All Chapters of กรงรักอ๋องร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

ลู่เข่อซินเดินกระแพกเข้ามาในเรือนหลังเล็ก จากนั้นล็อกกลอนประตูให้แน่นหนา หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไปนั่งที่โต๊ะทำงานใม้ ตอนนี้จิตใจของนางสงบไปมากแล้ว มองไปยังลิ้นชักและเปิดมันออก มีกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้มานาน มือเรียวที่ถูกพันด้วยผ้าแผลสะอาดเอื้อมไปหยิบขึ้นมาและคลี่ออก คำว่า 'โจวหนิงเฉิน' จากลายมืองดงามเด่นชัดในดวงตานาง "ข้าอยากให้เจ้าเขียนคำนี้เป็นคำแรก"คำพูดของชายหนุ่มเมื่อหลายเดือนที่แล้วนางยังคงจำได้ดี ตอนนั้นนางยังอ่านคำนี้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ หากรู้เร็วกว่านี้นางจะเป็นเช่นไรกันนะ"ข้าชอบเจ้า ชอบมานานมากแล้ว"คำพูดที่เขาสารภาพออกมาตรงๆเช่นนั้นมันทำให้นางกลัวเหลือเกิน เราทั้งคู่แตกต่างกันเหมือนอยู่คนละโลก ต่อให้วันหนึ่งนางมีใจให้ท่านอ๋องขึ้นมาจริงๆ เส้นทางของนางกับท่านอ๋องก็ไม่มีทางมาบรรจบกันได้ เมื่อสองชั่วยามที่แล้ว"ขออภัยเจ้าค่ะ ข้ามิเข้าใจที่ท่านอ๋องพูด ทำแผลเสร็จแล้วข้าขอตัวกลับก่อน"ลู่เข่อซินลุกขึ้นยืนหันหลังให้ชายหนุ่ม ทำเหมือนว่าตนเองมิได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อสักครู่ อยากให้คำนั้นนางฟังผิดไปและไม่คิดอยากได้ยินคำนั้นชัดๆอีกครั้ง โจวหนิงเฉินคว้าที่มือเรียวมากุ

เป๊ง! เป๊ง! เป๊ง! เสียงทุบเหล็กดังต่อเนื่องไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน กระโจมเล็กๆและเพิงบังแดดที่ถูกสร้างชั่วคราวบังได้เล็กน้อยเท่านั้น ฟืนไม้และหินมากมายถูกกองไว้สูง แสงจากดวงอาทิตย์ส่องอยู่กลางหลังตลอดเวลาด้วยเป็นพื้นที่โล่ง แต่ถึงอย่างนั้นความร้อนก็ไม่แพ้เตาหลอมที่ร้อนระอุติดไฟตลอดเวลา คนส่วนใหญ่ในโรงหลอมเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ เต็มไปด้วยพละกำลังเพื่อให้เหมาะกับงานที่ต้องใช้แรงเยอะ ดาบร้อนที่ถูกจี้ไฟถูกนำขึ้นมาทุบเพื่อขึ้นรูปดาบ วันนี้ซูอันเพ่ยเข้ามาตรวจเยี่ยมการทำอาวุธว่ามีความคืบหน้าไปแล้วมากเพียงใด เขากำลังฟังคำอธิบายจากหัวหน้าช่างตีเหล็กอยู่ในกระโจมด้วยความตั้งใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนว่ายังหาทางออกไม่ได้ ร่างใหญ่เดินมาดูบริเวณที่หลอมด้วยตนเอง แต่สายตาคู่หนึ่งกลับไปสะดุดกับคนงานที่คลุมหน้าตานำฟืนไม้มาเติม คนผู้นี้ร่างกายเพียวบางดูไม่เหมาะกับงานและสถานที่เช่นนี้เลยแม้แต่น้อย"อ่อ คนงานใหม่ขอรับ นางเป็นคนเร่รอนมิมีที่อยู่ ข้าจึงให้นางมาช่วยงานเล็กๆน้อยๆ"หัวหน้าช่างเอ่ยอธิบายเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่ม"นางหรือ"นางเป็นสตรีอย่างที่ใจเขาคิดจริงๆ งานหนักเช่นนี้หากเป็นสตรีอื่นคงท

ณ จวนตระกูลโจวนับเป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาววิ่งเข้ามาในจวนในสภาพที่ไร้สติเช่นนี้ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าทุกครั้ง ร่างใหญ่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าตำหนักด้วยใบหน้าที่ดูร้อนรน "ท่านอ๋อง...."แม่นมลี่ฉุนรีบเข้ามาหาผู้เป็นนายและทักทันทีด้วยความเป็นห่วง"รีบนำน้ำแข็งมา"ชายหนุ่มเอ่ยจบก็ตรงดิ่งเข้าไปวางนางในอ่างไม้ภายในตำหนัก จากนั้นเทน้ำเข้าไปด้านในจนตัวหญิงสาวเปียกชุ่ม ลู่เข่อซินปากสั่นมือสั่น ความรู้สึกตอนนี้เหมือนคนกำลังจะตาย เลือดลมในร่างกายสูบฉีดมากกว่ายามปกติ ใบหน้าและลำคอขาวแดงระเรื่อเพราะพิษยา โจวหนิงเฉินรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวจับใจ เดินไปรินชามาให้นางทันที ร่างบางไม่สามารถแม้แต่ยกถ้วยชาที่เขายื่นมาให้ขึ้นดื่มได้ เนื่องด้วยมือสั่นและหกจนหมด ร่างใหญ่หันไปรินชาอีกคราจากนั้นจรดมันไปที่เรียวปากนาง ร่างกายของนางกระหายน้ำจนดื่มไปกว่าห้าถ้วยชาเห็นจะได้ ก่อนมาถึงจวนนางยังพอมีสติสนทนากับรู้เรื่อง แต่ตอนนี้กลายไปเป็นคนอีกคนเหมือนถูกภูตผีสิงสู่"น้ำแข็งมาแล้วเจ้าค่ะท่านอ๋อง"แม่นมเอ่ยบอกจากด้านหน้าห้องอาบน้ำ เนื่องด้วยสภาพของหญิงสาวตอนนี้เปียกชุ่ม อาภรณ์สีขาวที่นางสวมใส่ทำให้เห็นเ

แสงอาทิตย์ช่วงปลายยามซื่อของอีกวันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างไม้ที่ปิดไม่สนิท สายขนาดนี้แต่เจ้าของจวนกลับยังคงหลับไหลเนื่องด้วยความเหนื่อยล้า บนเตียงกว้างมีร่างเปลือยเปล่าของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีนอนอยู่ ร่างบางนอนหนุนแขนของคนตัวโตด้วยลมหายใจที่สม่ำเสมอ โจวหนิงเฉินเองก็พาดมือกอดเอวบางทั้งคืนเช่นกัน กว่าสงครามไฟสวาทของทั้งคู่จะจบลงก็เข้าสู่ยามอิ๋น ร่างบางยังมีร่องรอยของศึกเมื่อคืนเต็มตัวไปหมด ส่วนหลังของชายหนุ่มเองก็เต็มไปด้วยรอยข่วน โจวหนิงเฉินเข้าใจหญิงสาวดี นั่นเพราะเมื่อคืนนางทรมานและเจ็บปวดมากเพียงใดดวงตาคมค่อยๆลืมตาขึ้นเนื่องด้วยรู้สึกตัวก่อน มือหนายกไปอังที่ศีรษะและตัวนางว่ามีไข้หรือไม่ เมื่อคืนตัวหญิงสาวร้อนดั่งไฟมาวันนี้ดูเหมือนว่ายาของสหายจะช่วยได้ดีมากๆ โจวหนิงเฉินลุกขึ้นก่อนจากนั้นสวมเสื้อตัวในของตนเอง แต่ไม่ลืมที่จะสวมให้นางด้วยเช่นกันอย่างเบามือ พอเขาเห็นร่องรอยผลงานของตนเองตามร่างกายนางก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นในใจ เขาอยากอ่อนโยนต่อนางแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ร่างกายนางและแรงตอบสนองของตัวยาที่นางได้รับ ทำให้เขาเองก็มัวเมาด้วยเช่นกันพรึบ!หญิงสาวสะดุ้งตื่น พร้อมกับคว้าผ้าห่มมาคลุ

เพล้ง!เสียงถ้วยชาถูกปาลงพื้นจนแตกกระจายเสียงดัง หลี่ซูฮวาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เมื่อได้ยินสิ่งที่บ่าวรับใช้คนสนิทเอ่ยรายงาน หลายเดือนมานี้กว่านางจะรักษาบาดแผลที่ถูกโบยหายก็ปาไปกว่าสองเดือน อีกทั้งรอยแผลเป็นนั้นถึงแม้จะอยู่ในร่มผ้านางก็รู้สึกอับอายอยู่ดี รักษาตนเองสองเดือนอีกทั้งถูกกักบริเวณไม่ให้ออกไปไหนอีกสามเดือน หญิงสาวเบื่อจนจะเป็นบ้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ วันนี้หลังได้ยินเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับลู่เข่อซินที่มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับท่านอ๋อง บุรุษที่นางปักใจรักจนหมดใจก็ยิ่งโมโห"ลู่เข่อซิน ข้ากับเจ้าไม่มีวันอยู่บนแผ่นดินร่วมกันได้หรอก"หญิงสาวตะโกนออกมาเสียงดัง มือเรียวกำเข้ากันแน่น"คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ คุณหนูซูเลี่ยงหรูมาขอพบเจ้าค่ะ"เสียงสาวรับใช้เข้ามารายงานผู้เป็นนาย "ให้เข้ามา""เจ้าค่ะ"เอ่ยจบสาวใช้ก็รีบไปเรียนทันที ไม่นานสตรีนางหนึ่งก็ย่างกายเข้ามาในเรือน นางเองก็วางท่าไม่ต่างกับหลี่ซูฮวาเลย นิสัยและการเลี้ยงดูมิได้แตกต่างกันเท่าใดเนื่องด้วยเป็นคุณหนูใหญ่เช่นกัน ซูเลี่ยงหรูเข้ามานั่งที่เก้าอี้ไม้ตรงข้ามกับหลี่ซูฮวา"ผมเจ้า""อ้อ....ข้าออกเรือนแล้ว"ซูเลี่ยงหรูเอ่ยบอกสหาย เนื่องด้วย