All Chapters of กลับมาครานี้ ข้ามาแก้แค้น NC25+: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่11 ต่อNCจ้านหรงรวบเอวบางไว้มั่นก่อนจะลุกขึ้นยืนทั้งที่นางยังโอบกอดกายเขาอยู่อย่างนั้น เขาอุ้มนางเดินตรงไปยังเตียงกว้างแล้วค่อยๆ วางร่างที่สั่นเทาลงบนที่นอนนุ่ม มือหนาจับเรียวขาของนางแยกออกกว้างจนเห็นความงดงามเบื้องล่างอย่างชัดเจนเขานิ่งค้าง จ้องมองร่องรอยแห่งความเป็นหญิงที่ฉ่ำหวานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างพึงใจ "งามยิ่งนักซูเซียน ทุกลมหายใจและทุกที่บนร่างของเจ้าน่าหลงใหลเสียจนข้าแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว""พอแล้วเพคะ อย่ามองเช่นนั้น หม่อมฉันอาย" ซูเซียนพยายามจะรวบขาเข้าหากันด้วยใบหน้าที่แดงซ่านทว่าเขากลับยึดไว้แน่น"ข้าจะมองเพราะตรงนี้ของเจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว" จ้านหรงกระซิบเสียงต่ำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบหนักๆ ที่ร่องนุ่มชุ่มฉ่ำ "อื้มมมม ตรงนี้ก็ของข้า ยอดอกทั้งสองข้างนี่ก็ของข้า"จ้านหรงฝังใบหน้าลงที่เนินเนื้อนางอีกครั้ง คราวนี้เขาโหมกระพือไฟสวาทด้วยการเลียและดูดดึงอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนตวัดรัวเร็วสลับกับการดูดเม้มติ่งเกสรจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบไปทั่วห้อง นิ้วแกร่งยังทำหน้าที่บดคลึงเบ็ดขยี้จุดสวาทไปพร้อมๆ กัน"อ๊าาาา! ท่านอ๋อง~อ๋องน้อยหม่อมฉัน

บทที่13 ไม่ห่างกายจ้านหรงพยายามสะกดกลั้นเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เขาหมุนตัวกลับจากคุกใต้ดินมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักม่านเมฆาทันที เพราะในเวลานี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาไม่ใช่การแก้แค้น แต่คือการได้เห็นหน้าและอยู่เคียงข้างยอดขวัญของเขาเมื่อผลักประตูเข้าไป เขาก็พบกับภาพที่ทำให้หัวใจบีบคั้น ฮองเฮาทรงประทับอยู่ขอบเตียง ทรงกุมมือของซูเซียนไว้แน่นพลางกรรแสง (ร้องไห้) ไม่ขาดสาย โดยมีฮ่องเต้ประทับยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย"ซูเซียนเจ้าช่างโง่เขลานัก เหตุใดถึงเอาตัวมารับธนูแทนข้าเช่นนี้" ฮองเฮาตรัสด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าคงมิอาจให้อภัยตัวเองได้ชั่วชีวิต"ซูเซียนที่บัดนี้มีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยเพราะฤทธิ์ยาสมุนไพร ยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน "หม่อมฉันเต็มใจเพคะฮองเฮา ชีวิตของหม่อมฉันมิอาจเทียบได้กับความสำคัญของมารดาแห่งแผ่นดิน"จ้านหรงเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง เขาจับมืออีกข้างของซูเซียนขึ้นมาจุมพิตอย่างแสนรัก"ซูเซียนข้ากลับมาแล้ว"ฮ่องเต้ทอดพระเนตรดูอาการของสตรีผู้กล้าหาญก่อนจะตรัสถามด้วยสุรเสียงเข้ม "จ้านหรงเรื่องโจรผู้นั้นเป็นอย่

บทที่15 ปางตายเมื่อขบวนเสด็จของอ๋องน้อยจ้านหรงและองค์เหนือหัวทั้งสองเคลื่อนคล้อยพ้นประตูจวนตระกูลหลินไป ความเงียบงันที่น่าอึดอัดพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจที่ดังระงมไปทั่วทั้งบรรยากาศที่เคยสง่างามของจวนเจ้ากรมการแพทย์บัดนี้กลับกลายเป็นขุมนรกบนดินร่างของหวังลี่อินและหลินรั่วฉีถูกหามกลับเข้าสู่เรือนอย่างทุลักทุเล เลือดสีแดงฉานไหลนองตามทางเดินดุจดอกกุหลาบที่ถูกเหยียบย่ำ ผ้าไหมเนื้อดีที่เคยสวมใส่เพื่อข่มเหงผู้อื่น บัดนี้ขาดวิ่นและจมหายไปในบาดแผลที่เหวอะหวะจากการถูกโบยอย่างหนักหน่วงห้าสิบไม้จากน้ำมือองครักษ์วังอ๋องนั้นมิใช่เรื่องเล่นๆ ผิวพรรณที่เคยบำรุงมาอย่างดีแตกยับเยินจนมองเห็นสีขาวของกระดูกรำไรในบางจุดของผิวที่ถูกอาญา"โอ๊ย! เจ็บ ข้าเจ็บเหลือเกิน! ใครก็ได้ช่วยข้าที!" หวังลี่อินครางเสียงสั่น ร่างกายของนางสั่นเทิ้มด้วยพิษบาดแผล ทุกครั้งที่ขยับตัวเพียงนิด ผิวหนังที่แตกยับจะเสียดสีกับฟูกที่นอนจนนางแทบสิ้นสติลงไปอีกรอบทางด้านหลินรั่วฉีนั้นยิ่งอาการหนัก นางเป็นคุณหนูที่ไม่เคยต้องลำบาก เมื่อต้องมารับโทษทัณฑ์เยี่ยงอาชญากรเช่นนี้ นางจึงเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนใบหน

บทที่17 อยากชิมอย่างอื่นมากกว่าจ้านหรงก้าวยาวๆ เพียงไม่กี่อึดใจก็ถึงห้องบรรทมส่วนตัว เขาใช้เท้าถีบบานประตูไม้สลักลายมังกรให้เปิดออกก่อนจะปิดกระแทกตามหลังดัง ปัง! ล็อกสลักแน่นหนา ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวในห้องเขาค่อยๆวางซูเซียนลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อละเอียด แต่มิได้ผละถอยออก กลับตามลงไปทาบทับร่างบางไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของนางผสมกับกลิ่นแป้งขนมยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขา"ท่านอ๋องน้อยทรงใจเย็นๆ ก่อนเพคะ หม่อมฉันยังไม่ได้ล้างคราบแป้งเลย" ซูเซียนเอ่ยเสียงแผ่ว เบือนหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงดั่งไฟเย้า"มิต้องล้าง" จ้านหรงเชยคางนางขึ้นมาสบตา "เจ้าในยามนี้ช่างเย้ายวนนักซูเซียน เจ้ารู้ไหมว่าการที่เจ้าคอยทำตัวน่ารักต่อหน้าข้าเช่นนี้ มันทำให้ข้าแทบคลั่งตายอยู่แล้ว"หัตถ์หนาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามพวงแก้มเนียน ก่อนจะก้มลงประทับจุมพิตที่หน้าผาก เปลือกตาและปลายจมูกอย่างแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นด้วยความรัก "ข้าอดทนรอวันมงคลมานานเกินไปแล้ว ยามนี้ไม่มีใครกล้ารบกวนเรา...ให้ข้าได้แสดงให้เจ้าเห็นเถิดว่า หัวใจของข้ามันเต้นแรงเพียงใดเพราะเจ้า"ซูเซียนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่น

บทที่19 เมื่อไหร่จะแต่งเมื่อร่างของ เซียวจ้านหรง และ หลินซูเซียน ลับหายไปจากประตูพระตำหนักคุนหนิง บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะทะเล้นขี้เล่นก็แปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบชั่วครู่ ฮ่องเต้ ทรงทอดพระเนตรตามหลังลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ไปพลางส่ายพระเศียรน้อยๆ รอยยิ้มเอ็นดูยังคงค้างอยู่บนพระพักตร์ทรงวางพู่กันลงก่อนจะหันไปทาง ฮองเฮา ที่กำลังนั่งจิบชาด้วยท่าทางครุ่นคิดเช่นกัน“เสด็จพี่ท่านเห็นเหมือนที่หม่อมฉันเห็นหรือไม่เพคะ?” ฮองเฮาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “จ้านหรงยามนี้มิใช่พยัคฆ์ทมิฬที่บ้าดีเดือดกลางสมรภูมิอีกต่อไป แต่เขาดูเหมือนลูกแมวเชื่องๆ ที่เดินตามหลังซูเซียนต้อยๆ เสียมากกว่า”ฮ่องเต้ทรงสรวลออกมาเบาๆ “นั่นสินะข้าล่ะอัศจรรย์ใจนัก เจ้าลูกชายคนนี้ยามอยู่ต่อหน้าขุนนางก็น่าเกรงขามจนคนตัวสั่น แต่พออยู่กับซูเซียน กลับยอมให้นางจูงไปทางไหนก็ได้ตามใจชอบ เห็นแล้วก็นึกถึงตัวเองยามหนุ่มๆนัก”“อย่าทรงเปรียบเทียบเช่นนั้นเลยเพคะ” ฮองเฮาทรงค้อนน้อยๆ “แต่ที่หม่อมฉันไม่เข้าใจคือเหตุใดพวกเขาทั้งสองถึงไม่ยอมเอ่ยปากเรื่องอภิเษกเสียที? ทุกวันนี้ใช้ชีวิตแทบจะติดกัน เดินเข้าเดินออกวังอ๋องอย่างกับเรือนตัวเ