MasukShare
บทที่ 9
Bab terbaru
สายลมแห่งวันวาน บทที่ 28
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวผ่านไปสิบปีแล้วในคอนเสิร์ตดนตรีคลาสสิกระดับโลกที่เวียนนาประเทศออสเตรีย อวิ๋นหนีกับฟู่จิ่งเฉินมาร่วมงานตามคำเชิญราวกับกาลเวลาไม่สามารถทำอะไรอวิ๋นหนีได้เลย เธอดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น มีความสง่างามและสุขุมกว่าเดิม เมื่อยืนข้างฟู่จิ่งเฉินที่ยังหล่อและมีเสน่ห์เฉพาะตัวเหมือนเดิม ทว่าเขาดูนิ่งขึ้นมาก ทั้งสองคนก็ยังเป็นคู่สร้างคู่สมที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉาช่วงพักระหว่างงาน อวิ๋นหนีอยากไปห้องน้ำ แต่ฟู่จิ่งเฉินติดคุยอยู่กับนักดนตรีที่สนิทกันเธอเดินบนพื้นที่ปูด้วยพรมหนาเพียงคนเดียว บังเอิญเจอใครบางคนตรงมุมทางเดินเป็นผู้ชายนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีคนดูแลเป็นคนเข็นให้เขาใส่โค้ตสีเข้มสไตล์เรียบๆ มีผ้าคลุมอยู่บนเข่า ผมขาวเกือบหมดทั้งหัว ใบหน้าแก่ชราและซูบผอม เต็มไปด้วยรอยตีนกา มีเพียงดวงตาสองข้างที่ยังคงดำขลับเหมือนเดิม แต่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบ เป็นความนิ่งสงบหลังจากผ่านอะไรมามากมาย เขาคือจี้กวนหลานอวิ๋นหนีชะงักปลายเท้าจี้กวนหลานเห็นเธอแล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนสบตากันเพียงไม่นานไม่ได้รู้สึกตกใจอย่างที่คิดไว้ ถึงขนาดที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำจิ
สายลมแห่งวันวาน บทที่ 27
ไม่มีถ้อยคำที่สวยหรู ไม่มีคำสัญญาจอมปลอม มีเพียงคำสารภาพรักที่ตรงไปตรงมา และเป็นสไตล์ของ “ฟู่จิ่งเฉิน” สุดๆ แต่กลับทำให้อวิ๋นหนีประทับใจยิ่งกว่าถ้อยคำหวานซึ้งใดๆเธอมองชายหนุ่มที่ยอมรับทุกอย่างที่เป็นเธอ มอบอิสระให้เธออย่างไม่รู้จบ เธอน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปล่งประกายแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้าเธอยื่นมือออกไปแล้วพยักหน้า พูดด้วยเสียงชัดเจนและหนักแน่น “โอเค! ฉันจะแต่งกับนาย!”ฟู่จิ่งเฉินชะงักเล็กน้อย จากนั้นกระโดดด้วยความดีใจสุดขีด รีบใส่แหวนที่นิ้วนางของเธออย่างเงอะๆ งะๆ ไซซ์แหวนพอดีเลย!เขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วหมุนตัวอยู่หลายรอบ ดีใจเหมือนเด็กที่ได้สมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก!“เย้! ในที่สุดฉันก็มีเมียแล้ว!” เขาตะโกนใส่ทุ่งลาเวนเดอร์ เสียงก้องท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นอวิ๋นหนีเอามือคล้องคอเขา หัวเราะจนน้ำตาไหลแสงสุดท้ายของวันส่องกระทบลงบนตัวทั้งสองคนที่กำลังกอดกัน รอบตัวทั้งคู่เป็นแสงสีทองอบอุ่น งดงามราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ งานแต่งจัดขึ้นที่เกาะส่วนตัวในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ไม่ได้เชิญสื่อใดๆ แขกในงานคือเพื่อนสนิทของฟู่จิ่งเฉินกับคนสนิทที่อวิ๋นหนีเชิญมาร่วมงา
สายลมแห่งวันวาน บทที่ 26
ตอนหมอเดินออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลียแล้วบอกว่า “ช่วยชีวิตคนไข้ได้แล้ว แต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย หลังจากนี้ต้องพักรักษาตัวอีกนาน อีกทั้งผลกระทบจากอาการบาดเจ็บก็ร้ายแรงมากด้วย” อวิ๋นหนีแทบทรุดลงบนพื้น แต่ฟู่จิ่งเฉินประคองไว้ทันจี้กวนหลานนอนไม่ได้สติอยู่ในห้องไอซียูครึ่งเดือนในช่วงเวลานั้นจี้ซื่อกรุ๊ปขาดผู้นำ ราคาหุ้นร่วงหนัก ภายในองค์กรระส่ำระสายอวิ๋นหนีใช้ช่องทางของฟู่จิ่งเฉิน ปกปิดชื่อและแจ้งสถานการณ์ของจี้กวนหลานให้ผู้อาวุโสในตระกูลจี้ทราบ ผู้อาวุโสคนนี้ค่อนข้างเชื่อถือได้ ตอนนี้เขาเป็นคนประคองสถานการณ์โดยรวมชั่วคราวเมื่อจี้กวนหลานพ้นขีดอันตรายแล้ว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เห็นเพียงภาพขาวพร่ามัวความเจ็บรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่หน้าอก เจ็บจนเหมือนจะฉีกขาดทุกครั้งที่หายใจเขากลอกดวงตาพร่ามัวไปมา การมองเห็นเริ่มชัดขึ้น เห็นอวิ๋นหนีใบหน้าซีดเซียวเฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งสองคนสบตากัน บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งแววตาอวิ๋นหนีหลากหลายอารมณ์ มีทั้งความเป็นห่วง โล่งใจ แต่ที่มากกว่านั้นคือความนิ่งเหมือนปล่อยวางเรื่องในอดีตได้แล้ว ไม่มีความรู้สึกจากความรักหรือความเกลียดอีกแล้วจี้กวนหล
สายลมแห่งวันวาน บทที่ 25
เขาแอบจับตาดูความเคลื่อนไหวของอวิ๋นหนีตลอดเวลา พอรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่เกาะนี้ ตอนแรกจะแอบดูอยู่ห่างๆ แต่บังเอิญเจอความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของพวกอวิ๋นหน่วน จึงสะกดรอยตามมาที่นี่!“ปล่อยเธอ!” จี้กวนหลานตาแดงก่ำ จ้องอวิ๋นหน่วนเขม็ง ราวกับคนใกล้ตายที่พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย“จี้กวนหลาน?” อวิ๋นหน่วนชะงักไปในตอนแรก จากนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม “ฮ่าๆๆ! นายก็มาด้วยเหรอ! ดี! ดีมาก! พวกนายจะได้ตายไปพร้อมกันเลย!”“เธอต้องการอะไร? แค้นอะไรก็มาลงที่ฉันเลย!” จี้กวนหลานค่อยๆ เดินไปข้างหน้า เสียงเขาแหบพร่า “ปล่อยเธอ แล้วเอาชีวิตฉันไปเลย”“ชีวิตนายเหรอ?” อวิ๋นหน่วนหัวเราะพรืด “ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น! ฉันต้องการให้เธอเจ็บปวดเท่านั้น! ฉันต้องการให้นายเห็นฉันทรมานเธอ!”อวิ๋นหน่วนกับลูกน้องของเธอเริ่มใช้คำพูดสุดหยาบคาบดูหมิ่นอวิ๋นหนี เพื่อยั่วโมโหจี้กวนหลาน แถมยังใช้ไม้ทุบตีฟู่จิ่งเฉินที่โดนจับตัวไว้ด้วยจี้กวนหลานดวงตาแดงก่ำ กำหมัดจนเกิดเสียงดัง แต่ไม่กล้าทำอะไร เพราะกลัวอวิ๋นหนีได้รับอันตราย“ถ้าอยากให้เธอรอด ก็คุกเข่าอ้อนวอนฉันสิ!” อวิ๋นหน่วนเล็งปืนไปที่หัวอวิ๋นหนีแล้วตะโกนใส่จ
สายลมแห่งวันวาน บทที่ 24
จี้กวนหลานเดินออกมา ก้มมองผู้หญิงไร้ค่าเหมือนโคลนตมที่เท้าตัวเอง สายตาเขาไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย“รักเหรอ?” เขาหัวเราะพรืด เสียงเย็นยะเยือกถึงกระดูก “ฉันรู้หมดแล้วว่าตอนนั้นเธอกับแม่เล่นงานและกลั่นแกล้งหนีหนียังไงบ้าง ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่แตะต้องพวกเธอ เพราะกลัวมือแปดเปื้อน แล้วก็......เก็บพวกเธอไว้ให้หนีหนีจัดการเอง”เขาเงียบครู่หนึ่ง น้ำเสียงดูรังเกียจมาก “ตอนนี้หนีหนีคิดบัญชีกับพวกเธอแล้ว ฉันรู้สึกดีมาก”เขาหันหลังให้เธอแล้วพูดกับบอดี้การ์ดด้านหลัง “ไล่เธอไป”ประตูบานใหญ่ปิดลงอวิ๋นหน่วนทรุดลงบนพื้นเย็นเฉียบ เหมือนตกลงไปในเหวลึกไร้ก้นบึ้งท่ามกลางความสิ้นหวัง คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นหน่วนจะเจอที่อยู่ของอวิ๋นหนีร่างกายเธอซูบผอม สายตาร้ายกาจเหมือนงูพิษ ตะโกนสาปแช่งอวิ๋นหนีด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหู “อวิ๋นหนี! นังคนต่ำตม! เธอต้องไม่ตายดี! เธอแย่งทุกอย่างไปจากฉัน! เธอต้องได้รับกรรม! ฉันขอแช่งให้เธอ......”อวิ๋นหนีมองเธอด้วยสายตาราบเรียบ เหมือนมองมดสติแตกตัวหนึ่งเธอค่อยๆ ก้มลงมาข้างหูอวิ๋นหน่วน เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนทุกคำ เหมือนคมมีดเคลือบด้วยน้ำแข็ง ค่อยๆ เชือดเฉือนสติของอวิ๋นหน่วนที่หล
สายลมแห่งวันวาน บทที่ 23
ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกจี้ซื่อที่เมืองเป่ย บรรยากาศเงียบเหมือนป่าช้าม่านหนาที่หน้าต่างปิดสนิท ปิดกั้นแสงจากภายนอกทั้งหมด จี้กวนหลานกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ที่เท้ามีขวดไวน์เปล่ากระจัดกระจายเต็มไปหมดเขาผอมจนไม่เหลือเค้าเดิม เบ้าตาลึก ผมสีเทาเงินสะดุดตายิ่งทำให้ดูโทรมและชวนขนลุกหน้าจอมือถือสว่างขึ้น บนหน้าจอเป็นภาพที่โดนปาปารัสซี่แอบถ่าย ดูพร่ามัวแต่กลับชัดเจนที่ร้านกาแฟแบบเปิดโล่งในหมู่บ้านเล็กๆ ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส อวิ๋นหนีใส่ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนสดใส เธอกำลังเงยหน้าหัวเราะ ป้อนไอศกรีมให้ฟู่จิ่งเฉินที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอส่วนฟู่จิ่งเฉินกำลังมองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู ใช้นิ้วแตะจมูกเธออย่างสนิทสนม แสงแดดส่องลงมาบนตัวพวกเขา เป็นภาพที่งดงามจนรู้สึกขัดตา“พรวด—”เลือดสดถูกพ่นออกจากปากจี้กวนหลานแบบไม่ทันตั้งตัว กระเด็นใส่หน้าจอมือถือกับพรมขนแกะราคาแพง จุดสีแดงสุดสยองกระจายไปทั่วเขาไออย่างรุนแรง เจ็บหน้าอกเหมือนจะฉีกขาด“หนีหนี......” เขาเอามือกุมหน้าอก งอตัวอย่างทรมาน น้ำตาผสมกับเลือดไหลลงมาเธอยิ้มได้แล้ว ยิ้มอย่างมีความสุขมาก แต่เธอกลับยิ้มให้ผ
Anda juga akan menyukai
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า
ดวงดาว8.3K Dibacaดวงจันทราไม่เคยวิ่งมาหาฉันเลย
เส้นหมี่บินไม่ได้5.6K Dibacaหักกิ่งหลิวสิ้นสายใยรัก
เสี่ยวหมี่หู4.0K Dibacaใต้ดาวนับพันก็ยังรักเธอ
มะระผัดไข่18.8K Dibacaเงาจันทร์บางๆ ยามอรุณ
แผ่นแป้งแห่งเหมันต์5.1K Dibacaรักที่สายไป
ดอกมะลิ1.1K Dibacaหลังแกล้งตาย สามีผมหงอกข้ามคืน
สิบสตางค์2.3K Dibacaคนที่เคียงคู่จนสุดทาง
รุ่งอรุณ1.1K Dibaca
