บททั้งหมดของ Huwag Mo Akong Balikan, Atty: บทที่ 41 - บทที่ 50

Hindi na tahimik ang laban.Hindi na rin ito nakatago sa dilim.Sa isang iglap—lumabas ang lahat sa liwanag.At sa pagkakataong iyon—wala nang ligtas.“Mara…”Mahina ang boses ng nurse.“May mga tao po sa labas.”Napatingin siya.“Ano pong ibig ninyong sabihin?”“Media po.”Nanlamig ang katawan niya.“Media…?”“At hindi lang po sila…”Huminto ito sandali.“…kundi pati mga pulis.”Tumigil ang mundo niya.“Bakit…?”Mahina.At doon—pumasok si Rafael.“Mara.”Diretso ang boses niya.At sa mukha niya—walang bakas ng pag-aalinlangan.“Anong nangyayari?”Hindi agad siya sumagot.Sa halip—iniabot niya ang phone.Nanlaki ang mga mata ni Mara habang binabasa ang balita.Headline:“Anak ng dating suspect sa illegal operations—buhay pa ang koneksyon?”Sumunod—mga larawan.Larawan niya.Kasama si Rafael.Kasama ang mga eksena—na wala sa tamang konteksto.“Hindi…”Mahina niyang bulong.“At ito pa…”Mahina ang boses ni Rafael.Nag-scroll siya.Mas malala.“Possible accomplice sa financial man

Hindi na sila biktima.Hindi na rin sila tatakbo.Sa pagkakataong iyon—sila na ang hahabol.“Enough hiding.”Mahina pero matigas ang boses ni Mara.Nakatayo siya sa gitna ng kwarto—nakatingin sa malaking screen.Wala na ang dating takot sa mata niya.Napalitan na ng galit.At determinasyon.“Mara…”Mahina ang tawag ni Rafael.“Sigurado ka ba dito?”Napalingon siya.“At kung hindi ako sigurado…”Mahina.“…mananatili lang akong ganito.”Tahimik.Wasak.At hindi niya kayang manatili roon.“Okay.”Tumango si Rafael.“Then we do it your way.”At doon—nagsimula ang plano.“Adrian plays dirty.”Mahina niyang sabi.“So we play smarter.”Lumapit siya sa mesa.“Atakehin natin ang pinakatinatago niya.”“Reputation?”Tanong ni Rafael.“Hindi.”Umiling siya.“Control.”Tahimik.“At kung mawawala sa kanya ‘yon…”“…lalabas siya.”Ngumiti si Rafael.“Just like before.”Tumango siya.“But this time…”“…we don’t miss.”Lumipas ang ilang oras—abala sila sa paghahanda.Data gathering.Connections.Le

Walang lingon.Walang tigil.Tumakbo sina Mara at Rafael sa madilim na eskinita—habang sa likod nila—lumalakas ang ingay ng mga sasakyan.“He’s closing in.”Mahina ang boses ni Rafael.“At hindi lang pulis.”Napatingin si Mara.“Mga tao niya.”Nanlamig ang katawan niya.“Adrian…”Mahina niyang bulong.“Hindi siya magpapahuli.”“Hindi rin tayo.”Diretso ang sagot ni Rafael.Mas bumilis ang takbo nila.Sa bawat hakbang—lumalayo sila sa dati nilang mundo.At papalapit—sa mas delikadong laban.“Dito!”Hinila siya ni Rafael papasok sa isang abandonadong gusali.Madilim.Tahimik.Pero hindi ligtas.“Sandali lang.”Hingal niyang sabi.Napaupo si Mara sa gilid.“Hindi na natin kaya tumakbo nang tuloy-tuloy.”“Wala tayong choice.”Tahimik.At sa sandaling iyon—pareho nilang naramdaman—pagod.Takot.At pressure.“Mara…”Mahina ang tawag ni Rafael.“Kung sakaling—”“Huwag.”Putol niya agad.“Wala nang ‘kung sakaling.’”Napatingin siya.“At hindi ako papayag na mawala ka.”Tahimik.At sa un

Walang tunog ang gabi.Pero hindi ibig sabihin—tahimik.Sa loob ng compound—nakatago ang panganib.At si Mara—kusang pumasok dito.Dahan-dahan ang bawat hakbang niya.Kontrolado ang paghinga.Hindi siya pwedeng magkamali.Hindi ngayon.“Rafael…”Mahina niyang bulong.Parang naririnig pa rin niya ang boses nito.Parang nararamdaman pa rin niya—na buhay ito.At iyon ang pinanghahawakan niya.Sa gilid ng gusali—may dalawang bantay.Tahimik siyang kumilos.Isang mabilis na galaw—at nawalan ng malay ang una.Sumunod ang isa.Walang ingay.Walang awa.Dahil sa pagkakataong iyon—hindi na siya natatakot.Pumasok siya sa loob.Madilim.Mahaba ang hallway.At sa dulo—may ilaw.Doon siya tumungo.Sa bawat hakbang—lalong bumibilis ang tibok ng puso niya.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil—malapit na siya.Sa loob ng kwarto—nakaupo si Rafael.Nakagapos.May sugat.Pero gising.“At akala ko hindi ka darating.”Mahina ang boses ni Adrian.Nakatayo siya sa gilid.Tahimik.“Hindi siya yung t

Hindi siya lumingon.Hindi niya kayang lumingon.Habang tumatakbo palabas ng compound—si Mara ay humihinga nang mabilis, nanginginig, at halos hindi na makakita sa sobrang luha.“Rafael…”Mahina niyang bulong.Paulit-ulit.Parang panalangin.Sa likod niya—patuloy ang countdown.Sa loob—naiwan si Rafael.Mag-isa.02:15Nakatayo siya sa harap ng control panel.Dugo ang dumadaloy sa braso niya.Masakit ang katawan.Pero malinaw ang isip niya.“Focus.”Mahina niyang sabi sa sarili.Hindi ito ang oras para magkamali.Hindi ito ang oras para matakot.Dahil sa pagkakataong ito—hindi na lang buhay niya ang nakasalalay.Kundi—ang buhay ni Mara.“At lahat ng tao sa labas…”Huminga siya nang malalim.“At ang katotohanan.”Sa labas—patuloy ang takbo ni Mara.“Lumabas kayo!”Sigaw niya sa mga taong naroon pa.“May bomba!”Nagkagulo ang lahat.Sigawan.Takbuhan.Pero hindi siya tumigil.Hindi siya pwedeng tumigil.Dahil may isang taong naiwan sa loob.At hindi niya kayang tanggapin—na iyon n