All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 11 - Chapter 20

Ang Babaeng Hindi Na MagpapataloHindi na pareho si Mara.Hindi na siya yung babaeng tahimik na sumusunod.Hindi na siya yung Mara na kayang lunukin ang lahat para lang sa pamilya.Dahil ngayon—may dahilan na siya para lumaban.Tahimik siyang nakaupo sa loob ng isang kotse, hawak ang folder na ibinigay sa kanya.Paulit-ulit niyang binabasa ang laman nito.Mga dokumento.Mga pangalan.Mga transaksyon.At bawat pahina—lalo niyang nararamdaman ang galit na unti-unting nabubuo sa loob niya.“Sigurado ka ba?”Napatingin siya sa lalaking nasa harap niya.Hindi pa rin niya lubos na kilala ito.Pero isang bagay ang malinaw—hindi ito kakampi ng mga Cortez.“Anong kapalit?” tanong niya.Diretso.Walang takot.Ngumiti ang lalaki.“Information,” sagot nito. “At access.”Napakunot ang noo ni Mara.“Access saan?”“Sa loob ng mundo nila,” sagot nito.“Sa buhay ni Rafael.”Parang may kumurot sa puso niya.Pero mabilis niya iyong itinulak palayo.Hindi na siya pwedeng mag-alinlangan.Hindi na ngayo

Hindi dapat ganito.Iyon ang paulit-ulit na sinasabi ni Mara sa sarili niya habang nakatayo sa loob ng opisina ni Rafael.Tahimik ang paligid.Late na.Halos wala nang tao sa buong floor.At sila na lang ang natitira.“Hindi ka pa ba uuwi?”Boses ni Rafael ang pumutol sa katahimikan.Mababa.Kalma.Pero may kakaibang bigat.“May tinatapos lang po ako,” sagot ni Mara, hindi tumitingin.Ayaw niyang tumingin.Dahil alam niyang kapag ginawa niya iyon—mahihirapan siyang panindigan ang sarili niya.Simula nang magbago siya—simula nang piliin niyang lumapit ulit—pakiramdam niya, unti-unti niyang nilalagay ang sarili niya sa panganib.Hindi lang dahil sa plano niya.Kundi dahil sa damdamin niya.“Hindi ka na tulad ng dati.”Napahinto siya.Dahan-dahan siyang napatingin kay Rafael.Nakatayo ito sa kabilang side ng mesa, nakatingin sa kanya.Diretso.Parang sinusuri siya.“Sinabi ko na po sa inyo,” sagot niya, pilit na kalmado, “nagbabago ang tao.”“Hindi ganito.”Isang hakbang ang nilapit n

Hindi naging normal ang mga sumunod na araw.At ramdam iyon ni Mara.Sa bawat tingin ni Rafael—sa bawat katahimikan—sa bawat tanong na hindi nito tinatanong pero ramdam niyang gustong itanong.Parang may hinahanap ito.At pakiramdam niya—siya iyon.“Miss Mara, pinapatawag po kayo ni Sir.”Napahinto siya.Bahagya siyang napalunok.“Ngayon na?”“Opo.”Tahimik siyang tumango.Pero sa loob niya—may kaba na siyang hindi maipaliwanag.Pagpasok niya sa opisina, agad niyang napansin—iba ang aura.Hindi tulad ng dati na malamig lang—ngayon, mas mabigat.Mas tahimik.Mas mapanganib.Nakatayo si Rafael sa harap ng mesa.May hawak na folder.At hindi ito agad nagsalita.“May problema po ba?” tanong ni Mara, pilit kalmado.Dahan-dahang tumingin si Rafael sa kanya.Diretso.Matagal.“May gusto lang akong malaman.”Bumilis ang tibok ng puso ni Mara.“Ano po ’yon?”Hindi agad sumagot si Rafael.Sa halip—lumapit ito.Dahan-dahan.Parang sinusukat ang bawat reaksyon niya.“Saan ka pumunta noong

Hindi na kinaya ni Mara.Paglabas niya ng opisina ni Rafael, parang nawalan ng direksyon ang mga paa niya. Hindi niya alam kung saan pupunta, pero alam niyang hindi siya pwedeng manatili roon.Hindi sa lugar na iyon.Hindi sa sitwasyong iyon.“Mara!”Napahinto siya.Si Isabella.Nakatingin sa kanya, nakangiti—pero ngayon, mas malinaw na ang intensyon.Panalo.“Sabi ko na nga ba,” dagdag nito habang dahan-dahang lumalapit. “Hindi ka rin tatagal.”Napakuyom ang kamao ni Mara.Pagod na siya.Pagod na siyang makipaglaro.Pagod na siyang magpanggap.“Anong gusto mo?” diretso niyang tanong.Ngumiti si Isabella.“Simple lang,” sagot nito. “Umalis ka.”Tahimik.“At this time,” dagdag nito, “totoo na.”Napatingin si Mara dito.Diretso.“Hindi ako aalis dahil sinabi mo,” sagot niya.Sandaling katahimikan.At doon—nagbago ang ekspresyon ni Isabella.“Matigas ka talaga,” sabi nito.“Pero hanggang kailan?”Bigla nitong inilapit ang cellphone kay Mara.“Gusto mo bang ipakita ko ‘to kay Rafael?”Na

Hindi inaasahan ni Mara na makikita niya ulit si Rafael.Hindi pa.Hindi sa ganitong paraan.Gabi na.Tahimik ang paligid ng ospital.Nakaupo siya sa bench sa labas, pagod ang katawan, pero mas pagod ang isip.“Mara.”Nanigas siya.Boses pa lang—alam na niya.Hindi niya agad nilingon.Hindi niya alam kung kaya niya.Pero nang maramdaman niyang papalapit ito—wala na siyang nagawa.Dahan-dahan siyang tumayo.At humarap.Si Rafael.Nakatayo sa harap niya.Pareho pa rin.Pero iba na.Mas mabigat ang tingin.Mas seryoso.Mas… personal.“Paano niyo ako nahanap?” tanong niya, pilit kalmado.“Akala mo ba hindi kita hahanapin?” sagot nito.Diretso.Tahimik.“At akala mo ba tapos na tayo?” dagdag nito.Napalunok si Mara.“Tinapos niyo na,” sagot niya.“Hindi ako.”Isang hakbang.Mas malapit.Hindi siya umatras.Pero hindi rin siya gumalaw.“Bakit ka nandito?” tanong niya.Hindi agad sumagot si Rafael.Sa halip—tinitigan lang siya nito.“At gusto mo bang umalis ako?” tanong nito pabalik.Hind