Todos los capítulos de เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง: Capítulo 41 - Capítulo 50

กลิ่นหอมของสบู่กรุ่นผิวมันชวนให้เขาก้มต่ำปาดปลายลิ้นกรีดไปตามรอยแยก เรียวขาคู่สวยหนีบแน่นเข้าหากันทันที แต่พอเขาตวัดลิ้นขึ้นลงช้าๆ ขาคู่สวยก็ค่อยๆ ถ่างอ้าอวดกลีบเกสรสีสด เขายิ่งตวัดลิ้นชิมรสไปทุกซอกหลืบ สำรวจตรวจค้นราวคนหิวกระหาย สะโพกมนเริ่มบิดเร่าๆ สะท้านเสียว ริมฝีปากอิ่มก็เผลอเผยอส่งเสียงกระเส่าเสียวร้องครวญเบาๆ แต่ในยามที่เขากดปลายลิ้นบดเม็ดสวาทกลางร่องเน้นหนัก คนที่นอนอ่อนระทวยก็เรียกหาเขาราวคนจะขาดใจ "อื้อ...พี่คีนขา...อ๊ะ...อ๊า..." เสียงกระเส่ายิ่งเร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ เมื่อปลายลิ้นร้ายยังเกเร สะโพกมนแอ่นร่อนไม่ติดพื้นก็ตอนที่เขาห่อปลายลิ้นแหย่ร่องลึกรัวถี่ ก่อนจะตวัดลิ้นรัวเร็วละเลงปากทางสวาทหวานฉ่ำ ในตอนนั้นเองที่เธอยิ่งขยุ้มฝ่ามือเล็กดึงผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดตาจนหลุดลุ่ย ริมฝีปากอิ่มถูกกัดข่มเสียงเอาไว้แน่น แต่เมื่อเขายังไม่ยอมผ่อนแรงรัวถี่เสียงครางกระเส่าอื้ออึงที่ดังเล็ดลอดก็ยิ่งก้องเสียงแข่งกับเสียงน้ำหวานที่เอ่อนองถูกปลายลิ้นตวัดดัง "โอ๊ว...พี่คีน...หนูไม่ไหวแล้ว...อ๊า...เสียว..." ฝ่ามือเล็กที่ขยุ้มที่นอนถูกปล่อยออกตอนไหนเธอก็ไม่รู้ตัว หรือแม้แต่ตอนที่มันเปลี่ยนมาขย

ความสวยระดับซุปตาร์ที่ได้มาฟรี ทำเอามินนี่นั่งภูมิใจหนักหนา เธอนึกว่าจะจบแค่นี้ แต่ที่ไหนได้ยายเพื่อนตัวดีกลับพาเธอไปต่อที่ร้านสปาหรูภายในโรงแรมห้าดาว ยังดีที่ครั้งนี้มินนี่ไม่ได้ทิ้งให้เธอเข้าไปคนเดียว ห้องส่วนตัวแบบเตียงคู่หรูหรา แต่กระนั้นเธอก็ยังแอบอายพนักงานอยู่ดี เมื่อทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กที่คอยปิดเฉพาะส่วนเอาไว้ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันทำให้เธอสบายตัวไม่น้อย ออกจากร้านสปามาก็เกือบจะสองทุ่ม เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพราะรู้ว่าคงจะมีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย รวมถึงข้อความอีกหลายข้อความแน่ และก็เป็นดังคาด กว่าสิบสายที่เธอไม่ได้รับเป็นของเขาคนเดียว รวมถึงข้อความที่ถามซ้ำๆ ว่าอยู่ที่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า ตั้งแต่ตอนห้าโมงเย็นกว่าๆ "อย่าเพิ่งตอบกลับนะ" มินนี่หันมาสั่งทั้งที่กำลังขับรถ เมื่อเห็นเธอกำลังจะเปิดข้อความเขาอ่าน "ทำไมล่ะ" "อีพี่คีน มันจะได้รู้บ้างว่าเธอรู้สึกยังไง แล้วอีกอย่างจะได้เซอร์ไพรส์ด้วย" "ไม่ดีมั้ง" "เถอะน่า เชื่อเรา เดี๋ยวเราจัดการเอง" "ยังไง" "เอาน่า แค่ไม่ต้องรับโทรศัพท์ ไม่ต้องตอบข้อความ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่เรา" "เรากลัว..." "ไม่ต้องกลั

มินนี่เท้าเอวพลางแกล้งทำหน้างอ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร เสียงทักทายของกลุ่มสาวๆ ที่เดินออกมาจากหน้าตึกก็ร้องทักขึ้นทำเธอเกือบตกใจ "ชะเอม...ว้าว...สวยเว่อร์ เริ่ดมาก...มันต้องแบบนี้สิ" "เออสวยอ่ะ" "ไปทำผมร้านไหนมาอ่ะ เข้ากับหน้าเอมเลย" คำถามหลายคำถามเธอแทบจะตอบไม่ทัน ยังดีที่ได้มินนี่ช่วยตอบให้หลายคำถาม "ว่าแต่ไม่ยอมบอกเลยนะ ว่าคบกับพี่คีนเนี่ย" และยิ่งเป็นคำถามถึงคนข้างๆ ที่ถูกดันจนต้องไปยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง ก็ทำเธอหน้าแดงเรื่อหาคำตอบให้ไม่ได้ "เลิกแซวเอมมันได้แล้ว ดูหน้าแดงไปถึงหูแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยกัน ขอไปกินข้าวก่อน" "เคๆ เดี๋ยวขึ้นห้องไปถามใหม่ ร้านนี้ทำผมสวยจริงอ่ะ" "จ้า" มินนี่จัดการแยกสาวๆ ออกจากเพื่อนได้แล้ว ก็รีบรั้งแขนให้เธอเดินไปที่โรงอาหาร โดยมีคนตัวสูงที่ยังเดินตามไม่ห่าง พอเข้ามาถึงโรงอาหารแม้จะเป็นช่วงเช้าคนไม่มากนัก แต่หลายสายตาก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว ไม่แน่ใจว่าเพราะหนุ่มฮอตที่เดินมาข้างๆ หรือเพราะบางคนก็เกือบจำเธอไม่ได้กันแน่ "ใช่แฟนใหม่พี่คีนที่ว่าไม่สวยนั่นหรือเปล่าน่ะ" "คนนี้จริงหรือ ไหนว่าไม่สวยไง อย่างกับดารา" เสียงนินทาระยะเผาขนในวันนี้ กลับทำ

เธอไม่ได้แม้จะเดินเข้าไปภายในอาคาร พอรถมินนี่เคลื่อนไปได้นิดจนเกือบพ้นสายตา เธอก็เดินกลับออกมาทางเก่า เรียกรถแท็กซี่กลับไปที่หอในมหาวิทยาลัย เธอก็ไม่รู้จะไปที่ไหนได้ดีกว่าที่นี่ จะไปอยู่กับมินนี่ก็จะเป็นการรบกวน เพื่อนคนอื่นก็ไม่ได้สนิทถึงขั้นที่จะไปขออาศัยนอนและให้เหตุผลได้ ห้องเล็กๆ พอได้ซุกหัวนอนได้ และเธอก็อยู่มาได้อย่างดีตลอด แม้วันนี้จะมีฝุ่นขึ้นมาบ้าง เพราะหลายอาทิตย์ที่เธอไม่ได้เข้ามาดูแล ความเศร้าโศกเสียใจถูกระบายลงที่ไม้กวาด ไม้ถูพื้น และจบลงที่แปรงล้างห้องน้ำ ครึ่งชั่วโมงกว่าที่น้ำตาเธอจะแห้งเหือด แต่ได้หยาดเหงื่อชื้นใบหน้ามาแทนที่ และตอนที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ความทุกข์ที่ลืมไปชั่วขณะก็กลับชัดขึ้นอีกครั้ง เธอปิดเครื่องเมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร โยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำและกลับออกมาด้วยชุดนอนลายการ์ตูนชุดเก่า แต่ตอนที่หัวถึงหมอน เธอถึงเพิ่งรู้ว่าความเสียใจมันยังไม่ได้หลุดหายไปไหนเลย มันยังอยู่ ยังรู้สึก ยังหนักอึ้งอยู่ในหัวใจ น้ำตาที่คิดว่ามันแห้งเหือดไหลนองขึ้นมาอีกครั้ง และเพียงไม่กี่นาทีต่อจากนั้น หมอนใบใหญ่ที่เธอหนุนหัวก็เปียกครา

"ว่ามาค่ะ จะยังไง" พอขึ้นมานั่งบนรถได้ เธอก็เปิดคำถามเสียงเข้มใส่เขาทันที "เรื่องข้าวสวยน่ะ ไม่ใช่อย่างที่เอมเข้าใจ" "หนูเห็นค่ะ ไม่ใช่เข้าใจ และที่สำคัญพี่คีนโกหกหนู" "พี่แค่ไม่อยากให้เอมไม่สบายใจ คิดว่ากลับมาก็จะเล่าให้ฟัง" "อาจจะไม่เล่าก็ได้" "ยังไงก็ต้องเล่า เพราะไม่ได้มีแต่เอมที่เห็น ตอนอยู่ที่มอก็มีหลายคนเห็นพี่กับข้าวสวย" ฟังมาถึงตรงนี้เธอก็ทำเสียงขึ้นจมูกทันที "พี่ก็ต้องป้องกันตัวเองไม่ให้เอมเข้าใจผิดเหมือนกัน ยังไงพี่ก็ต้องบอกดีกว่าให้เอมไปรู้จากปากคนอื่น" "ก็ถ้าพี่คีนจะกลับไปคบกับพี่ข้าวสวย ก็บอกมาตรงๆ ไม่ต้องพูดอ้อมไปอ้อมมาหรอกค่ะ เหตุผลอะไรไม่ต้องมีก็ได้ แค่บอกว่าจะเลิกก็พอ" "พี่ไม่ได้จะเลิกกับเอม แล้วก็ไม่ได้จะกลับไปคบกับข้าวสวยด้วย" "แล้วไง" "คืองี้...พี่เจอเขาขับรถชนต้นไม้อยู่ในมอ ตอนที่พี่กำลังจะออกไปรับเอม" "ก็เลยต้องไปยืนปลอบขวัญกันอยู่ที่ลานจอดรถ แล้วบอกอยู่มอกับพี่ฟร้องค์" "แล้วเอมได้เดินไปดูไหม ว่าไอ้ฟร้องค์ก็อยู่ในรถพี่" นอกจากเสียงจะขึ้นจมูกอีกรอบ เธอยังเบือนหน้าหนีไปมองกระจกข้างๆ คล้ายกับวิวในมหาวิทยาลัยตอนมืดมันน่าสนใจว่าคนข้างๆ "พ่