Alle Kapitel von กรงรักอ๋องร้าย: Kapitel 41 – Kapitel 50

"ช่างเถิด มาหาข้ามีเรื่องอะไรกัน"โจวหนิงเฉินเอ่ยตัดบท"ข้าอยากมาตกลงกับท่าน""ดีเหมือนกัน"โจวหนิงเฉินเอ่ยพลางลุกขึ้นกอดอกเดินตรงไปหาหญิงสาว ลู่เข่อซินมองร่างใหญ่เป็นตาเดียว เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆนางเองก็เดินถอยหลังเรื่อยๆเช่นกัน แววตาตื่นตูมเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มอยากแกล้งนางเรื่อยๆ จนร่างบางถอยไปชนกับโต๊ะไม้ด้านหลัง แต่ร่างใหญ่ก็ยังไม่หยุดขยับเข้ามาใกล้"ทะท่านอ๋อง"หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยหวังให้เขาหยุด มือหนายันที่โต๊ะไม้ล็อกตัวเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีเขาได้ ร่างใหญ่เอนกายและขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆ จนใบหน้าคมห่างใบหน้านางเพียงนิดจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นของลมหายใจ ตัวท่านอ๋องหอมมากนั้นคือสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวของนางตอนนี้จ๊อก~เสียงมือหนารินชาที่อยู่ด้านหลังบาง หญิงสาวถอนหายออกมาเอือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ ใบหน้าคมยกยิ้มที่มุมปากให้กับท่าทีของนาง "ทำไมหรือเสียดายใช่หรือไม่"ชายหนุ่มกระซิบที่หูขาว ขยับตัวห่างออกมา นั่งลงที่เก้าอี้ไม้ข้างใกล้นางพลางยกชาขึ้นดื่ม"ปะ...เปล่าสักหน่อย เปล่าเจ้าค่ะ!"ลู่เข่อซินเอ่ยพลางนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา ยกมือทาบที่หน้าอกเล็กน้อย เนื่องด้วยใจของนางตอนนี้เต้นรั่

ณ จวนตระกูลโจวรถม้าของจวนไปรับส่งหญิงสาวตามเวลาที่ได้ตกลงกันไว้ หญิงสาวเดินลงจากรถม้าพร้อมตะกร้าไม้ใบหนึ่ง ในนั้นมีขนมที่ตกจนสภาพไม่น่ากินแล้ว จึงคิดว่าจะเก็บไว้กินเอง เพราะเช่นไรรสชาติมันก็ยังอร่อยเหมือนเดิม หญิงสาวเดินตรงเข้าตำหนักเนื่องด้วยวันนี้รู้สึกปวดท้องจนแทบมิมีแรง ปกติทุกเดือนนางจะไม่เจ็บปวดทรมานเช่นนี้ วันนี้คงยกของที่ร้านเยอะอีกทั้งต้องค่อยวิ่งเข้าทั้งหน้าร้านและหลังร้านอีกด้วย กลับมาได้ซดน้ำขิงร้อนๆคงสบายท้องดี แต่จังหวะที่กำลังเดินผ่านห้องทำงานเพื่อไปห้องตนเองนั้นก็แอบชะเง้อหน้าเข้าไปเพื่อดูว่ามีคนอยู่หรือไม่ แต่จังหวะนั้นกลับกำลังเห็นชายหนุ่มสวมอาภรณ์พอดี ผิวขาวเนียนก็จริงๆ แต่กลับมีร่องรอยของบาดแผลเต็มไปหมด ดูก็รู้ว่าแผลแต่ละที่ลึกเพียงใด แต่ถึงอย่างนั้นก็มิได้ดูน่าเกลียดเลยแม้แต่น้อย มันช่วยเสริมให้เขาดูมีเสน่ห์เพราะกล้ามที่หลังดูบึกบึนสมชายชาตรี"แม่นางลู่ แม่นางลู่ ลู่เข่อซิน!"หวังเหล่ยที่กำลังเดินออกมาจากห้องเอ่ยทักหญิงสาวแต่กลับพบว่านางกำลังเหม่อลอย ลู่เข่อซินรีบส่ายหน้าและตบตนเองเล็กน้อย ร่างใหญ่หันมาหานางทันที เนื่องด้วยสามวันนี้ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่ที่ทำข้อต

เวลาผ่านไปกว่าสองวันแล้วแต่หญิงสาวยังคงได้รับคำตอบว่าท่านอ๋องยังไม่ฟื้นเลยแม่นมลี่ฉุนเป็นห่วงหญิงสาวที่เอาแต่เป็นกังวลจึงออกความคิดเห็นให้นางไปเปิดร้านขนม เนื่องด้วยจะได้มีอะไรทำคั่นเวลา หญิงสาวชะเง้อหน้าอยู่หน้าร้านบ่อยครั้ง ตั้งตารอข่าวจากหวังเหล่ยว่าท่านอ๋องฟื้นแล้ว แต่ก็ผิดหวังกับคำตอบนั้นอยู่หลายครา ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองไร้ประโยชน์ที่ช่วยอะไรชายหนุ่มไม่ได้เลย ทั้งที่ผ่านมาเวลาเกิดเรื่องท่านอ๋องช่วยนางเสียทุกอย่าง จึงตระหนักได้ว่าเหตุใดในใจตนเองถึงคิดว่าไม่คู่ควรกับท่านอ๋องตั้งแต่แรก"วันนี้ขนมหมดแล้ว ปิดร้านเลยหรือไม่เจ้าคะ"อี้จินหันมาถามหญิงสาว ลู่เข่อซินพยักหน้าและช่วยนางเก็บร้าน แต่ขณะนั้นเองเสียงชาวบ้านแถวนั้นก็เสียงดังขึ้น ตามด้วยกลุ่มคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาหานางที่ร้าน เป็นแม่ทัพอันเพ่ยและทหารอีกสิบคน"คารวะท่านแม่ทัพ มีอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ"" ตอนนี้ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บและถูกพิษจนตอนนี้ก็ยังมิฟื้น ฝ่าบาทให้ข้าสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด วันนั้นท่านอ๋องทานอะไรไปบ้างและใครเป็นคนทำ ข้าต้องนำตัวไปสืบสวนทั้งหมด ขออภัยแม่นางลู่ที่ทำให้ตกใจ""ข้าไม่มีวันทำแบบนั้นกับท่านอ๋องแน่เ

บนเตียงกว้างภายในตำหนักรับรอง อยู่ไม่ห่างจากสำนักหมอหลวงนัก สถานที่แห่งนี้มีไว้สำหรับเชื้อพระวงศ์ที่ป่วยหนักจนไม่สามารถไปทำการรักษาที่ตำหนักได้ จึงต้องมาอยู่ใกล้สำนักและยาบางตัวหลังต้มแล้วต้องกินโดยทันที โจวหนิงเฉินใบหน้าเริ่มมีเลือดฝาดมากขึ้น ถึงแม้จะยังถอนพิษไม่ได้ แต่ยาบำรุงที่กินเข้าไปช่วยให้บาดแผลที่ได้รับบาดเจ็บสมานตัวได้เร็วมากกว่าปกติ เฟิ่งเย่วยืนกอดอกมองหวังเหล่ยป้อนยานายตนเองไม่ห่างไปไหน "นี่คือยาอะไรหรือขอรับ"หลังป้อนยาเสร็จก็ใช้ผ้าซับปากและทาขี้ผึ้งไม่ให้ปากแห้ง"ยาถอนพิษ"คำพูดง่ายๆที่เอ่ยออกมาทำเอาคนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่เขาเห็นร่างกายของท่านอ๋องเป็นอันใดกัน พึ่งคิดค้นสูตรเมื่อสักครู่ ต้มเสร็จแล้วก็นำมาให้กินเลย โดยที่ไม่รู้ว่ายาชนิดนี้ใช้ได้หรือไม่"หากยานี้ไม่ได้ผล แล้วทำให้ท่านอ๋องตายจะทำเช่นไรขอรับ"เสียงของหวังเหล่ยดังขึ้นกว่ายามปกติเล็กน้อย"หากเขาตาย เจ้าต้องรับผิดชอบเป็นเพื่อนข้า เพราะเจ้าเป็นคนป้อนยาเขาเองกับมือ"เฟิ่งเย่วเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะเดินมาจับชีพจรที่ข้อมือ หวังเหล่ยเองก็ลุ้นไม่ห่างมองมุมปากหนาที่ยกขึ้นของชายหนุ่ม"เป็นเช่นไรขอรับ""เต

ปัจจุบัน"หวังเหล่ย นำพู่กันกับกระดาษมา"โจวหนิงเฉินเอ่ยสั่งการก่อนจะรับมาเขียนข้อความลงไปในจดหมาย รอแห้งจากนั้นยื่นให้เฟยอิน"นำไปส่งให้ฝ่าบาท""ขอรับ"เฟยอินรับคำสั่งก่อนจะรีบเดินออกไป "สภาพเจ้าตอนนี้ไปพบนางคงมิยาก เหตุใดถึงเลือกให้ฝ่าบาทเป็นผู้จัดการ"เฟิ่งเย่วเอ่ยด้วยท่าทีไม่เข้าใจ เขาคิดว่าสหายของตนจะไปหาหญิงสาวตั้งแต่ตื่นมาเสียอีก"วิธีของเจ้าก็นับว่าน่าสนใจ หากข้ายังจัดการเรื่องของตนเองมิได้ การที่นางอยู่ข้างกายก็นับว่าอันตรายยิ่งไปอีก เพียงข้าสลบไปไม่กี่วันก็มีข้อหามากมายที่สามารถเอาชีวิตนางไปได้ เช่นนั้นให้นางอยู่ห่างกายข้าหน่อยเถิด เพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น"โจวหนิงเฟิงเอ่ยด้วยใบหน้าไม่ดีนัก อีกใจหนึ่งเขาคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว สิ่งที่เขาทำกับนางก่อนหน้านี้ กักขังนางให้อยู่กับเขาโดยที่หญิงสาวไม่ได้เต็มใจ นางร้องอ้อนวอนขออิสระที่เขาไม่มีวันให้นางได้ การที่นางได้อยู่ห่างจากเขาเช่นนี้มันอาจจะดีกว่าหรือไม่ หากไกลห่างจากเขาแล้วจะรู้สึกขาดเหมือนกันไหม แท้จริงแล้วความรู้สึกนางที่มีต่อเขามันคืออะไรกัน ก่อนหน้าเพราะนางมีเจ้าของเขาทำได้เพียงเฝ้ารอนางเป็นอิสระ พอนางเป็นอิสระทั้ง