Alle Kapitel von กรงรักอ๋องร้าย: Kapitel 11 – Kapitel 20

วันถัดมาภายในห้องทำงาน บรรยากาศตั้งแต่ยามเว่ยจนตอนนี้ยามเซินแล้ว ไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นเลยแม้แต่เพียงคำเดียวเงียบเสียจนได้ยินเสียงหายใจ ลู่เข่อซินยืนนิ่งเป็นหุ่น ทำตัวกลืนกินไปกับห้องเมื่อว่านางคือของตกแต่งสักชิ้น มือเรียวก็ยังคงฝนหมึกให้ท่านอ๋องไม่หยุด วันนี้สีหน้าของชายหนุ่มไม่ดีหนัก เหมือนกับว่ารายงานที่เขากำลังอ่านมีปัญหาอยู่เสียอย่างนั้น พลางทำให้นางคิดถึงคนผู้หนึ่ง ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้นางยังไม่ได้ติดต่อกับเจียวมิ่งเลย ไม่รู้ว่าเมื่อวานเขาได้ไปรับอย่างที่บอกกันไว้หรือไม่ แล้วถ้าหากไปไม่เจอนางที่นั้นเขาจะกระวนกระวายใจออกตามหาอยู่หรือเปล่า เพราะไม่มีใครรู้ว่านางมาอยู่ที่จวนอ๋องเช่นนี้ ก็แน่หล่ะบอกใครก็คงไม่มีใครเชื่อ ขนาดนางเองยังไม่คิดว่าจะได้ท่านอ๋องช่วยไว้เลยด้วยซ้ำ"คิดอะไรอยู่"จู่ๆเสียงเข้มก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ"เจ้าคะ""คนเช่นเจ้ามีเรื่องอันใดให้คิดมากมายกัน"คำพูดที่ท่านอ๋องถามทำให้นางคิดตาม ก็จริงสตรีเช่นนางเหตุใดถึงมีเรื่องมากมายให้คิดขนาดนี้กัน วันๆก็ใช้ชีวิตให้รอดไปแต่ละวันก็พอมิใช่หรือ ไม่มีคนข้างหลังให้ต้องดูแลหรือเป็นห่วง อนาคตก็ไม่ได้ปรารถนาอะไรใหญ่โต ทุก

ภายในร้านบะหมี่เล็กๆในตลาด ลูกค้ามีเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทำสงครามเงียบกัน ชามบะหมี่ร้อนทั้งสองถ้วยถูกทิ้งไว้มาเกือบครึ่งชั่วยามจนเส้นอืดหมดแล้ว ลู่เข่อซินนั่งจ้องหน้าชายคนรักของตนเอง เจียวมิ่งเองก็มีท่าทีนิ่งเรียบเหมือนกำลังรู้สึกผิดแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มเอ่ยกับนางเช่นไร วันนั้นงานเขายุ่งและเร่งด่วนจริงๆ จนทำให้ลืมนัดที่ให้หญิงสาวไว้ กว่าจะนึกขึ้นได้ก็เข้ายามโหย่วไปแล้ว ชายหนุ่มรู้ดีว่าคนที่ฉลาดเช่นนางหากไม่เห็นเขาไปรับคงหาทางลงจากเขาเองได้แน่"แล้ววันนั้นเจ้าได้ไปรับข้าที่บนเขาตามที่บอกหรือไม่"ลู่เข่อซินเอ่ยถามไปอย่างนั้นทั้งที่รู้คำตอบอยู่ก่อนแล้ว หากเขาไปจริงหลังจากนั้นก็ต้องรู้ว่านางหายไป ความเป็นไปได้สุดคือกลับไปถามถิงถิงที่จวนหลี่ แต่สหายตนบอกว่าไม่เห็นเขาไปเหยียบที่นั่นเลยด้วยซ้ำ"ขออภัยที่ข้าละเลยเจ้า ครานี้ข้ายอมรับผิดทุกอย่าง ซินเออร์เจ้าจะโกรธข้าก็ได้และอยากให้ข้าทำอันใดเพื่อเป็นการไถ่โทษข้าก็ยอมทั้งนั้น"เจียวมิ่งไม่เอ่ยเปล่า พลางยื่นมือมากุมมือเรียว ลู่เข่อซินดึงมือตนเองกลับ ครั้งนี้เขาทำนางเสียความรู้สึกมากจริงๆ มันสะสมมานานจนนางเองก็ไม่รู้จะจัดการก

"วันนี้เห็นมีคนบอกว่าท่านอ๋องชมคุณหนูใหญ่เรื่องพู่กันด้วย....."ถิงถิงเอ่ยพลางมองสีหน้าของหญิงสาว ครั้งนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นสหายโกรธเช่นนี้ นางรู้มาว่าลู่เข่อซินหวงแหนข้าวของของตนเองมาก หากมิได้รับอนุญาตนางเองก็ไม่กล้าแตะต้องเช่นกัน พู่กันนั้นคงเป็นสิ่งที่สหายรักมาเป็นแน่ เพราะหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาเห็นหญิงสาวฝึกเขียนคำๆหนึ่งทุกวัน อีกทั้งดูเหมือนสนใจตำรามากขึ้นด้วย นางเองก็ไม่รู้หนังสือจึงทำได้เพียงให้กำลังใจสีหน้าของลู่เข่อซินบิดมุ่นบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างถึงที่สุด หากพู่กันนั้นเป็นของนางจริง ป่านนี้ท่านอ๋องคงโกรธนางมากเป็นแน่ ที่เห็นของที่ตนเองให้ไปตกอยู่ในมือของผู้อื่น เขามิใช่คนธรรมดาทั่วไปอย่างนางด้วยซ้ำ ไหนๆก็เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวที่จะอยู่ที่นี่ นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาเอาเปรียบอีกแล้ว พู่กันนั้นจุดประกายให้นางอยากเริ่มที่จะเรียนตำราอีกครั้ง นางจะทวงแสงสว่างของตนเองกลับคืนมาให้ได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ตรงดิ่งไปยังห้องพักของอ้ายเหรินทันทีปัง! ปัง! ปัง!มือเรียวทุบประตูห้องเสียงดังเรียกคนที่อยู่ในห้องให้ออกมา อ้ายเหรินเปิดประตูด้วยสภาพที่ยังงัวเงีย ทันทีที่เห็นหน้าลู่เข่อซิ

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ทุกคนมาพร้อมหน้าตากันที่นี่ หลี่จื่อหานไม่รู้ว่าจะเริ่มเอ่ยบทสนทนาเช่นไร โจวหนิงเฉินเองก็อยู่ไม่เป็นสุขเนื่องด้วยตอนนี้ที่ห้องพักบ่าวรับใช้ท่านหมอกำลังรักษาลู่เข่อซินอยู่ เขาอยากไปดูนางใจแทบขาดแต่ไม่สามารถไปได้ ดวงตาคมหันมองไปยังทิศที่หญิงสาวอยู่บ่อยครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าไปหานางแต่เพียงไม่รู้ว่าจะไปในฐานะอันใด เพราะเขาเป็นห่วงนางอย่างนั้นหรือ เขากับนางก็ไม่ใช่คนรู้จักกันอีกทั้งนางเป็นคนรักของผู้อื่น เขาไปยุ่งวุ่นวายเช่นนี้คนอื่นจะพูดถึงนางอย่างไรกัน"เอ่อ....ขออภัยที่ให้ท่านอ๋องต้องเห็นภาพที่ไม่รื่นรมย์ขอรับ"หลี่จื่อหานเอ่ยเริ่มบทสนทนา เขาไม่รู้ว่าเช่นไรที่จู่ๆท่านอ๋องจะมาที่จวนวันนี้ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเป็นแน่ สายตาของเขาส่งไปตำหนิหลี่เมิ่งเหยาแต่หลี่ซูฮวา"ข้าเองก็มาโดยที่ไม่ได้บอกเสนาบดีหลี่ล่วงหน้าเช่นกัน มิทราบว่าสาวใช้ที่ถูกโบยนางทำอันใดผิดหรือ"ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่สีหน้ากลับแสดงออกว่าอยากได้คำตอบที่น่าพอใจ ประโยคหลังหันไปถามหลี่ซูฮวาที่ยืนอยู่ข้างๆมารดา"พวกสาวใช้ก็เป็นเช่นนี้แหละ

สามสัปดาห์เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วหลังหญิงสาวถูกโบย ยาที่นางกินและใช้ทาดีมาก ไม่คิดว่ามันจะหายเร็วถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังดูเหมือนว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้อีกด้วย ต่างกับคุณหนูใหญ่เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วยังลุกเดินไม่ได้ หรือจริงๆแล้วเพราะนางเป็นสาวใช้ร่างกายจึงปรับสภาพได้ไวกันหญิงสาวจำเหตุการณ์วันที่ถูกโบยได้ดี ก่อนที่ตนจะสลบไปมีคนผู้หนึ่งมาหานางแล้วช่วยเอาไว้ ถิงถิงเล่าว่าหลังท่านอ๋องมาก็หยุดการโบยทันที ไม่ถึงห้าสิบไม้ด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น หลังท่านอ๋องกลับไปนายท่านหลี่โมโหมาก ถึงขั้นลงมือโบยคุณหนูใหญ่ด้วยตนเอง จำนวนไม้ที่โบยมากกว่านางเสียอีก วันนี้หลังดีขึ้นมาบ้างแล้วเดินเหินได้สะดวก หญิงสาวมารอที่หน้าจวนโจวกว่าสองชั่วยาม เพื่ออยากขอบคุณเขาและขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พบว่าท่านอ๋องไม่อยู่จวน ไม่สามารถเข้าไปได้หากไม่มีการแจ้งเอาไว้ก่อน มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้า พอเหงื่อเริ่มออกก็รู้สึกแสบแผลที่หลัง ตอนนี้เข้าสู่ฤดูคิมหันต์แล้วอากาศร้อนและอบอ้าวเร็วกว่าทุกปี รถม้าคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าจวน โจวหนิงเฉินเดินลงมาจากรถม้าก็ต้องแปลกใจเนื่องด้วยสะดุ