All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 61 - Chapter 70

Tahimik ang mundo.Parang huminto ang oras—habang nakatayo si Mara sa gitna ng kwarto.Dalawang buhay.Isang pagpili.Si Rafael.At ang witness.Parehong nakatali.Parehong naghihintay.“At ngayon…”Mahina ang boses ni Lena.“…pumili ka.”Hindi gumalaw si Mara.Hindi siya nagsalita.Pero sa loob niya—gumuho ang lahat.“Mara…”Mahina ang boses ni Rafael.“Don’t.”Napatingin siya dito.“At huwag mong piliin ako.”Nanlaki ang mga mata niya.“No.”Mahina niyang sabi.“Hindi ko kayang gawin ‘yon.”Ngumiti si Rafael.Mahina.“At kung ako ang pipili…”“…ikaw ang pipiliin ko.”Tahimik.At sa sandaling iyon—lalo siyang nahirapan.Dahil iyon ang problema.Pareho silang pipiliin ang isa’t isa.Pero hindi pwede.“Mara…”Mahina ang boses ng witness.“Please…”Napalingon siya.Takot na takot ito.At sa sandaling iyon—naramdaman niya ang bigat.Hindi lang ito tungkol sa kanila.Kundi sa lahat.“At kung mamatay siya…”“…matatapos ang kaso.”“At kung matapos ang kaso…”“…mas maraming mawawala.”Ta

Tahimik ang umaga.Pero sa katahimikan—may kulang.Nagising si Mara sa isang kwarto na hindi na pareho ang pakiramdam.Malamig.Walang presensya.Walang Rafael.Napapikit siya.At doon niya naramdaman—yung bigat.Hindi siya iniwan.Pero wala siya.At minsan—mas masakit iyon.Dahan-dahan siyang bumangon.Tahimik ang buong bahay.Walang tunog.Walang galaw.Parang iniwan siyang mag-isa—kasama ang lahat ng iniisip niya.“Mali ba ako…?”Mahina niyang tanong sa sarili.Walang sumagot.Dahil sa pagkakataong iyon—wala siyang makakapitan.Sa kabilang panig—nakatayo si Rafael sa labas ng gusali.Hindi siya makaalis.Pero hindi rin siya makabalik.Hawak ang ulo—napapikit siya.“Damn it…”Mahina niyang bulong.Hindi siya galit kay Mara.Hindi rin siya galit sa desisyon.Kundi sa sarili niya.Dahil kahit alam niyang tama—nasaktan pa rin siya.“At kung ganito tayo…”“…paano pa kapag mas malala?”Tahimik.At sa tanong na iyon—wala siyang sagot.Sa loob ng bahay—naglakad si Mara papunta sa

May mga gabi—na kahit anong pilit mong matulog—hindi ka pinapatahimik ng isip mo.Nakahiga si Mara.Nakatingin sa kisame.Hindi gumagalaw.Hindi umiimik.Pero sa loob niya—gumuho ang mundo.Tahimik ang kwarto.Pero hindi tahimik ang isip niya.“Hindi ka para sa kanya.”“Ikaw ang dahilan.”“Mas masasaktan siya kapag nanatili ka.”Paulit-ulit.Parang sirang plaka.Napapikit siya.“Stop…”Mahina niyang bulong.Pero mas lumakas.Hindi na iyon boses ni Lena.Sarili na niya.At iyon ang pinaka-mapanganib.Bumangon siya.Hindi dahil gusto niya.Kundi dahil hindi na niya kayang manatili sa parehong lugar.Naglakad siya papunta sa salamin.At tumingin.Sa sarili niya.Namumugto ang mata.Pagod.Wasak.“At ito ba ‘yung taong mahal niya…?”Mahina niyang tanong.Tahimik.At sa sandaling iyon—hindi niya nakilala ang sarili niya.Sa kabilang panig—naghahanap si Rafael.Hindi siya tumigil.Hindi siya napagod.Kahit walang kasiguraduhan—hindi siya sumuko.“Mara…”Mahina niyang bulong habang nag

May mga laban—na hindi tinatapos sa suntok.Kundi—sa pagdurog ng isip.At ngayong gabi—si Mara na ang sisira.Tahimik ang kwarto.Nakatutok ang mata niya sa screen.Habang unti-unting lumalabas—ang mga tinatagong bahagi ng buhay ni Lena.Mga file.Mga record.Mga larawan.At sa bawat pagbukas—mas lalong lumilinaw.Hindi lang kung sino si Lena.Kundi—kung paano siya nasira.“Mara…”Mahina ang boses ni Rafael.“Sigurado ka ba dito?”Hindi siya agad sumagot.Dahil kahit siya—ramdam ang bigat.Hindi ito basta pag-atake.Kundi—pagbalik ng sakit.“At kung hindi natin ‘to gagawin…”“…hindi siya titigil.”Tahimik.At sa sandaling iyon—pinili niya.“Let’s end this.”Sa kabilang panig—nakatayo si Lena sa gitna ng madilim na room.Naglalakad.Pabalik-balik.Hindi mapakali.Dahil sa unang pagkakataon—hindi siya ang may kontrol.“Find it.”Matigas niyang utos.“Hanapin niyo kung saan sila pumasok.”Pero walang sagot.Walang gumagalaw.At doon—lalo siyang nainis.“Useless.”Pero bago pa

May mga laban—na hindi mo na pwedeng iwasan.May mga pagkakataon—na kahit gaano ka kasaktan—kailangan mong tumayo.At para kay Mara—ito na iyon.Sa gitna ng wasak na lugar—nakaluhod siya sa tabi ni Rafael.Dugo ang kamay niya.Hindi niya mapigilan.“Stay with me…”Mahina pero nanginginig ang boses niya.Huminga si Rafael.Mabigat.Mahina.“Mara…”“Don’t talk.”Putol niya.Hindi niya kayang marinig—parang paalam.“At hindi ka mawawala.”“At hindi ngayon.”Tahimik.Pero sa loob niya—alam niya.Delikado.At sa pagkakataong iyon—wala na siyang oras para matakot.“Help is coming.”Mahina niyang sabi.Pero hindi siya sigurado.Dahil sa laban na ‘to—sila lang.“At kung wala…”“…gagawan ko ng paraan.”Hinawakan niya ang sugat ni Rafael.Pinipilit pigilan ang dugo.“Stay awake.”Ngumiti si Rafael.Mahina.“Hindi ka pa rin nagbabago…”“Still stubborn.”Napaluha siya.“At ikaw pa rin—”“—yung pinipili ko.”Tumigil ang mundo.At sa sandaling iyon—hindi siya makasagot.Dahil kahit sa git