บทที่ 1

อวิ๋นหนีเคยเป็นดาวเจิดจรัสของเมืองเป่ย เธอเป็นอิสระดั่งสายลม ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ ไม่แคร์สายตาใคร

แต่เธอดันแต่งงานกับจี้กวนหลาน ประธานผู้ร่ำรวยที่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าเข้มงวดและเจ้าระเบียบที่สุด

ชายหนุ่มเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำและมีความละเอียดสูง นอกจากเข้มงวดกับตัวเองแล้ว ยังเข้มงวดกับคู่ชีวิตด้วย

เธอเป็นคนรักสนุก ชอบเที่ยวผับ ชอบจีบนายแบบ เขาสั่งให้ผับทั่วทั้งเมืองเอาชื่อเธอเข้าแบล็คลิสต์

เธอรักอิสระ มีความสุขกับแดดร้อนแรงของแอฟริกา เพลิดเพลินกับแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งรถหรือกระโดดร่ม เธอถนัดหมดทุกอย่าง แต่เขายึดพาสปอร์ตเธอ ควบคุมการไปไหนมาไหนของเธอ

เธอรักการถ่ายภาพและวาดภาพ แต่เขากลับมองว่ามันไร้สาระ ไม่ได้ทำให้ชีวิตก้าวหน้า แถมยังยึดกล้องกับพู่กันสุดรักของเธอไปถาวร

เธออึดอัดจนจะบ้าตายแล้ว ทำได้แค่บังคับตัวเองให้เรียนรู้กฎทั้งหมดที่เขาตั้งขึ้นมา เรียนรู้การเป็นคุณนายจี้ที่สมบูรณ์แบบ

แต่ถึงเธอจะพยายามซ่อนเขี้ยวเล็บขนาดไหน มีอยู่ครั้งหนึ่งในงานเลี้ยง มีคนจงใจแซะว่าเธอนิสัยป่าเถื่อน ไม่มีใครปราบได้ เธอโกรธจนทนไม่ไหว พุ่งเข้าไปตบกับผู้หญิงพวกนั้นทันที

จี้กวนหลานได้ข่าวแล้วรีบมา ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและสายตาของพวกอยากรู้อยากเห็น เขาไม่ปกป้องเธอ แถมยังพูดกับพวกที่มาหาเรื่องเธอด้วยน้ำเสียงห่างเหินและราบเรียบ

“ขอโทษด้วย ฉันดูแลไม่ดีเอง เธอ......ไม่รู้จักกาลเทศะจริงๆ”

วินาทีนั้นอวิ๋นหนีเหมือนโดนฟ้าผ่า ช็อกจนตัวแข็งทื่อไปหมด

เธอแทบจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่าง ความจริงที่จี้กวนหลานไม่ได้รักเธอเลย

ต่อมาเพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง ได้พรากชีวิตอันแสนสั้นและเต็มไปด้วยความกดดันของเธอไปตลอดกาล

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อวิ๋นหนีได้กลับชาติมาเกิดใหม่

กลับมาคืนก่อนที่จะแต่งงานกับจี้กวนหลาน

มองใบหน้าของตัวเองที่ยังคงงดงามและสดใสในกระจก รู้สึกถึงหัวใจที่โหยหาอิสระกลับมาเต้นอีกครั้ง อวิ๋นหนีสูดหายใจลึก

ครั้งนี้เธอไม่ต้องการจี้กวนหลานแล้ว แล้วก็ไม่ต้องการความรักที่เต็มไปด้วยความอึดอัดของเขาด้วย

เธอจะกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง อวิ๋นหนีที่เป็นอิสระ สดใส และไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้น!

สิ่งที่เธอทำเป็นอย่างแรกคือวิ่งลงมาหาผู้เป็นพ่ออย่างอวิ๋นฮั่นไห่ที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่ที่ห้องอาหารด้านล่าง

“ฉันจะยกเลิกงานแต่งของฉันกับจี้กวนหลาน!”

มือของอวิ๋นฮั่นไห่ที่กำลังถือช้อนอยู่ถึงกับชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที สีหน้าโมโหมาก “เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก?! ก่อนหน้านี้เธอจะเอาแต่ใจขนาดไหนฉันไม่สนใจ คนมากมายอยากแต่งงานกับตระกูลจี้ แต่ไม่มีโอกาสนั้น! เธอไม่รู้หรือไงว่ากวนหลานดีเลิศขนาดไหน? ทั้งความสามารถ ชาติตระกูล หน้าตาและนิสัยใจคอ กว่าจะเจอแบบนี้สักคนไม่ใช่เรื่องง่าย?!”

อวิ๋นหนีเห็นอวิ๋นฮั่นไห่แทบจะเอาเธอใส่พานถวายให้ตระกูลจี้ เธอถึงกับแสยะยิ้มในใจ “ในเมื่อเขาดีขนาดนั้น พ่อก็ให้ลูกชู้ที่พ่อรักนักรักหนาไปแต่งกับเขาสิ ฉันยินดีให้เธอแต่งงานแทนฉัน!”

เมื่ออวิ๋นฮั่นไห่ได้ยิน สีหน้าโกรธชะงักไปทันที แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างคาดไม่ถึง “ธะ......เธอว่าอะไรนะ? เธอจะให้น้องสาวเธอแต่งแทนจริงเหรอ?”

“ใช่ ยังไงพ่อก็ชอบชู้กับลูกสาวของชู้มากกว่าอยู่แล้วนิ พ่ออบรมเลี้ยงดูอวิ๋นหน่วนมาแบบผู้ดีมีการศึกษา สุภาพเรียบร้อย เสียเงินไปตั้งเยอะเพื่อทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อม เหมาะกับการเป็นนายหญิงของตระกูลร่ำรวยและมีอำนาจอย่างตระกูลจี้!”

“เธอ!” อวิ๋นฮั่นไห่สีหน้าหลากหลายอารมณ์ เขาตำหนิด้วยความโมโห “เอาแต่พูดว่าชู้ พูดจาไม่น่าฟังสักนิด นั่นน้องสาวเธอนะ!”

“ทั้งสองตระกูลกำหนดเรื่องแต่งงานไว้นานแล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ในเมื่อเธอดึงดันจะให้น้องสาวแต่งแทน......ก็คงต้องทำแบบนั้น เดี๋ยวฉันจะไปปรึกษาเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวที่ตระกูลจี้!”

เมื่อพูดจบ เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินไปข้างนอก ไม่สนใจอาหารเช้าด้วยซ้ำ

อวิ๋นหนีมองท่าทางเสแสร้งแกล้งทำของพ่อ แต่แท้จริงแล้วเขาดีใจแทบตาย เธอรู้สึกว่ามันช่างตลกสิ้นดี

เธอไม่พูดอะไรอีก เดินขึ้นไปหยิบกระเป๋ากับบัตรประชาชนข้างบน แล้วก็ออกไปจากบ้านเช่นกัน

เธอไปขอวีซ่าแบบเร่งด่วน แล้วโทรเรียกเพื่อนซี้ของตัวเองอย่างซูฉิง จากนั้นตรงไปที่ผับดังย่านกลางเมือง

เสียงเพลงดังสะเทือนหู แสงไฟสลัว ร่างกายที่กำลังขยับอยู่ที่ฟลอร์......ทุกอย่างทำให้อวิ๋นหนีรู้สึกถึงอิสระและความสนุกที่ห่างหายไปนาน

เธอจับมือซูฉิงเต้นและดื่มอย่างสุดเหวี่ยง ถึงขนาดที่เลือกนายแบบตัวท็อปสองสามคนมาดื่มด้วย

ซูฉิงมองอวิ๋นหนีที่เหมือนหลุดพ้นจากพันธนาการทุกอย่าง ดูสดใสและสะดุดตากว่าที่ผ่านมา เธอช็อกจนอ้าปากค้าง

“หนีหนี เธอใกล้จะแต่งงานกับตระกูลจี้แล้วไม่ใช่เหรอ? จี้กวนหลานได้ชื่อว่าเข้มงวดและหัวโบราณ กฎในตระกูลเยอะจนขนลุก! ถ้าเขารู้ว่าเธอมาที่แบบนี้ แถมยังเรียกนายแบบมาดื่มด้วย......ตระกูลฉันไม่กล้ามีเรื่องกับตระกูลจี้หรอกนะ! เพื่อนรัก ถ้าเธออยากตายก็อย่าลากฉันไปตายกับเธอสิ!”

อวิ๋นหนียกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม ของเหลวรสร้อนแรงไหลลงคอ ให้ความรู้สึกร้อนผะผ่าวแบบถึงใจ

เธอยกยิ้มแล้วพูดเสียงเอื่อย “ไม่ต้องห่วง ฉันให้อวิ๋นหน่วนแต่งงานแทนแล้ว”

“ให้อวิ๋นหน่วนแต่งแทน?!” ซูฉิงตกใจจนตาโต “ธะ......เธอชอบจี้กวนหลานมากไม่ใช่เหรอ? ก่อนหน้านี้พวกคุณชายมาจีบเธอตั้งเยอะ แต่เธอไม่สนใครเลย จนกระทั่งเธอเจอจี้กวนหลานที่งานเลี้ยงการกุศลครั้งนั้น เธอก็ตกหลุมรักทันที กลับมายังบอกเราอยู่เลยว่ามีแต่คนที่เพียบพร้อมทุกด้านอย่างเขาที่เหมาะกับเธอ......”

ริมฝีปากแดงมีเสน่ห์ของอวิ๋นหนียกขึ้นเล็กน้อย แต่แววตาไม่มีความสุขสักนิด มีเพียงความเฉยชาเหมือนตาสว่างแล้ว “ความรักกับความเหมาะสมมันคนละเรื่อง ฉันกับเขาไม่เหมาะสมกัน แล้วฉันก็ไม่รักเขาอีกแล้ว”

“ความรักนั้นล้ำค่า แต่อิสระมีค่ายิ่งกว่า ฉันหน้าตาสะสวยขนาดนี้ ชาติตระกูลก็ไม่แย่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่เจอคู่แท้ อย่างเช่น......”

เธอปรายตามองนายแบบที่กำลังยิ้มอย่างเขินอายอยู่ข้างๆ ยื่นนิ้วเรียวยาวไปสะกิดคางเขาเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า “น้องๆ พวกนี้ก็แซ่บมากไม่ใช่เหรอ”

เมื่อสิ้นเสียง เสียงทุ้มและเย็นชาที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศในตอนนี้ดังขึ้นด้านหลัง

“เธอว่าใครแซ่บมากนะ?”