Lahat ng Kabanata ng Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Kabanata 71 - Kabanata 80

May mga laban—na hindi mo nararamdaman agad.Hindi dahil wala sila—kundi dahil matagal na silang nagsimula……bago mo pa napansin.Umaga.Tahimik ang bahay.Pero hindi na katulad ng dati.Nakatayo si Mara sa kusina.Hawak ang baso ng tubig.Hindi pa niya iniinom.Nakatingin lang siya.Sa sarili niyang repleksyon.At sa mata niya—hindi kapayapaan ang makikita.Kundi—pagbabantay.“Mara.”Napalingon siya.Nakatayo si Rafael sa pintuan.Nakamasid.“Hindi ka pa rin relaxed.”Hindi iyon tanong.Alam na niya.Umiling si Mara.“Hindi ko ma-explain…”“…pero may mali.”Lumapit si Rafael.Kinuha ang baso sa kamay niya.At marahang inilapag sa mesa.“Then don’t ignore it.”Tahimik.At sa simpleng sagot na iyon—nagbago ang direksyon.Hindi na denial.Kundi—paghahanda.“May napansin ka ba?”Tanong ni Rafael.Tumango si Mara.“At hindi lang isa.”Lumapit siya sa mesa.Kinuha ang laptop.Binuksan.At sa screen—sunod-sunod na footage.CCTV clips.Iba’t ibang araw.Iba’t ibang lugar.Pero—pareho

May mga trahedya—na iniisip mong nagkataon lang.Maling lugar.Maling oras.Pero paano kung—wala talagang aksidente?Paano kung—may nagplano?Amoy dugo.Amoy kalawang.At sa gitna ng madilim na silid—nakahiga ang lalaking halos mawalan na ng buhay.Si Mara ang unang lumapit.Hindi na siya nag-atubili.Tinanggal niya ang tali sa kamay nito.Habang si Rafael—sinisigurado ang paligid.“Buhay pa siya.”Mahina niyang sabi.“At hindi pa huli.”Tahimik.Pero sa mata ni Mara—alam niyang hindi iyon ang totoong laban.Kundi kung anong dala ng lalaking ‘to.Ilang minuto ang lumipas—nasa sasakyan na sila.Si Rafael ang nagmamaneho.Habang si Mara—hawak ang ulo ng lalaki.Pinipigilan ang pagdurugo.“Stay with me.”Mahina niyang sabi.“Hindi ka pa pwedeng mamatay.”Dahan-dahang gumalaw ang lalaki.Mahina.Halos hindi maramdaman.“Mara…”Nanlaki ang mga mata niya.“Kilala mo ko?”Bahagyang tumango ang lalaki.“At alam ko rin…”“…na huli na.”“Hindi.”Putol niya agad.“Hindi pa.”Tahimik.At

May mga sandali—na alam mong mali ang ginagawa mo.Pero ginagawa mo pa rin—kasi wala ka nang ibang choice.At minsan—hindi ka talo dahil mahina ka.Kundi dahil—yun talaga ang plano nila.Nakatayo si Mara sa gitna ng kalsada.Tahimik.Hindi siya gumagalaw.Hindi rin siya umatras.Sa harap niya—ang sasakyang humahabol.Unti-unting huminto.Parang predator na sigurado na sa biktima.“Mara—”Sigaw ni Rafael mula sa kotse.Pero hindi siya lumingon.Hindi siya pwedeng magduda.Hindi ngayon.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.Isa.Dalawa.Tatlo.Mga lalaking naka-itim.Walang emosyon.Walang salita.Pero malinaw ang intensyon.Target siya.Huminga nang malalim si Mara.Pinilit pakalmahin ang sarili.“At kung ito ang gusto niyo…”“…lalaban ako.”Tahimik.At sa isang iglap—sumugod ang unang lalaki.Mabilis.Diretso.Pero mas mabilis si Mara.Umiwas siya.Hinila ang braso.At isang matinding sipa—tumama sa tiyan.Bumagsak ang lalaki.Pero hindi doon natapos.Sumunod agad ang pan

May mga bagay—na kahit anong pilit mong hawakan—kailangan mong bitawan.Hindi dahil gusto mo.Kundi dahil—yun lang ang paraan para may mailigtas.Tahimik ang silid.Malamig.At sa gitna nito—nakaupo si Mara.Nakagapos pa rin.Pero iba na ang mata niya.Hindi na lang galit.Hindi na lang takot.Kundi—nag-iisip.Nagmamasid.At higit sa lahat—nagdududa.“At kung totoo ang pinakita namin…”Mahina ang boses ng lalaki sa harap niya.“Nasaan ka ngayon?”Tahimik.Hindi agad sumagot si Mara.Pero sa loob niya—sumisigaw ang tanong.Kung produkto siya—saan nagtatapos ang sarili niya?“At kung hindi mo alam kung sino ka…”“…madali kang sirain.”Ngumiti ang lalaki.Kontrolado.“Madali kang gawing sandata.”Boom.Dahan-dahang umangat ang tingin ni Mara.Diretso.“At kung iniisip mong gagamitin mo ako…”“…nagkakamali ka.”Ngumiti siya.Mas malalim.“Hindi.”“Hindi ka namin gagamitin.”Lumapit siya.Mas malapit.“At ikaw mismo ang pipili.”Tahimik.At doon—mas naging delikado.Hindi sapilita

May mga bagay—na kahit gaano katatag—unti-unti pa ring nababasag.Hindi dahil mahina.Kundi dahil—may pwersang pilit itong hinihiwalay.At minsan—hindi kalaban ang sumisira sa’yo.Kundi—ang duda.Tahimik ang silid.Magkalayo sila.Ilang hakbang lang ang pagitan—pero parang milya ang distansya.Si Rafael.Si Mara.Magkaharap.Pero hindi magkasama.“Mara…”Mahina ang boses ni Rafael.Punong-puno ng pigil.Gusto niyang lumapit.Gusto niyang yakapin.Pero hindi niya magawa.Hindi dahil sa harang.Kundi dahil sa mata ni Mara.Malamig.Walang tiwala.“At kung lalapit ka pa…”Mahina niyang sabi.“…mapapahamak ako.”Boom.Parang tinamaan si Rafael.Diretso.Masakit.“What?”Nanlaki ang mga mata niya.“Mara, ako ‘to.”Tahimik.“At yun ang problema.”Mas lalo siyang nanlamig.“At kung ikaw ‘to…”“…bakit ka nandito?”Boom.Hindi siya nakasagot agad.Dahil hindi rin niya alam.Kung paano siya napunta dito.Kung paano siya naging parte ng laro.“At kung sasabihin mong para sa’kin…”“…hindi k