Alle Kapitel von กรงรักอ๋องร้าย: Kapitel 51 – Kapitel 60

"เจ้าจะไม่พบนางอีกสักครั้งเชียวหรือ ตอนนี้เจ้าจะกินขนมที่นางนำมาให้กับน้ำตาแล้วนะ"ซูอันเพ่ยอดที่จะหยอกล้อหายหายไม่ได้ เมื่อเห็นโจวหนิงเฉินนั่งมองขนมยุเหวียนเชียวมาหลายเค่อแล้ว แต่กลับไม่ยอมตักมันเข้าปากเสียที ตนยื่นมือไปหวังจะตักแย่งกินก็ถูกดึงหนี"ข้าเกรงว่ายิ่งเห็นหน้านางจะเป็นข้าเองที่ทนมิได้"ชายหนุ่มเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าเศร้า เขาเองก็ทรมานไม่ต่างจากนาง เขาอยากให้พวกนั้นเชื่อว่าตนเองและนางไม่มีเรื่องอันใดที่เกี่ยวข้องกันอีกเพื่อความปลอดภัยของนาง ครานี้แม้แต่ไปแอบยืนเฝ้าดูนางที่เรือนยังทำมิได้ด้วยซ้ำ เขาเองก็ไม่ชอบวิธีการเช่นนี้เหมือนกัน แต่ก็ได้เริ่มแผนการนี้ไปแล้ว ความรู้สึกเศร้าที่ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์นี้ก็ไม่อยากสูญเปล่า ต้องได้สิ่งที่คุ้มค่าตอบแทนกลับมา"แล้วตกลงเรื่องไปถึงไหนแล้ว"ก็เป็นเช่นทุกครั้ง หากเรื่องนี้ไม่มีหลักฐานหนาแน่นฝ่าบาทก็คงเอาผิดอันใดมิได้ หาคนมารับผิดแทนเพื่อให้เรื่องมันจบและสามารถตอบคำถามราษฎรได้ แต่ที่ข้ามั่นใจได้เลยนี่ไม่ใช่ฝีมือของฝ่าบาทแน่""ข้าเองก็มั่นใจ"โจวหนิงเฟิ่งเอ่ยโดยที่ไม่ต้องคิด เนื่องด้วยตำแหน่งกษัตริย์เขาเป็นคนมอบให้น้องชายเองกับมือ หลันเทียนเห

ปัง! เสียงโยนรายงานดังบนโต๊ะไม้เมื่อได้อ่านรายงานวัตถุดิบที่พวกมันลักลอบเตรียมขนข้ามไปแคว้นเจียงซี โต๊ะไม่ยาวถูกนำมาต่อกัน และมีตัวอย่างวัตถุดิบกว่าสิบชนิดงวางอยู่ โจวหนิงเฉินดูเหมือนจะมีน้ำโหไม่น้อย แผ่นดินที่เขารักษามาได้เพื่อให้ราษฎรได้อยู่อย่างสงบสุข กลับมีขุนนางบางคนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ลักลอบทำเรื่องที่เอื้อให้กับแคว้นศัตรูเช่นนี้"ครานี้พวกมันกล้าส่งของจำนวนมากเพียงนี้ เกรงว่าคงมีคนคอยหนุนหลังใหญ่เป็นแน่"ซูอันเพ่ยเอ่ยอย่างใช้ความคิด ขุนนางที่ใดกันจะกล้าทำเรื่องใหญ่เพียงนี้ "เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ที่พวกมันจะส่งของ"โจวหนิงเฉินเอ่ยถาม"อีกสามเดือนข้างหน้า ในวันพระราชสมภพของฝ่าบาท พวกมันตั้งใจเบี่ยงเบนความสนใจจากพิธี หากมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็จะถูกบันทึกเหตุการณ์เอาไว้ ทำทีหลงลืมจนคดีหมดอายุ""เช่นนั้นต้องทำให้เกิดเรื่องใหญ่เป็นที่สนใจของคนทั้งแคว้น หาแล้วไม่ก็จะไม่ถูกตรวจสอบอย่างระเอียด""การลักลอบค้าขายให้ต่างแคว้นมีบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติ สุดท้ายเรื่องยังถึงมือฝ่าบาท ขุนนางบางคนก็พับกระดาษรายงานทิ้งไปเสียแล้ว ชาวบ้านไม่สามารถมีปากมีเสียงก้มหน้าทำงานส่งพืชผลทางเกษตรให้ขุนนาง

"ใจของเจ้าเคยมีข้าอยู่ในนั้นบ้างหรือไม่"โจวหนิงเฉินตัดสินใจถามออกไป ระยะเวลาที่นางได้ห่างจากเขา มันมากพอที่นางจะรู้ใจตนเองหรือยัง แขนเรียวสองข้างกอดคอของเขาแน่นอย่างใช้ความคิด "ใจของข้ามีคนผู้หนึ่งอยู่ในนั้น"หญิงสาวเอื้อนเอ่ยออกไปเหมือนคนเมา คำพูดเริ่มแบ่งวรรคผิดๆถูกๆ"เจียวมิ่ง""ไม่ ไม่ ไม่ คนผู้นั้นใจร้ายกับข้า เขาลืมข้าไปแล้ว ฮื่อๆ เจ้าต้องไปเอาเรื่องเขาให้ข้านะ วันหลังข้าจะพาเจ้าไปเอาเรื่องเขาที่หน้าจวนเลยคอยดู ฮื่อๆ"อารมณ์ของหญิงสาวเปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าพายุ เมื่อสักครู่ยังหัวเราะชอบใจตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้องให้เสียแล้ว คำตอบของหญิงสาวทำเอาคนตัวโตฉีกยิ้มกว้าง อย่างน้อยความพยายามของเขาที่มีมาตลอดก็มีหวังแล้ว เพียงแค่นางรู้สึกเช่นเดียวกับเขา ต่อจากนี้เรื่องอื่นๆเขาก็จัดการได้ไม่ยาก ร่างใหญ่พาหญิงสาวเดินตรงเข้าไปในเรือน หยิบกุญแจที่อยู่ใต้กระถางดอกไม้หน้าเรือนมาไข และเดินเข้าไปทำทุกอย่างเหมือนเป็นเรือนตนเอง ก่อนจะวางหญิงสาวลงเบาๆ มองสภาพนางและเขาที่ทั้งเปียกและเปื้อนดินโคลน"หากวันหลังจะอ่อยข้า มันได้ผลตั้งแต่อาภรณ์เจ้ามิได้เปียกแล้ว"เสียงทุ้มเอ่ยพลางเคาะไปที่จมูกเรียวเบาๆ ส่วนคนตัว

ปัง!หลันเฟิ่งหานเอ่ยจบก็ปารายงานลงพื้นเสียงดัง เหล่าขุนนางสะดุ้งกันทุกคน เนื่องด้วยดูก็รู้ว่ามีการทุจริต การวิเคราะห์และการคำนวณของเขานับว่าขุนนางยังเทียบมิได้ เพียงดูตัวเลขเขาก็มองออกแล้ว"ฝ่าบาท กระหม่อมขออาสาตรวจสอบร่วมกับกรมยุติธรรมพะยะค่ะ"เสวี่ยเหยียนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น ตั้งแต่ที่เขาได้รับตำแหน่งองค์รัชทายาทก็ยังมิได้ทำผลงาน หากครั้งนี้เขาทำสำเร็จย่อมมีผลงานอีกทั้งเป็นการทำเพื่อราษฎรชื่อเสียงของเขาคงเริ่มสะสมมากขึ้น โจวหนิงเฉินมององค์รัชทายาทเห็นภาพซ้อนของเสด็จพี่ที่ล่วงลับไปแล้ว เขาผู้นี้เหมาะสมแล้วกับตำแหน่งรัชทายาท จึงตั้งใจเอ่ยให้เขาเป็นผู้ร่วมตรวจสอบ หากจะว่าไปหลันเฟิ่งหานละเอียดมากเกินไป"ได้ เช่นนั้นก็เอาตามนี้ ให้องค์รัชทายาทตรวจสอบร่วมกับกรมยุติธรรมดา""ขอบพระทัยพะยะค่ะฝ่าบาท"เสวี่ยเหยียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม"ยังมีเรื่องอันใดอีกหรือไม่"คำถามนั้นดูเหมือนจะถามขุนนางที่อยู่ด้านล่าง แต่สายตากลับมาหยุดที่โจวหนิงเฉิน "ข้ามิมี เพียงอยากฝากเตือนเสนาบดีสวี่กรมพิธีการเสียหน่อย ช่วงนี้งานค่อนข้างหนักเกรงว่าจะพักผ่อนมิเพียงพอ อาจจะทำให้ประทับตราคำสั่งผิดก็เป็นได้ ท่านตรวจสอบต

วันนี้ลู่เข่อซินกลับดึกกว่าทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นก็นั่งรถม้ามิเดินกลับจวนอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเช่นไรจู่ๆก็มีขันทีในวังมาสั่งขนมของนางมากมาย บอกว่าจะนำขนมไปเลี้ยงในงานชมบุปผาในวัง คราแรกนางรับใบสั่งจองขนมของลูกค้าเอาไว้ครบจำนวนแล้ว แต่เพราะนี่ขนมของนางจะได้ไปวางในงานเลี้ยนในวังเชียวนะ เหล่าเชื้อพระวงศ์อีกทั้งคุณหนูคุณชายรวมกันแล้วได้กินขนมที่เป็นฝีมือของร้านขนมนาง นับว่าเป็นเกียรติอย่างมาก วันนี้นางจึงต้องเหนื่อยเพิ่มเป็นเท่าตัว โชคดีที่ได้ถิงถิงมาช่วยอีกแรง นางตั้งใจว่าจะเปิดสาขาอีกที่โดยให้ถิงถิงเป็นคนช่วยดูแล กว่าจะเสร็จแล้วกลับเรือนได้ก็ปลายยามซวีเสียแล้วกรี๊ด~หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะยกมือเรียวป้องปากตนเองไว้ เมื่อนางเดินเข้าประตูรั้วมาก็พบกับคนผู้หนึ่งที่เนื้อตัวชุ่มไปด้วยคราบโลหิต ในใจของนางมิได้คิดว่าจะเป็นผีสางที่ไหน กลัวเพียงว่าจะเป็นคนร้ายเสียมากกว่า แต่เมื่อมองดีท่าทีของเขากลับดูคุ้นเคยนัก นางมั่นใจว่าตนเองดูไม่ผิด ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหาเขา พบว่าเป็นท่านอ๋องอย่างที่นางคิดจริงๆ โจวหนิงเฉินยืนอยู่หน้าประตูเรือนด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยคราบโลหิต แต่วันนี้ท่าทางของ