บทที่ 6

เมื่ออวิ๋นหนีฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เป็นเอกลักษณ์

เธอลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล

มีใครบางคนจับมือเธออยู่ เมื่อหันไปมอง เห็นจี้กวนหลานนั่งอยู่ข้างเตียง เขาจับมือเธอแล้วหลับตาอยู่ ใต้ตามีรอยคล้ำเล็กน้อย

เหมือนเขารู้สึกว่าเธอขยับ จึงลืมตาขึ้นมาทันที

ทั้งสองคนสบตากัน เขาปล่อยมือ ความอ่อนเพลียและความรู้สึกที่เหมือนเป็นห่วงในดวงตาเขาหายไปทันที กลับมาเย็นชาเคร่งขรึมเหมือนเดิม

“ฉันไปบอกพ่อเธอและขอโทษเขาแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ฟังดูไม่มีความรู้สึก “เขารับปากว่าจะไม่ทำให้เธอลำบากใจอีก แต่เธอก็ต้องสัญญากับฉันว่าต่อไปจะไม่ทำร้ายหน่วนหน่วนอีก ยังไงหน่วนหน่วนก็เป็นน้องสาวเธอ”

“นายไปขอโทษเขาเรื่องอะไรไม่ทราบ?” เสียงเธอแหบพร่า มีความเหน็บแนมเล็กน้อย “อีกอย่างลูกชู้ที่น่าอายแบบนั้น คู่ควรเป็นน้องสาวฉันด้วยเหรอ? ถ้าเป็นสมัยโบราณ ฐานะอย่างเธอเป็นคนใช้ของฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

จี้กวนหลานขมวดคิ้ว เหมือนเขาจะพูดอะไรออกมา ขณะนั้นประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออกเบาๆ พยาบาลยื่นหน้าเข้ามา

“คุณจี้ คุณอวิ๋นหน่วนที่อยู่ห้องข้างๆ อารมณ์ไม่ค่อยดี เอาแต่เรียกให้คุณไปหา”

จี้กวนหลานลุกขึ้นยืน จัดแขนเสื้อที่ไม่ได้ยับด้วยซ้ำ จากนั้นพูดกับอวิ๋นหนีว่า “ฉันไปดูหน่วนหน่วนก่อน หน่วนหน่วนบาดเจ็บเพราะเธอ ในฐานะที่ฉันเป็นคู่หมั้นของเธอ ไม่ว่าจะในแง่เหตุผลหรือความรู้สึก ฉันควรไปถามไถ่อาการและปลอบขวัญหน่วนหน่วน”

อวิ๋นหนีแสยะยิ้มแล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง “รีบไปเถอะ นั่นคือคู่หมั้นตัวจริงของนาย”

จี้กวนหลานชะงักปลายเท้า เขาขมวดคิ้วแล้วหันมา “เธอว่าอะไรนะ?”

อวิ๋นหนีขี้เกียจพูดซ้ำ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง ใช้การกระทำสื่อว่าไม่อยากคุยแล้ว

จี้กวนหลานเห็นเธอทำท่าไม่อยากคุย เขาเอามือนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยใจ สุดท้ายก็เดินตามพยาบาลออกไปจากห้อง

หลังผ่านไปสองสามวัน อวิ๋นหนียังคงพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

เธอได้ยินพยาบาลที่เข้ามาเช็กอาการและเอายามาให้พูดถึงจี้กวนหลานกับอวิ๋นหน่วนเป็นประจำ

“คุณจี้เอาใจใส่คุณหนูรองมาก เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน”

“ใช่ ได้ยินว่าคุณหนูรองไม่ชอบรสขม คุณจี้ก็ให้คนส่งผลไม้เชื่อมที่นำเข้าจากต่างประเทศไปให้”

“ในความคิดของฉัน คุณจี้ยืนเคียงข้างคุณหนูรอง นั่นแหละถึงเรียกว่ากิ่งทองใบหยก เหมาะสมกันมาก......”

เหมือนพวกเธอคิดว่าอวิ๋นหน่วนที่สุภาพเรียบร้อยคือคู่หมั้นตัวจริงของจี้กวนหลาน

อวิ๋นหนีได้ยินแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย ถึงขนาดที่อยากขำด้วยซ้ำ

เธออยากให้ทุกคนคิดแบบนี้ใจจะขาด

จี้กวนหลานมาวันที่ออกจากโรงพยาบาล

เขารับใบสรุปการรักษาจากพยาบาล แล้วพูดกับอวิ๋นหนีที่นั่งพิงหัวเตียงเล่นมือถืออยู่ “เก็บของสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ฉันไม่กลับตระกูลอวิ๋น” อวิ๋นหนีไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

จี้กวนหลานสีหน้าเคร่งขรึม พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “อวิ๋นหนี อย่างี่เง่า”

เขาไม่ให้โอกาสเธอได้ปฏิเสธ เดินมาจับข้อมือเธอทันที แรงไม่เยอะ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนมีอำนาจเหนือกว่า เขาดึงเธอขึ้นมาจากเตียง กึ่งประคองกึ่งลากออกจากห้องผู้ป่วย แล้วดันเธอเข้าไปในรถ

รถเคลื่อนตัวกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลอวิ๋น อวิ๋นหนีสะบัดมือจี้กวนหลาน แล้วเดินขึ้นไปที่ห้องตัวเองทันที

ทว่าตอนผลักประตูเข้าไปในห้อง เธอแทบจะช็อกตาย

อวิ๋นหน่วนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของเธอ ถือสร้อยคอไพลินที่เปล่งประกายระยิบระยับลองเทียบอยู่ในกระจก

นั่นคือของเพียงชิ้นเดียวที่แม่ของอวิ๋นหนีหลงเหลือไว้ให้เธอ!

“ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องของของฉัน?” เสียงอวิ๋นหนีเย็นยะเยือกมาก “วางลงแล้วก็ไสหัวออกไป!”

อวิ๋นหน่วนตกใจที่เธอโผล่มากะทันหัน แต่ไม่นานก็ยิ้มอย่างได้ใจ นอกจากเธอไม่ยอมวางสร้อยแล้ว ยังใช้ปลายนิ้วแกว่งมันไปมาด้วย “ของเธอเหรอ? อวิ๋นหนี ฉันจะบอกให้นะ ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ ช้าหรือเร็วก็เป็นของฉันอยู่ดี!”

“โดนเตะตกระเบียงครั้งที่แล้ว ดูเหมือนเธอยังไม่หลาบจำสินะ?” อวิ๋นหนีค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ สายตาน่ากลัวมาก

“ครั้งก่อนฉันประมาทต่างหาก!” อวิ๋นหน่วนตวาดอย่างไม่เกรงกลัว “ครั้งนี้เธอคิดว่าฉันจะกลัวเธอเหรอ?”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง จู่ๆ สายตาเธอร้ายกาจขึ้นมาทันที ทันใดนั้นเธอหยิบแจกันโบราณบนโต๊ะเครื่องแป้งปาลงบนพื้น พร้อมกับล้มลงไปนั่งข้างเศษแจกันที่แตกกระจายแล้วร้องกรี๊ด

เสียงดังสนั่นทำให้อวิ๋นฮั่นไห่กับหลิ่วหรูวิ่งมาดู

“เกิดอะไรขึ้น?” อวิ๋นฮั่นไห่วิ่งเข้ามา เห็นเศษแจกันเต็มพื้นกับอวิ๋นหน่วนที่นั่งน้ำตาคลอเบ้าอยู่ข้างๆ เขาเลือดขึ้นหน้าทันที

อวิ๋นหน่วนเงยหน้าพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า ชี้อวิ๋นหนีแล้วร้องไห้ออกมา “พ่อ......ฉันแค่......แค่อยากดูสร้อยคอของพี่ คิดไม่ถึงว่าพี่จะ......ผลักฉันล้ม......”

“อวิ๋นหนี!” อวิ๋นฮั่นไห่โมโหสุดขีด เขาเดินมาง้างมือตบหน้าเธอทันที ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้อธิบายด้วยซ้ำ!

เสียงตบดังสนั่นไปทั่วห้อง

แก้มของอวิ๋นหนีบวมแดงทันที แสบและเจ็บมาก

เธอหันหน้าไปอีกด้าน ใช้ลิ้นแตะเลือดที่ไหลออกมาจากกระพุ้งแก้ม นอกจากเธอไม่ร้องไห้แล้ว ยังหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วย