำราและอาวุธมีคมเต็มไปหมด ตรงกลางห้องโถงคือแผนที่จำลองแคว้นในทุกส่วนทุกอำเภอ ซูอันเพ่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกองโต รายงานนับสิบเล่มกองสูงจนแทบังใบหน้าของชายหนุ่มแล้ว เรื่องร้องเรียนมากมายที่ถูกส่งมาที่ค่ายจากทุกที่ทั่วแคว้น หากเป็นเรื่องใหญ่เขาจะต้องส่งสารต่อฝ่าบาทให้ได้ตัดสินใจ เรื่องใดที่ยากต่อการจัดการเขาจะส่งให้สหายอย่างอ๋องหนิงเฉิน และเรื่องใดที่ต้องใช้ทหารให้การจัดการเป็นเขาที่รับเรื่องเอาไว้ ช่วงนี้แผ่นดินสงบไร้สงครามสู้รบ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเรื่องให้เขาต้องปวดหัวทุกวัน"ชาขอรับท่านแม่ทัพ"ผู้ช่วยคนสนิทถือชาร้อนเข้ามาให้ผู้เป็นนาย เนื่องด้วยช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงกระทันหัน อีกทั้งผู้เป็นนายยังเอาแต่ทำงานทั้งวันทั้งคืน ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในค่ายทหาร เหมือนมีจวนเอาไว้ให้รู้ว่ามีเท่านั้น คราตอนที่อ๋องหนิงเฉินเป็นแม่ทัพใหญ่ก็ทำงานหนักเช่นนี้ มิรู้ว่าเกี่ยวกับที่ทั้งสองเป็นสหายกันหรือไม่ พอเปลี่ยนมือก็ดั้นมีนิสัยเหมือนกันเสียอย่างนั้น"เรื่องดาบไปถึงไหนแล้ว สามารถสืบได้หรือยังว่าแคว้นเจียงซีใช้สิ่