All Chapters of กลับมาครานี้ ข้ามาแก้แค้น NC25+: Chapter 1 - Chapter 10

47 Chapters

บทที่1 สระมรณา

บทที่1 สระน้ำมรณาสายลมหนาวพัดโบกสะบัดทำให้อากาศรอบสระบัวภายในจวนสกุลหลินเย็นยะเยือกจนบาดผิว หลินซูเซียนยืนจ้องมองผิวน้ำที่นิ่งสงบ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกเมื่อภาพความทรงจำในวันที่มารดาของนางสิ้นใจตรงนี้ผุดขึ้นมา"ซูเซียนเจ้ามายืนทำอะไรตรงนี้หรือ?" น้ำเสียงอ่อนหวานที่เคลือบด้วยพิษร้ายดังขึ้นจากด้านหลัง หวังลี่อิน หรือหลินฮูหยินรองเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม"ข้าแค่มาเยี่ยมท่านแม่ ท่านแม่ที่จากไปในสระน้ำแห่งนี้" ซูเซียนเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันไปมอง"หึ...แม่ของเจ้าน่ะหรือ? นางมันวาสนาน้อย แบกรับตำแหน่งฮูหยินใหญ่ไม่ไหวก็เลยต้องจากไปเร็วเช่นนั้น" หวังลี่อินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แววตาเริ่มฉายความอำมหิต "และตอนนี้ เจ้าเองก็เริ่มจะขวางหูขวางตาข้าเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิด""ท่านหมายความว่าอย่างไร?""หมายความว่าเจ้าควรจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนนางอย่างไรเล่า!"สิ้นคำพูดนั้น ฝ่ามือเรียวของแม่เลี้ยงใจยักษ์ก็ผลักเข้าที่แผ่นหลังของหลินซูเซียนอย่างแรง ร่างบางถลาตกลงสู่ผิวน้ำที่เย็นเฉียบทันที!ตู้ม!ความเย็นจัดกัดกินไปถึงกระดูก หลินซูเซียนพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือผิวน้ำแต่นางว่ายน้ำไม่เป็น ปอดเริ่มแสบ
Read more

บทที่2 เข้าวัง

บทที่2 เข้าวังแสงแดดในฤดูหนาวในยามเช้าทาบทับลงบนจวนสกุลหลิน แต่บรรยากาศที่เรือนคุณหนูรองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลินซูเซียนลุกขึ้นมาแต่งกายด้วยชุดสีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกเหมยสีขาว ดูบริสุทธิ์และแฝงไปด้วยความสูงศักดิ์ นางเลือกปิ่นปักผมเรียบง่ายแต่มีราคา พร้อมกำชับให้อาหนิงจัดเตรียมกระเช้าไม้แกะสลักที่บรรจุ "ชาหอมหมื่นลี้" และ "ยาตำรับพิเศษ" ที่นางปรุงขึ้นเองกับมือเพื่อนำไปเป็นของกำนัล"คุณหนูจะไปเข้าเฝ้าอ๋องน้อยจริงๆ หรือเจ้าคะ นายท่านทราบเรื่องนี้ต้องไม่พอใจแน่" อาหนิงเอ่ยถามอย่างกังวล ขณะช่วยจัดระเบียบชายเสื้อให้เจ้านาย"ท่านพ่อจะพอใจหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่ข้าต้องใส่ใจอีกต่อไปอาหนิง ในเมื่ออ๋องน้อยเป็นผู้ช่วยชีวิตข้า การไปขอบคุณตามมารยาทถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด ใครจะกล้าตำหนิข้าได้" ซูเซียนเอ่ยพลางมองเงาตัวเองในกระจก มุมปากยกยิ้มบางอย่างเยือกเย็นที่หน้าประตูจวนรถม้าตระกูลหลินถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย แต่หลินเหวินและหวังลี่อินกลับออกมายืนดักรออยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ โดยมีหลินรั่วฉีที่แต่งกายงดงามยืนเชิดหน้าอยู่ข้างๆ"ซูเซียน! เจ้าจะไปไหนแต่เช้า" หลินเหวินถามเสียงเข้ม"ข้าจะไปวังอ๋
Read more

บทที่3 ตบมาตบกลับ

บทที่3 ตบมาตบกลับภายในห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงเทียนสลัวที่เต้นระบำอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง หลินซูเซียนนั่งปล่อยให้ความแค้นและแผนการตกตะกอนอยู่ภายในจิตใจ อาหนิงค่อยๆ บรรจงถอดปิ่นปักผมออกให้เจ้านายอย่างเบามือ ใบหน้าของสาวใช้คนสนิทเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่มาตลอดทาง“คุณหนูเจ้าคะ...” อาหนิงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงกระซิบกระซาบแต่ปิดความดีใจไม่มิด “บ่าวว่าคราวนี้แผนการของคุณหนูสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้วนะเจ้าคะ สายตาที่อ๋องน้อยมองคุณหนูตอนอยู่ที่วัง บ่าวมองจากระยะไกลยังรู้เลยว่าพระองค์สนใจคุณหนูเข้าอย่างจัง ไม่ใช่แค่สนใจธรรมดานะเจ้าคะ แต่ดูเหมือนจะ...คลั่งรักคุณหนูเสียด้วยซ้ำ แล้วอีกอย่างไล่สองคนนั่นอย่างกับสุนัข ฮาฮ่า”ซูเซียนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทั้งงดงามและน่าเกรงขาม“ข้าเหมือนเคยพบเขาแต่นึกไม่ออกและถ้าเขามีใจให้ข้ามันก็เร็วกว่าที่ข้าคิดเอาไว้มาก” ซูเซียนเอ่ยเสียงเรียบ “อาหนิง เจ้าเห็นสายตาของอ๋องน้อยตอนที่กุมมือข้าไหม? บุรุษที่แข็งกร้าวมาตลอดชีวิตอย่างเขา เมื่อเจอสิ่งที่แปลกใหม่และท้าทาย ย่อมยากจะถอนตัว”“แล้วคุณหนูจะทำอย่างไรต่
Read more

บทที่4 ลงโทษ

บทที่4 ลงโทษหวังลี่อินที่ยืนตะลึงอยู่นานเห็นบุตรสาวสุดที่รักล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา ความเป็นคนดีจอมปลอมที่สวมไว้ก็หลุดลอกออกมาจนหมดสิ้น"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม! ไปจับตัวนางเด็กสารเลวคนนี้ไว้!" หวังลี่อินกรีดร้องสั่งบ่าวรับใช้ชายหญิงที่ยืนอออยู่หน้าห้อง "ลากตัวนางออกไปที่ลานกลางบ้าน ข้าจะให้คนโบยนางให้ตายตามแม่นางไปเสียวันนี้!"บ่าวไพร่หลายคนกรูกันเข้ามาคว้าแขนซูเซียน อาหนิงที่เห็นเจ้านายตกอยู่ในอันตรายก็พุ่งตัวเข้าไปขวางสุดชีวิต นางยื้อยุดฉุดกระชากกับบ่าวเหล่านั้นอย่างไม่คิดชีวิต "ปล่อยคุณหนูของข้าเดี๋ยวนี้! ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะสู้ตาย!""นังขี้ข้าปากดี!" หวังลี่อินเดินตรงปรี่เข้าไปตบหน้าอาหนิงอย่างแรงจนนางล้มลง ก่อนจะสั่งให้บ่าวอีกคนลากตัวอาหนิงออกไป ส่วนซูเซียนถูกบ่าวชายสองคนหิ้วปีกพยายามจะลากออกไปที่ลานกลางจวนแรงฉุดกระชากนั้นทำให้ชุดของซูเซียนยับย่น แต่แววตาของนางกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ร่างของนางถูกลากมาถึงลานกว้างใจกลางจวน สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นไม้โบยอาญาที่วางเตรียมไว้สำหรับลงโทษบ่าวไพร่ซูเซียนรวบรวมพละกำลังทั้งหมดสะบัดตัวจากการเกาะกุมของบ่าวชายที
Read more

บทที่5 เข้าวัง

บทที่5 เข้าวังภายในรถม้าที่บุด้วยผ้าไหมหนานุ่มและอบอวลไปด้วยกลิ่นกฤษณาจางๆ บรรยากาศกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงล้อรถที่บดลงบนพื้นถนน หลินซูเซียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอ๋องน้อยเซียวจ้านหรง นางลอบสังเกตใบหน้าคมเข้มที่ดูเย็นชาแฝงไปด้วยความอบอุ่นเมื่อจ้องมองมาที่นาง ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจจนนางไม่อาจเก็บงำความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป"อ๋องน้อยเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ" ซูเซียนเอ่ยทำลายความเงียบ "เหตุใดพระองค์จึงทรงเมตตาหม่อมฉันถึงเพียงนี้ ทั้งที่หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางที่มีแต่เรื่องอื้อฉาว และเราเองก็เพิ่งจะได้พบหน้ากันจริงๆ เพียงไม่กี่ครั้ง พระองค์ทรงเริ่มชอบหม่อมฉันตอนไหนหรือเพคะ?"เซียวจ้านหรงที่กำลังหลับตาพักผ่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาดูวูบไหวและเต็มไปด้วยความนัยบางอย่าง มุมปากหยักยกยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นางถึงกับชะงัก"เจ้าลืมไปแล้วจริงๆ หรือซูเซียน เจ้าลืม 'เจ้าโง่' คนนี้ไปเสียแล้วหรือ?"คำว่า 'เจ้าโง่' เปรียบเสมือนกุญแจที่ไขกล่องความทรงจำที่ถูกปิดตายมานานแสนนาน ซูเซียนขมวดคิ้วมุ่น นางพยายามนึกย้อนกลับไปในวัยเยาว์ ภาพในอดีตเริ่มพรั่งพรูเข้ามาใ
Read more

บทที่6 ตำหนักม่านเมฆา

บทที่6 ตำหนักม่านเมฆาตำหนักม่านเมฆาที่ตั้งอยู่ติดกับเขตพระราชฐานของวังอ๋อง บัดนี้ถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดตาและประดับประดาด้วยเครื่องเรือนล้ำค่าเพื่อต้อนรับผู้อาศัยใหม่ หลินซูเซียนก้าวเท้าเข้ามาภายในตำหนักพร้อมกับอาหนิง สาวใช้คนสนิทที่ยังคงตื่นตาตื่นใจกับความโอ่อ่าของวังหลวงไม่หายทว่าความใส่ใจของฮองเฮายังไม่หมดเพียงเท่านั้น พระนางยังทรงมีรับสั่งประทานนางกำนัลฝีมือดีนามว่า'อวี้หราน' มาให้ดูแลซูเซียนเพิ่มเติม อวี้หรานเป็นสตรีที่ดูสุขุมนุ่มลึก มีกิริยามารยาทเรียบร้อย และที่สำคัญคือเป็นคนเก่าแก่ที่รู้ความเป็นไปในวังหลวงเป็นอย่างดี"หม่อมฉันอวี้หราน จะขอถวายการรับใช้คุณหนูรองให้ดีที่สุดตามพระประสงค์ของฮองเฮาเพคะ" นางกำนัลสาวคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม"ลำบากเจ้าแล้วอวี้หราน" ซูเซียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆ "ต่อจากนี้เราคงมีเรื่องให้ต้องช่วยกันอีกมาก"ในขณะที่ภายในตำหนักม่านเมฆากำลังเงียบสงบ แต่ภายนอกกลับราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ข่าวเรื่องที่อ๋องน้อยจูงมือสตรีสามัญชนเข้าวังมาพำนักที่ตำหนักส่วนตัว ทั้งยังได้รับความรักความเอ็นดูจากฮองเฮามากเป็นพิเศษได้แพร่กระจายไปทั่วทุกหัวระแหงดุจไฟลามทุ่ง ไม่ว่าจ
Read more

บทที่7 กระชากหน้ากากNC

บทที่7 กระชากหน้ากากNCพริบตาที่ซูเซียนก้าวเท้าเข้าสู่โถงท้องพระโรง กลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาทำเอาขุนนางน้อยใหญ่ถึงกับลืมหายใจ นางไม่ได้เดินเข้ามาอย่างผู้ถูกกระทำ แต่เดินเข้ามาเยี่ยงนางหงส์ผู้กุมชัยชนะ โดยมีอ๋องน้อยเซียวจ้านหรงประคองเคียงข้างมิต่างจากยอดดวงใจหลินเหวินและหวังลี่อินที่กำลังบีบน้ำตาอยู่ พลันชะงักค้างไปเหมือนเห็นผี"ซูเซียน! เจ้ามาก็ดีแล้ว กลับบ้านกับพ่อเถิดลูก"หลินเหวินพยายามส่งเสียงสั่นเครือ "รู้หรือไม่ว่าแม่รองของเจ้าตรอมใจจนผอมซูบ เพราะห่วงว่าเจ้าจะทำกิริยาไม่งามในวังหลวง กลับไปให้พวกเราสั่งสอนเจ้าให้เข้ารูปเข้ารอยเถิดนะ"ซูเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบิดา นางไม่ได้คุกเข่า แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่เยือกเย็นปานน้ำแข็ง"สั่งสอนให้เข้ารูปเข้ารอยหรือสั่งสอนให้เป็นศพเหมือนท่านแม่ของข้ากันแน่?"สิ้นคำนั้นทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบสงัด ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงทันที ส่วนหวังลี่อินหน้าซีดเผือด ปากคอสั่นพยายามจะโต้แย้ง "ซะ...ซูเซียน เจ้าพูดจาเลอะเทอะอันใดกัน! แม่รองรักเจ้าเหมือนลูกในไส้""รักเหมือนลูกในไส้หรือเจ้าคะ?" ซูเซียนแค่นหัวเราะพลางหันไปทางบัลลัง
Read more

บทที่8 กันและกันNC

บทที่8 กันและกันNCจ้านหรงละจากความหวานล้ำเบื้องล่างเพื่อขึ้นมาบดจูบริมฝีปากนางอีกครั้งอย่างหิวกระหาย เสียงจูบดังแว่วระคนกับเสียงลมหายใจที่หอบถี่ เขาใช้ฝ่ามือหนาถูไถวนไปทั่วเนินสวาท ก่อนจะรวบรวมความปรารถนาแล้วแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปในกายนางรวดเดียวสองนิ้วจนเกิดเสียงกระทบเนื้อดัง ปึก ปึก! "อ๊าาา! เจ็บ...เจ็บมากเพคะท่านอ๋อง! อ๊ะ...อ๊าาา!" ซูเซียนกรีดร้องเสียงหลง ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความตกใจระคนความเสียวซ่านที่โถมเข้ามาอย่างไม่ตั้งตัวจ้านหรงไม่ยอมผ่อนปรน เขาใช้ฝ่ามือหนากดกระแทกย้ำลงไปที่จุดกึ่งกลางความเป็นหญิงอย่างต่อเนื่องและรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน นิ้วแกร่งขยับเข้าออกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงจนร่างของนางโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ เลือดพรหมจรรย์สีแดงสดเริ่มซึมออกมาอาบปลายนิ้วและฝ่ามือของเขา เขากลับยิ่งกระแทกฝ่ามือใส่ความนุ่มนวลนั้นไม่ยั้ง"อดทนหน่อยซูเซียน อีกประเดี๋ยวเจ้าจะรู้ว่าความสุขที่แท้จริงเป็นเช่นไร" เสียงทุ้มพร่าคำรามบอกข้างใบหูขณะที่มือยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่งซูเซียนบิดเร้ากายไปมาด้วยความทรมานที่ปนเปไปกับความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยพบเจอ นางแอ่นร่างขึ้นสูงจนแผ่นหลังไม่ติดพื้น มือเรียวขย
Read more

บทที่9 เผชิญหน้า

บทที่9 เผชิญหน้า“ข้าอิ่มแล้วท่านอ๋อง”“กินอีกหน่อยเถิดซูเซียน”“พอแล้วเพค่ะ ข้าจะไปแต่งตัวแล้ว”“งั้นก็ตามใจ”อวี้หรานและอาหนิงบรรจงแต่งกายให้ซูเซียนอย่างสุดฝีมือ นางสวมอาภรณ์สีแดงทับทิมตัดกับผ้าคาดเอวสีทองอร่ามซึ่งเป็นของล้ำค่าที่ฮองเฮาประทานมาให้ ขับเน้นผิวพรรณที่ผุดผ่องให้ดูสง่างามราวกับนางพญาหงส์ เมื่อก้าวเดินเคียงข้างอ๋องน้อยเซียวจ้านหรงออกมาจากตำหนักม่านเมฆา ภาพของทั้งคู่ช่างดูเหมาะสมกันจนเหล่านางกำนัลที่เดินผ่านถึงกับต้องก้มหน้าหลบรัศมีทว่าเมื่อเดินมาถึงอุทยานหลวง องครักษ์อิ่งเฟิงก็รีบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ทูลอ๋องน้อย มีราชการด่วนจากชายแดนใต้ส่งตรงถึงห้องทรงอักษรพะยะค่ะ ฮ่องเต้ทรงเรียกพบด่วนพะยะค่ะ"จ้านหรงขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ เขาหันไปมองซูเซียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ซูเซียน ข้าต้องไปจัดการงานด่วนเสียก่อน เจ้าเดินเล่นในอุทยานรอข้าอยู่ที่นี่นะ อย่าไปไหนไกล ข้าจะรีบกลับมาหาเจ้า""หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะอ๋องน้อย เชิญพระองค์ไปจัดการงานหลวงเถิดเพคะ หม่อมฉันอยู่กับอาหนิงและอวี้หรานได้ ไม่ต้องทรงเป็นกังวลเพคะ" ซูเซียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใจของพยัคฆ์หนุ่มอ่
Read more

บทที่10 งานเลี้ยงNC

บทที่10 งานเลี้ยงNCวันเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ระหว่างซูเซียนและอ๋องน้อยจ้านหรงยิ่งทวีความหวานชื่นจนมดแทบขึ้นทั่ววังหลวง ทว่าพายุที่สงบลงเป็นเพียงการรอเวลาประทุครั้งใหม่ ในค่ำคืนที่มีการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์เหล่าพระประยูรญาติ ณ ท้องพระโรงหลวง แสงโคมไฟประดับประดาสว่างไสว กลิ่นอายของสุราเลิศรสและเสียงดนตรีขับกล่อมดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศชื่นมื่น ทว่าภายใต้รอยยิ้มกลับมีคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่รออยู่ซูเซียนในชุดอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลายหงส์รำแพน นั่งสง่าผ่าเผยอยู่ข้างกายจ้านหรงบนที่ประทับชั้นสูง ฝั่งตรงข้ามคือ อ๋องเซียวหยวนหมิง และ พระชายาเฉินซูหรง ที่จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชา ส่วนองค์หญิงทั้งสามนั่งถัดไปด้านล่าง พลางส่งสายตาอาฆาตมาเป็นระยะ"ดูสิเพคะ" เจียงลู่เอ๋อร์แสร้งกระซิบเสียงไม่เบานัก "คนบางคนวาสนาช่างดีแท้ สตรีสามัญชนกลับได้นั่งเคียงคู่เชื้อพระวงศ์ชั้นสูง ไม่รู้ว่าใช้มนต์ดำบทไหนเป่าหูอ๋องน้อยจ้านหรงจนหลงลืมกิริยาที่ควรมี"พระชายาเฉินซูหรงแค่นยิ้ม แสร้งเอ่ยขึ้นกลางงานเลี้ยง "จ้านหรง ข้าได้ข่าวว่าสตรีข้างกายเจ้ากิริยาแข็งกร้าวนัก วันก่อนทำร้ายหลานสาวของข้าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เจ้าจะให้คนไม่มีหัว
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status