กรงรักอ๋องร้าย

ปลายยามห้ายกระจกท้องแดงสะท้อนภาพหญิงงามที่กำลังนั่งสางผมเบาๆ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตางามกลมโตดูสดใส จมูกเล็กเรียวที่ปลายเชิดขึ้นเล็กน้อยรับกับปากบางสีแดงระเรื่อ คิ้วงามถูกแต่งทรงเล็กน้อยโค้งรับใบหน้า อีกทั้งผิวกายยังขาวเนียนละเอียดมิเหมือนกับสตรีชาวบ้านทั่วไป นางมิได้งดงามเทียบเท่ากับคุณหนูในห้องหอจวนต่างๆ แต่กลับงดงามสบายตาเพราะความบริสุทธิ์ที่ส่งผ่านมาจากด้านใน แต่ถึงอย่างนั้นนางก็เป็นคนสู้คน อะไรที่นางต้องเสียเปรียบก็ไม่ปล่อยผ่าน เช่นนั้นสตรีตัวเล็กๆคนเดียวที่ไม่มีครอบครัวเป็นที่พักทางใจไม่มีบ้านให้กลับ คงอยู่ไม่ได้มาถึงทุกวันนี้"ข้าว่าที่คุณหนูซูฮวาไม่ชอบหน้าเจ้า เพราะเจ้างดงามกว่านางเสียสิไม่ว่า"ถิงถิง สาวใช้อีกนางที่เป็นสหายและนอนห้องพักบ่าวรับใช้ด้วยกัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ"ถิงถิง เจ้าพูดถึงคุณหนูไม่ดีเลยนะ"ลู่เข่อซินเอ่ยเตือนสหาย ถึงอย่างไรนางก็ทำงานที่นี่ นางอยากอยู่อย่างสงบสุขไปจนกว่านางจะได้ออกไป ไม่อยากสร้างปัญหาหรือหาเรื่องใส่ตนเอง อยากเป็นคนธรรมดาที่ถูกกลืนกินไปในจวนไม่เป็นที่เตะตาผู้ใด"ข้าพูดจริงนี่หน่า คุณหนูใหญ่เอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย แต่พออยู่ต่อหน้าท่านอ๋องกลับเปลี่ย

ณ ตลาดเสียงเจี๊ยวจ้าวของผู้คนที่มาเดินตลาด บางก็นำเสนอข้าวของร้านตน บ้างก็ตะโกนเรียกลูกค้าดูคลึกคลื้น วันนี้ลู่เข่อซินติดตามหลี่ซูฮวากับคนใช้อีกสองคน นางมิได้เป็นคนรับใช้คนสนิท จึงมีหน้าที่หลักคือถือข้าวของที่นางซื้อ วันนี้ทั้งวันหญิงสาวเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ตั้งแต่ต้นยามซื่อจนตอนนี้ยามเว่ยแล้ว เท้าของนางปวดจนแทบหัก แขนสองข้างที่หอบหิ้วข้าวของก็จะไม่ไหวแล้วเช่นกัน"อ้ายเหรินข้าจะนำของไปเก็บที่รถม้าสักครู่ หากคุณหนูถามบอกวะ.....""ไปเถิดๆ"หญิงสาวยังเอ่ยไม่ทันจบก็ถูกบ่าวรับใช้อีกคนขัดเสียก่อน และรีบหันไปประจบเอาใจผู้เป็นนาย หญิงสาวจึงทำได้เพียงเดินหันหลังนำข้าวของไปไว้ที่รถม้าก่อน มือเรียวปาดเหงื่อที่ไหลอาบหน้าถึงแม้ว่าตอนนี้จะหนาวมากก็ตาม แต่ติดตามมากับผู้นี้เหน็ดเหนื่อยยิ่งกว่าซักผ้าอยู่ที่จวนเสียอีก เพราะนางมิใช่บ่าวรับใช้คนสนิทจ๊อก~เสียงท้องร้องดังออกมายากที่จะควบคุม ยามเว่ยแล้วแต่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักคำแม้กระทั้งน้ำเปล่าสักหยด แต่ก็ทำได้เพียงอดทนก้มหน้าทำตามคำสั่งผู้เป็นนาย เดินตรงกลับไปยังที่พวกนางอยู่ แต่ขณะนั้นนางกลับพบผู้มาใหม่ยืนสนทนากับหลี่ซูฮวาอยู่ ไม่ว่าจะรูปร่าง

เช้าวันถัดมาบนภูเขาสูง ต้นไม้บริเวณโดยรอบมีเพียงต้นเล็กๆและส่วนใหญ่จะเป็นป่าไผ่ บริเวณโดยรอบปกคลุมไปด้วยหิมะขาวจนแทบไม่เห็นพื้นดิน โชคดีที่วันนี้หิมะไม่ตกแต่ถึงอย่างนั้นก็มีลมอ่อนๆยิ่งทำให้อากาศหนาวมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ สถานที่แห่งนี้มีหลุมฝังศพจำนวนหนึ่ง ท่านพ่อและท่านแม่ของนางก็ถูกนำมาฝังที่นี่เช่นกัน ที่หน้าป้ายวิญญาณของทั้งคู่มีของเซ่นไหว้และสุรามากมายกองอยู่ด้านหน้า ลู่เข่อซินเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าผู้ใดมาไหว้ เพราะทั้งครอบครัวของนางตอนนี้เหลือเพียงหญิงสาวแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ทุกปีที่เป็นวันครบรอบพอนางมาถึงของพวกนี้ก็มีอยู่ก่อนแล้ว บางปีนางก็พยายามมาเร็วหน่อยแต่เพราะรอบรถม้าที่มาที่นี่มีน้อย ก็มักเห็นว่ามันมีอยู่ก่อนแล้วทุกที หลังจากนั้นตนจึงมาหาพวกท่านพร้อมกับดอกไม้สดในมือเท่านั้น"ฮื่อๆ ข้าพยายามแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าพยายามแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ แต่เพราะข้าอ่อนแอเกินไป ฮื่อๆ"หญิงสาวร้องออกมาไม่หยุดหลังเล่าเรื่องที่ตนถูกหลี่จางเหว่ยรังแกเมื่อคืนให้พวกท่านฟัง จนเกือบเอาตนเองไม่รอดหน้าป้ายหลุมศพ ร่างบางคุกเข่าก้มลงร้องให้สะอื้นออกมาไม่หยุด เสียงสะอื้นของนางดังลั่นไปทั่วพื้นป่าแห่งน

รถม้าเคลื่อนตัวลงจากเขาท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย ดวงตาคมทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตานิ่งเรียบ ถึงแม้ในใจจะอยากอยู่ใกล้นางให้นานหน่อย แต่อากาศหนาวเช่นนี้เขาก็ไม่อยากให้หญิงสาวตากลมอยู่ข้างนอกนานเหมือนกัน ชายหนุ่มมองไปยังผ้าม่านทางออกที่ถูกปิดไว้บริเวณที่หญิงสาวนั่งอยู่ ถึงแม้จะไม่เห็นนางก็ตามนี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาออกตัวช่วยหญิงสาวซึ่งหน้าเช่นนี้ 'ผู้ที่มีสิทธิ์ดูแลและได้ใจนางไปครองกลับไม่ใส่ใจ แต่คนเช่นข้าที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่เข้าใกล้ยิ่งโหยหาที่จะถนอมเจ้าให้ดี'อากาศหนาวบวกกับเมื่อคืนหญิงสาวได้รับบาดเจ็บ ทำให้กว่าจะได้นอนก็เข้ายามอิ๋นแล้ว อีกทั้งยังต้องตื่นเช้ามาที่นี่ทำให้นางรู้สึกว่าตนเองจะไม่สบายเสียแล้ว นางอยากโกรธเจียวมิ่งที่ปล่อยให้ตนรอนานเช่นนี้แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ นางรักเขามากจริงๆทั้งคู่ผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งหลายปี ความน้อยใจที่ถูกละเลยมักเกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงเข้าปีที่สามที่คบหากัน นั่นเพราะเขางานยุ่งมากขึ้น เขาคือคนที่ดีที่สุดรองลงมาจากท่านพ่อท่านแม่ที่จากไป และในใจรู้ดีว่าเขาหายไปเพื่อกำลังทำบางอย่างช่วยชาวบ้านอยู่ แบนนี้จะให้นางโกรธเขาลงได้อย่างไรกันมันคงดูเห็นแ

"เข้ามาได้แล้ว ด้านนอกอากาศหนาว"โจวหนิงเฉินเอ่ยทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้ามองนางด้วยซ้ำ เขาเป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่วรยุทธ์ไม่ธรรมดา ได้ยินตั้งแต่เสียงนางเดินมากับแม่นมลี่ฉุนแล้ว หญิงสาวได้สติตนเองก่อนจะค่อยๆเดินย่องเข้าไปหาชายหนุ่ม ลู่เข่อซินรู้สึกว่าตนเองตัวรีบเล็ก นางเป็นใครไม่รู้จู่ๆกลับได้มายืนสนทนากับอ๋องหนิงเฉินส่วนตัวเช่นนี้ หลายคราที่นางเคยเห็นนายท่านหลี่ขอเข้าพบพระองค์แต่ก็ถูกปฏิเสธมาตลอด"คารวะท่านอ๋องเพคะ...จะเจ้าค่ะ"หญิงสาวมีท่าทีประหม่าเล็กน้อยขณะที่อยู่ต่อหน้าเขา บารมีที่แผ่ออกมาจากตัวท่านอ๋องนั้นทำเอานางไม่กล้าแม้แต่หายใจแรงด้วยซ้ำ หากพูดอันใดผิดไปจะถูกจับตัดหัวอย่างที่คนด้านนอกเขาลือไหมนะ"มีอะไรหรือทำไมไม่พักผ่อนให้หายดี""ข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ"หญิงสาวรีบเอ่ยออกไปอย่างรวดเร็วจนชายหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมอง ลู่เข่อซินที่มองชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้วเผลอสบตาเข้ากับดวงตาคมอย่างมิได้ตั้งใจ ก่อนจะรีบก้มหน้ามองพื้นทันที โจวหนิงเฉินส่ายหน้าให้กับท่าทีของนาง พลางเหลือบไปเห็นเท้าเรียวขาวที่ยืนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่"เหตุใดมิใส่รองเท้า"คำถามของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวไม่