All Chapters of กลับมาครานี้ ข้ามาแก้แค้น NC25+: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่21 เข้าทางNCทางด้านสองแม่ลูก ณ อุทยานหลวงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกโบตั๋น หวังลี่อิน และ หลินรั่วฉี สองแม่ลูกตระกูลหลินพากันเดินทอดน่องเยื้องย่างด้วยความเบื่อหน่ายที่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในเรือนพักรับรอง บ่าวไพร่ต่างพากันยกถาดน้ำชาและของว่างเลิศรสมาจัดเตรียมไว้ที่อุทยานหลวง ที่มีศาลาริมน้ำงดงาม เพื่อให้ทั้งสองได้นั่งพักผ่อน“ที่นี่ช่างกว้างขวางและโอ่อ่านักนะเจ้าคะท่านแม่” รั่วฉีเอ่ยพลางปรายตามองเหล่านางกำนัลที่เดินผ่านไปมา “แต่มองไปทางใดก็เห็นแต่โคมมงคลสีแดงชวนรำคาญตา นึกถึงใบหน้าของนังซูเซียนยามที่มันชูคอเป็นพระชายาแล้ว ข้าล่ะอยากจะฉีกหน้ามันนัก!”“ใจเย็นไว้รั่วฉี เจ้าต้องรู้จักสะกดอารมณ์” หวังลี่อินยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบนิ่ง “เรามาที่นี่เพื่อรอจังหวะ มิใช่มาเพื่อทำลายแผนการของตัวเอง ยิ่งมันกำเริบเสิบสานเท่าใด ยามที่มันตกลงมาจะยิ่งเจ็บปวดเท่านั้น”ในขณะนั้นเอง อีกด้านหนึ่งของตำหนักม่านเมฆา ท่านอ๋องเซียวหยวนหมิง พระเชษฐาผู้เคร่งครัดในคุณธรรมของฮ่องเต้ ได้เสด็จมาถึงเพื่อเยี่ยมเยียนหลานสะใภ้ พระองค์ทรงมีพระพักตร์ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและสง่างาม แม้จะมีพระชนมายุมากกว่าฮ่องเต้แต่ยังค

บทที่23 ถนุถนอมNCยามเช้าที่อากาศสดใส ณ พระตำหนักคุนหนิงของ ฮองเฮา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทันทีที่ ซูเซียน ก้าวเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน ฮองเฮาที่ทรงประทับรออยู่บนแท่นบรรทมบุด้วยผ้าไหมทองก็ทรงแย้มพระสรวลกว้าง ทรงลุกขึ้นกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาประคองลูกสะใภ้ด้วยพระองค์เอง จนเหล่านางกำนัลต่างพากันตกตะลึงในความ "เห่อหลาน" ของพระองค์"ซูเซียน~ลูกแม่! มาหาแม่เร็วเข้า" ฮองเฮาทรงกุมมือเรียวเล็กของซูเซียนไว้แน่น "เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่? เจ้าตัวน้อยกวนเจ้าบ้างหรือเปล่า? ดูสิผิวพรรณของเจ้ายิ่งดูเปล่งปลั่งนวลเนียนขึ้นทุกวันจริงๆ""ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่ หม่อมฉันสุขสบายดีเพคะ" ซูเซียนตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน "หม่อมฉันตั้งใจมาปรนนิบัติเสด็จแม่แต่เช้า หวังว่ามิทรงรำคาญนะเพคะ""โถ~เด็กดีของแม่ เจ้ากำลังอุ้มท้องมังกรน้อยอยู่นะ หน้าที่ของเจ้าคือการพักผ่อนและทำใจให้เบิกบาน" ฮองเฮาทรงพาซูเซียนไปนั่งที่เก้าอี้ไม้แกะสลักตัวที่นุ่มที่สุด "เจ้าดูสิ... แม่เตรียมของขวัญรับขวัญหลานไว้ให้เจ้าเยอะแยะไปหมด"ฮองเฮาทรงปรบพระหัตถ์เบาๆ เพียงครู่เดียวนางกำนัลก็นำถาดที่คลุมด้วยผ้าไหมสีทองหลายสิ

บทที่25 พระครรภ์แฝดกาลเวลาผันผ่านไปดุจสายน้ำหลาก จนกระทั่งถึงเช้าวันสำคัญที่ทุกคนต่างรอคอย บรรยากาศในวังหลวงยามนี้คึกคักและเปี่ยมไปด้วยความสิริมงคล แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องลงบนโต๊ะเสวยยาวที่รวบรวมคนสำคัญไว้อย่างพร้อมหน้าบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสนับสิบอย่าง แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือ เป็ดอบน้ำผึ้ง หนังกรอบสีน้ำตาลทองที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจ ซูเซียน ในชุดคลุมท้องผ้าไหมที่ขับเน้นให้ผิวพรรณของนางดูผุดผ่อง กำลังจัดการกับน่องเป็ดอย่างเอร็ดอร่อยโดยมี จ้านหรง คอยประคองพัดวีและคีบเนื้อส่วนที่นุ่มที่สุดวางลงบนถ้วยให้นางมิขาดสาย“ซูเซียนค่อยๆทานก็ได้ หนังเป็ดนี่มันติดคอจะลำบากเอา” ฮองเฮา ตรัสแย้มพระสรวลด้วยความเอ็นดู“ดูสิขนาดท้องใหญ่จนจะเดินลำบาก เจ้าก็ยังกินเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ”“ก็ลูกในท้องบอกหม่อมฉันว่าอยากกินนี่เพคะเสด็จแม่” ซูเซียนตอบพลางเคี้ยวตุ่ยๆ จนแก้มพอง “เป็ดอบน้ำผึ้งวันนี้รสชาติดียิ่งนักเพคะ หวานกำลังดี หนังก็กรอบจนหม่อมฉันหยุดไม่ได้จริงๆ”ฮ่องเต้ ทรงหัวเราะร่าพลางตบพระเพลา “ดีแล้วๆกินเยอะๆ หลานของข้าจะได้ออกมาแข็งแรงมีพละกำลังเหมือนพ่อเขา จ้านหรง เจ้าดูเมียเจ้าให้ดีนะ วันนี้ฤกษ์

บทที่27 ตบสั่งสอนหลายวันต่อมา บรรยากาศภายในพระราชวังเริ่มมาคุขึ้นทุกขณะ ข่าวเรื่องยาพิษในชามซุปกลายเป็นที่โจษจันไปทั่ว ทว่าคนที่นั่งไม่ติดเก้าอี้ที่สุดกลับไม่ใช่คนที่อยู่ในวัง แต่เป็น หวังลี่อิน ที่รีบเร่งเดินทางเข้าวังอ๋องใหญ่อย่างรวดเร็วราวกับมีไฟลนก้นเมื่อมาถึงพระตำหนักของพระชายารั่วฉี นางกำนัลรับใช้ถูกสั่งให้ออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสองแม่ลูกอยู่ภายในห้องน้ำชา กลิ่นหอมของใบชาชั้นเลิศมิได้ช่วยให้อารมณ์ของลี่อินเย็นลงเลยแม้แต่น้อยทันทีที่บานประตูเลื่อนปิดสนิท รั่วฉียังไม่ทันจะได้เอ่ยคำทักทาย ฝ่ามือเรียวหนาของหวังลี่อินก็สะบัดฉาดลงบนใบหน้าสวยละมุนของลูกสาวอย่างเต็มแรงจนรั่วฉีหน้าหัน ล้มพับไปกองกับพื้นหินอ่อนและยังกระชากผมของนางอย่างแรง"เพล้ง!" ถ้วยน้ำชาในมือรั่วฉีหล่นแตกกระจายไม่ต่างจากความอดทนของแม่นาง"นางเด็กโง่! เจ้าเกือบทำให้ข้าและพ่อของเจ้าหัวขาดไปแล้วรู้ตัวหรือเปล่า!" ลี่อินแผดเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยว นางก้าวเข้าไปคว้าไหล่ลูกสาวแล้วเขย่าจนตัวโยน "เจ้าทำบ้าอะไรลงไป! เจ้าคิดว่าเซียวจ้านหรงมันโง่นักหรืออย่างไร?"รั่วฉีที่ยามนี้ใบหน้าซีกหนึ่งเริ่มขึ้นรอยนิ้วมือแ

บทที่29 อาเฉินอาอวี้กาลเวลาผันผ่านไปดุจเข็มนาฬิกาที่หมุนวนเพียงชั่วพริบตา สี่ปีผ่านไป ตำหนักม่านเมฆาที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นสถานที่ที่วุ่นวายและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ (ผสมเสียงโวยวาย) ยิ่งกว่าตลาดหลวงเสียอีก เพราะยามนี้ "มังกรและหงส์" ตัวน้อยได้เติบโตขึ้นเป็นเด็กวัยที่กำลังซนได้ที่!แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แต่ยังไม่ทันที่สุนัขหลวงจะเห่าทักทาย เสียงเจี๊ยวจ๊าวก็ดังสนั่นมาจากห้องบรรทมเล็กข้างๆ เสียก่อน“พี่ใหญ่! นั่นของน้องนะ! เอาคืนมา!” เสียงเล็กแหลมของ 'เซียวหลินอวี้' (หรืออาอวี้) ท่านหญิงตัวน้อยผู้ถอดแบบความรั้นมาจากซูเซียนไม่มีผิดเพี้ยน นางกำลังวิ่งไล่กวดพี่ชายอยู่รอบโต๊ะไม้กฤษณา“ไม่ให้! ข้าจับได้ก่อน ข้าจะเป็นแม่ทัพ ส่วนเจ้าเป็นทหารก็พอ!” 'เซียวจ้านเฉิน' (หรืออาเฉิน) ท่านชายผู้องอาจที่ใบหน้าเหมือนจ้านหรงราวกับพิมพ์เดียว ตะโกนตอบพลางชูตุ๊กตาไม้แกะสลักรูปมังกรไว้เหนือหัว“ท่านพี่ขี้โกง! หม่อมฉันจะไปบอกท่านแม่!” อาอวี้ไม่ยอมแพ้ นางรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเตาะแตะเข้าไปหาพี่ชายแล้วกระโดดกอดเอวหมายจะดึงร่างที่สูงกว่าเล็กน้อยให้ล้มลง จนทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งทับกันอยู่บน