All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 51 - Chapter 60

Hindi lahat ng laban natatapos sa pagsabog.Minsan—doon pa lang nagsisimula ang tunay na sakit.Tatlong linggo matapos ang insidente—tahimik na ang mundo.Wala nang balita.Wala nang gulo.Pero sa loob ni Mara—magulo pa rin ang lahat.Nakatayo siya sa harap ng salamin.Tahimik.Pinagmasdan niya ang sarili.May mga pasa pa rin.May mga peklat.Pero hindi iyon ang pinakamasakit.Ang mas masakit—yung hindi nakikita.“Mara?”Isang pamilyar na boses mula sa likod.Hindi siya agad lumingon.“Gising ka na pala.”Mahina ang boses ni Rafael.Lumapit ito.Dahan-dahan.Parang nag-iingat.“Hindi ka pa rin natutulog?”Umiling siya.“Hindi ako makatulog.”Tahimik.Hindi na bago iyon.Sa tuwing pipikit siya—bumabalik ang lahat.Ang pagsabog.Ang takbuhan.Ang posibilidad na mawala si Rafael.“Mara…”Mahina ang tawag ni Rafael.“Safe na tayo.”Napangiti siya.Mahina.“Hindi ko pa nararamdaman.”Tahimik.At doon—naintindihan ni Rafael.Hindi sapat ang kaligtasan—kung wasak pa rin ang loob.Luma

Tahimik ang gabi.Pero sa katahimikang iyon—mas ramdam ang panganib.Nakatayo si Mara sa loob ng kwarto.Nakatitig sa pinto.Parang inaasahan niyang—babalik ang babae anumang oras.“Mara.”Mahina ang tawag ni Rafael.“Hindi siya babalik agad.”Napalingon siya.“Sigurado ka ba?”Umiling si Rafael.“Hindi.”“At iyon ang problema.”Tahimik.Dahil sa laban na ito—walang kasiguraduhan.Walang pattern.Walang babala.Kundi—biglaan.“Then we anticipate.”Mahina ang sabi ni Mara.Napatingin si Rafael.“How?”“Kung ako siya…”Huminto siya sandali.“…hindi ko kayo aatakihin agad.”Tahimik.“Lalaruin ko muna kayo.”Nanlaki ang mga mata ni Rafael.“Break you mentally.”Tumango si Mara.“At kapag wasak na kayo…”“…doon ako papasok.”Tahimik.At sa sandaling iyon—pareho nilang naintindihan.Ito na iyon.Hindi na pisikal na laban.Kundi—psychological war.Kinabukasan—nagsimula na.Hindi sa harap nila.Kundi—sa paligid nila.Isang email.Isang mensahe.Isang simpleng larawan.Pero sapat—para

Tahimik.Masyadong tahimik.Parang hinihintay ng mundo—kung sino ang unang bibigay.Nakatayo sina Mara at Rafael sa gitna ng madilim na kwarto.Isang pinto.Isang pagkakataon.Isang kapalit.“At kung gusto niyong mabuhay…”Ulit ng boses ng babae.“…kailangan may maiwan.”Nanikip ang dibdib ni Mara.Hindi siya gumalaw.Hindi siya nagsalita.Dahil alam niya—kahit ano ang piliin nila—may masasaktan.“Mara…”Mahina ang boses ni Rafael.“Makinig ka sa’kin.”Umiling siya agad.“No.”“Hindi ko na kayang marinig ‘yan ulit.”Tahimik.Dahil pareho nilang alam—kung saan papunta ang usapan.“At kung hindi tayo pipili…”“…pareho tayong mawawala.”Mahina pero diretsong sabi ni Rafael.Napapikit si Mara.Luha ang unti-unting tumulo.“Hindi ako pipili.”Mahina.“Hindi kita ipagpapalit.”Tahimik.At sa sandaling iyon—nabasag ang matigas niyang panlabas.“Pagod na ko, Rafael…”“…pagod na kong laging nawawala ka.”Nanlambot ang puso ni Rafael.Lumapit siya.At hinawakan ang mukha niya.“Hindi ako m

Tahimik ang buong lugar.Pero sa katahimikan na iyon—may bumibigat.Nakatayo sina Mara at Rafael sa gitna ng kwarto.Patay ang ilaw.Patay ang system.At sa unang pagkakataon—wala silang kontrol.“Rafael…”Mahina ang tawag ni Mara.“Who is she?”Tahimik siya.Dahil kahit siya—hindi pa rin sigurado.“May nakita akong data…”“…pero hindi kompleto.”Napatingin si Mara.“Ano ang nakita mo?”Huminga nang malalim si Rafael.“At kung tama ang hinala ko…”“…kilala natin siya.”Nanlamig ang paligid.“At hindi lang basta kilala…”“…kundi matagal na.”Tahimik.At sa sandaling iyon—bumalik ang alaala.Mga nakaraan.Mga taong dumaan sa buhay nila.Pero wala ni isa—ang eksaktong tumugma.Hanggang sa—“Hindi pwede…”Mahina ang bulong ni Mara.Nanlaki ang mga mata niya.“Rafael…”“Don’t say it.”Pero huli na.“Kaya niyang gawin ‘to…”“At alam niya ang lahat…”“…dahil nandun siya noon.”Tahimik.At sa sandaling iyon—nabuo ang pangalan sa isip nila.Sa kabilang panig—unti-unting bumukas ang ilaw

Tahimik ang umaga.Pero sa katahimikang iyon—may paparating na unos.Nakatayo si Mara sa kusina.Tahimik.Hawak ang tasa ng kape.Pero hindi niya iniinom.Sa isip niya—umiikot pa rin ang nakaraan.Si Lena.Yung araw na iniwan nila siya.At ang mga salitang—hindi na niya mababawi.“Mara.”Boses ni Rafael mula sa likod.“Hindi mo kailangang harapin ‘to mag-isa.”Napapikit siya.“Alam ko.”Pero hindi siya gumalaw.Dahil kahit anong sabihin niya—ramdam niya—may darating.At hindi siya handa.Sa kabilang panig—nakatayo si Lena sa harap ng isang malaking bintana.Tahimik.Habang pinagmamasdan ang lungsod.“Tatlong taon…”Mahina niyang bulong.“Tatlong taon akong naghintay.”Ngumiti siya.“At ngayon…”“…oras na para maningil.”Sa loob ng bahay—biglang—crash!Nabasag ang bintana.Nanlaki ang mga mata ni Mara.“Mara!”Sigaw ni Rafael.Mabilis siyang tumakbo papunta sa kanya.At sa gitna ng basag na salamin—may isang maliit na bagay.Isang box.Tahimik.“Don’t touch it.”Agad na sabi n